บทที่ 322 ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าคนที่กล่าวในนิตยสารคล้ายกับปริญมาก แต่ชื่อสถานที่ ชื่อบุคคล และชื่อบริษัท…… ทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยนามแฝง ซึ่งดูเหมือนเป็นการแต่งเรื่อง ไม่ใช่เรื่องจริง

ปริญตายได้อย่างไร? จู่ๆเขาก็คิดในใจว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับมีนาหรือไม่?

ในวันที่มาร์ชกลับเมืองC เขาให้คนรู้จักสืบพบไฟล์ที่เกี่ยวกับการเสียชีวิตที่ไม่ปกติของปริญ ซึ่งคล้ายกับบทความในนิตยสารมาก

เอกสารในห้องเก็บข้อมูลของสถานีตำรวจระบุว่า ปริญลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่งและข่มขู่พล

เมื่อตำรวจบุกเข้าไปในประตู ปริญยังมีอาวุธและต้องการยิงใส่ผู้คน จึงถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจยิงเสียชีวิต

เขาไปหาบรรณาธิการที่ดูแลบทความในนิตยสารนี้ เพื่อถามถึงสถานการณ์นั้น

ที่แท้หลังจากเกิดเรื่องขึ้นกับปริญ เรื่องที่เกี่ยวข้องถูกพลระงับไว้ทั้งหมด และไม่มีนักข่าวคนไหนกล้ารายงานเหตุการณ์ดังกล่าว

มีนักข่าวคนหนึ่งสร้างเหตุการณ์นี้ขึ้นเป็นเรื่องราว แล้วโพสต์บทความบนอินเทอร์เน็ต ซึ่งต่อมาถูกตีพิมพ์ลงนิตยสารบางฉบับ

จนถึงตอนนี้ มาร์ชค่อยรู้ความจริงของการเสียชีวิตของปริญ และผู้หญิงที่เขาลักพาตัวในตอนนั้นคือมีนา ในไฟล์มีรายงานอาการบาดเจ็บของมีนา เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ศีรษะจนหมดสติไปหลายวันหลายคืน

หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ร่างกายของเธอก็ปกติดี มีเพียงผลข้างเคียงที่ศีรษะของเธอ พลยืนยันที่จะพาเธอออกจากโรงพยาบาลในเมืองC โดยบอกว่าเธอจะถูกส่งตัวไปต่างประเทศเพื่อรับการรักษาที่ดีกว่า

ที่แท้การสูญเสียความทรงจำของมีนาไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่เกิดจากการลักพาตัวของปริญ

แต่หลังจากที่พลพาเธอไปต่างประเทศ ทำไมความจำเสื่อมของเธอยังไม่หาย? หรือผลข้างเคียงของเธอร้ายแรงมาก?

………

พอตกค่ำลง มีนาและพลต่างรับประทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารระดับไฮเอนด์ จากนั้นก็จับมือเดินเล่นกัน

ที่นี่คือเป็นใจกลางแฟชั่น เป็นแหล่งรวมสินค้าฟุ่มเฟือยระดับนานาชาติ และหน้าต่างร้านค้าทุกหัวมุมตามริมถนนก็ชวนให้พราวตา

พลพาเธอไปซื้อของมากมาย เพียงเขารู้สึกว่ามันเหมาะกับเธอ เขาจะไม่ลังเลและใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

เมื่อเขากำลังจะพาเธอเข้าไปในร้านหรูหราอีกครั้ง มีนาก็หยุดเขาและพูดว่า: “พล อย่าซื้อแล้ว สกินแคร์ที่นายซื้อให้ฉันใช้กี่ปีก็ใช้ไม่หมดหรอก และเสื้อผ้าก็ใส่ไม่ไหว ส่วนเครื่องประดับฉันชอบใส่เครื่องประดับที่ใส่ไว้บ่อยๆ ถึงซื้อไปก็ไม่ได้ใส่เลย”

เธอพูดแล้วโชว์สร้อยข้อมือที่ข้อมือ และสร้อยคอแหวนที่คอของเธอ แล้วพูดว่า: “ถ้านายซื้ออีก ฉันจะถอดทั้งหมดนี้ออก แล้วเปลี่ยนไปสวมอย่างอื่นทุกวัน”

พลพูดอย่างไม่เต็มใจ: “ไม่ได้เด็ดขาด สำหรับสองอย่างนี้แล้วมีความหมายที่น่าจดจำที่สุด”

มีนายิ้ม จับมือเขาและพาเขาไปที่ร้านเค้กใกล้ๆ เธอมองดูเค้กเล็กๆสีสันสดใสที่หน้าต่าง เธอกลืนน้ำลาย “พวกนี้ดูน่าอร่อยนะ”

พลไม่ชอบกินเค้กเลย เขารู้สึกเหมือนอยากจะอาเจียน และพูดอย่างไม่เต็มใจว่า: “เราเพิ่งกินไปไม่ใช่เหรอ เธอยังอยากกินอีก ไม่กลัวอ้วนหรือ?”

“นายจะรังเกียจฉันที่อ้วนไหม” มีนาถามเขากลับด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอนว่าไม่” พลพูดทันที

มีนาชี้ไปที่เค้กสองสามชิ้นแล้วพูดว่า: “ยังไม่ไปจ่ายเงินอีก ฉันจะเอาอันนี้ อันนี้ และเค้กอันนี้”

พลให้พนักงานห่อเค้กทั้งหมดที่เธอชอบอย่างไม่มีทางเลือก และพาเธอไปที่ร้านกาแฟกลางแจ้ง

เขาดื่มกาแฟ ส่วนเธอกินเค้ก และมองดูประตูชัยในคืนอันไกลโพ้นและผู้คนที่ไปๆมาๆอย่างหย่อนใจ