บทที่ 323 ยามีพิษสามส่วน

มีนาถูกเขาจูบจนลืมเลือนไปเล็กน้อย หลังจากจูบที่ล้ำลึกจบลง เธออายจนเอาหัวของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา และกระซิบว่า: “เกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงมาจูบฉันแบบนี้ที่กลางถนน?“

พลจูบหน้าผากของเธออีกครั้ง “ฉันขอโทษ ฉันไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกถึงความสุขที่เธอสมควรได้รับในทางนั้น เธอจะรังเกียจฉัน แล้วตกหลุมรักผู้ชายคนอื่นๆ……”

มีนารู้สึกปวดใจอยู่พักหนึ่ง แล้วเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้เขาพูด “อย่าพูดไร้สาระ นายต้องดีขึ้นแน่ พล ฉันรักนาย รักในตัวของนาย ฉันจะรังเกียจนายเพราะเรื่องนี้แล้วไปหาผู้ชายคนอื่นได้ยังไง นายคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกัน”

พลจับมือเธอและจูบเธอ “ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันรู้ว่าความกังวลแบบนี้ไม่จำเป็น แต่ฉันแค่กลัว ฉันกลัวว่าตอนนี้ที่เรารักกันได้นั้น มันเป็นแค่ความฝัน”

มีนาเงยหน้าขึ้นและพูดกับเขาอย่างแน่นหนา: “พล นี่ไม่ใช่ความฝัน ฉันจะไม่ทิ้งนาย เราจะรักกันตลอดไป”

พลมองดูเธอด้วยดวงตาที่แน่วแน่ “นานา ฉันก็เหมือนกัน ฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายเธอ แค่อยากให้เธออยู่เคียงข้างฉันและแก่ชราไปพร้อมกัน เราจะมีผมหงอก และจะมีลูกๆหลานๆเต็มบ้านเต็มเมือง”

“อืม มันจะได้อย่างแน่นอน”

ห้องทำงานที่สว่างและกว้างขวางนั้น ได้เปิดไฟทุกดวงไว้ทุกด้าน และมีดอกไม้ที่สง่างามประดับไว้อยู่ทุกมุม ซึ่งภายในเต็มไปด้วยกลิ่นหอมจางๆที่ทำให้สดชื่น

มีนาวาดแบบร่างของชุดกี่เพ้าสไตล์จีนบนกระดาษ และกำลังวาดลวดลายของคอเสื้อ

ทันใดนั้นก็มีคนวิ่งมาที่หลังเธอและพูดว่า: “ชุดกี่เพ้านี้พิเศษมาก”

มีนาหันศีรษะและเห็นว่าเป็นโซฟี จึงถามว่า: “ไม่สวยเหรอ?”

“แน่นอนว่ามันสวยมาก” โซฟีดึงเธอแล้วพูดว่า “ดูสิว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว ถ้าเธอยังไม่กลับไปนอน คืนนี้เธอจะนอนที่นี่ทั้งคืนอีกเหรอ”

มีนาวางปากกาในมือของเธอ เหยียดแขนตรงแล้วคลายไหล่และคอของเธอ “ถึงกลับไปก็ไม่มีอะไรทำ พอง่วงแล้วค่อยนอนในห้องทำงานเลยจะดีกว่า เวลาที่ครูเอ็มม่าให้เราคับขันเกินไปหน่อย รีบทำให้เสร็จเร็วๆจะดีกว่า”

โซฟีเอามือปิดปากหาวพลาง แล้วบ่นว่า: “ถ้าฉันรู้ว่ามันจะยากขนาดนี้ ฉันคงไม่ขอมาที่นี่หรอก”

มีนากดไปที่หน้าผากของเธอ “ถ้าเธอง่วงแล้วก็กลับไปนอนที่หอพักก่อนเลย เป็นใครกันแน่ที่พูดต่อหน้าครูเอ็มม่าในตอนกลางวันว่า ได้เรียนรู้อะไรมากมายและได้เปิดหูเปิดตากัน”

“เอ่อๆ ฉันผิดไปแล้ว” โซฟียิ้มแล้วควงแขนเธอไว้ “ฉันจะนอนดึกเป็นเพื่อนเธอ แต่ตอนนี้เธอช่วยพาฉันไปดื่มกาแฟเรียกสติได้ไหม”

มีนาติดการหาวของเธอ และหาวตาม “โอเค พักดื่มกาแฟกันก่อน”

พวกเธอมาที่ห้องน้ำชานอกห้องทำงาน และตั้งแต่ชงกาแฟโซฟีก็คุยจ๊อกแจ๊กไม่หยุด

มีนาพูดไม่มาก แต่เมื่อมีโซฟีอยู่ที่นั่นแล้ว ที่นี่ก็มีคึกคักมาก เธอดีใจที่เธอเสนอครูเอ็มม่าให้โซฟีเข้าร่วมด้วย มีคนคอยอยู่เคียงข้าง การทำงานจะไม่น่าเบื่อเกินไป

เมื่อมองไปที่โซฟี เธออดไม่ได้ที่จะตะลึงเล็กน้อย ในความรู้สึกลึกๆนั้น เธอรู้สึกว่าเธอเคยมีเพื่อนแบบนี้มาก่อน แต่เธอจำไม่ได้ว่าเพื่อนคนนั้นชื่ออะไรหรือหน้าตาเป็นอย่างไร

เธอทุบหัวของเธออย่างไม่รู้ตัว โดยหวังว่าเธอจะจำทุกอย่างได้

โซฟีวางกาแฟที่ชงไว้ข้างหน้าเธอ แล้วถามด้วยความตกใจว่า: “นานา เธอเป็นอะไรไป อยู่ดีๆทำไมเธอถึงตีหัวตัวเองล่ะ”

มีนาตระหนักว่าเธอยั้งสติไม่อยู่ แล้ววางมือลงบนโต๊ะไม้ยาว “ฉันขอโทษ เมื่อกี้ฉันรู้สึกปวดหัวอีกแล้ว คิดว่าถ้าฉันตีสองครั้งคงจะดีขึ้น”

“ถ้าอย่างนั้นเธอคงไม่ใช่แค่ความจำเสื่อมแล้ว แต่ยังปวดหัวด้วยใช่ไหม” โซฟีนั่งตรงข้ามกับเธอ ถือกาแฟที่ยังร้อนอยู่ แล้วพูดอย่างกังวลว่า “ฉันคิดว่านะ เธอควรไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เกิดมีปัญหาอะไรจะได้รักษาได้”