บทที่ 324 เจ้านายและลูกจ้าง

มีนามองมาที่เขาและถามด้วยความแปลกใจว่า: “คุณมาหาฉัน? เรารู้จักกันเหรอ?”

“รู้จัก” บนใบหน้าของมาร์ชปรากฏรอยยิ้มขึ้น “ครั้งก่อนที่โรงเรียน เธอจำไม่ได้แล้วเหรอ”

มีนาจำได้เล็กน้อย แล้วพูดว่า: “อ้อ คราวนั้นคุณเรียกชื่อฉันได้ทันที เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

“ก็นับว่ารู้จัก ตอนเธออยู่เมืองC ในประเทศ เธอเคยเป็นดีไซเนอร์ของบริษัทฉัน บางครั้งฉันเห็นเธอระหว่างการประชุมในบริษัท ดังนั้นในวันนั้นฉันจึงจำเธอได้” มาร์ชพยายามกระตุ้นความทรงจำของเธอ และกล่าวว่า “แต่เธอดูเหมือนไม่รู้จักฉันเลย”

มีนาจำเรื่องที่เคยเป็นดีไซเนอร์ที่เมืองC ไม่ได้เลย และเธอไม่สามารถอธิบายให้เขาฟังมากเกินไปได้ ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างคลุมเครือว่า “ฉันขอถามชื่อของคุณได้ไหม ฉันไม่มีความทรงจำในอดีตเลยจริงๆ”

“ฉันชื่อมาร์ช” เขาจงใจช้าลงเมื่อพูดชื่อของเขา แล้วมองดูปฏิกิริยาของเธอ

ใบหน้าของเธอไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับกับได้ยินชื่อของเขาเป็นครั้งแรก เธอยิ้มและพูดว่า: “สวัสดี คุณมาร์ช วันนี้คุณมาหาฉัน มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

มาร์ชหยุดชะงักไปชั่วครู่ โดยไม่ได้คิดว่ามีนาจะยังไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขา และคิดหาเหตุผลอย่างรวดเร็วว่า: “ฉันต้องการหาแรงบันดาลใจในการออกแบบแฟชั่นของแบรนด์ในบริษัทฉัน และฉันก็ถามที่โรงเรียนแล้ว มีครูคนหนึ่งแนะนำเธอให้ฉันรู้จัก บอกว่าเรามาจากที่เดียวกัน จะไม่มีอุปสรรคทางภาษา และสามารถสื่อสารกับเธอได้……”

“ครูคนไหนแนะนำคุณ” มีนาถาม

มาร์ชพูดชื่อครูโรงเรียนที่คุ้นเคยออกไป มีนาคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอเคยเข้าเรียนคาบของครูคนนั้นอยู่สองครั้ง แต่มันเป็นชั้นเรียนขนาดใหญ่ และไม่คิดว่าครูคนนั้นจะจำเธอได้

“แล้วจะให้ฉันช่วยอะไรคุณล่ะ”

มาร์ชต้องการโอกาสในการติดต่อกับเธอบ่อยๆ และกล่าวว่า: “ฉันต้องการจ้างเธอเป็นที่ปรึกษาด้านการออกแบบของบริษัทเรา โอ้ แน่นอนว่าเธอไม่จำเป็นต้องไปทำงานที่บริษัทเมืองC ฉันสามารถส่งการออกแบบบางส่วนของบริษัทให้เธอได้ผ่านทางอินเทอร์เน็ต และฉันจะให้ภาพวาดและรูปถ่ายแก่เธอ เธอสามารถช่วยบริษัทของฉันออกแบบ เธอคิดว่าล่ะ”

“แต่ฉันมีงานออกแบบที่สำคัญต้องทำตอนนี้ ฉันเกรงว่าฉันไม่มีเวลาเป็นที่ปรึกษาของบริษัทคุณ” มีนารู้สึกแรงของเธอมีจำกัด และเธอสัญญากับเอ็มม่าว่าจะออกแบบให้ดีที่สุด ดังนั้นเธอจะฟุ้งซ่านเป็นที่ปรึกษาด้านการออกแบบไม่ได้ “คุณมาร์ช ฉันขอโทษจริงๆ คุณไปหาคนอื่นเถอะ”

“เธอว่าแบบนี้ดีไหม ให้เวลาฉันแค่สองชั่วโมง แล้วหาที่ให้เราคุยกัน” มาร์ชเปลี่ยนกลยุทธ์ และในใจคิดว่าตราบใดที่เขาสามารถใช้เวลาสองชั่วโมงตามลำพังกับมีนา เธออาจจะจำเขาขึ้นมาได้

มีนาจ้องมาที่เขาด้วยความระแวง และสงสัยในเจตนาของเขา “คุณมาร์ช ให้ฉันแก้ปัญหาการออกแบบของบริษัทคุณภายในสองชั่วโมง มันเป็นไปไม่ได้เลย ขอโทษด้วย”

“คุณมีนา โปรดรอสักครู่” มาร์ชกล่าวโดยไม่ยอมแพ้ “ใช้เวลาว่างสองชั่วโมงเพื่อช่วยฉันดูการออกแบบของบริษัทของเราในฤดูกาลนี้ และดูว่าปัญหาคืออะไร ฉันจะจ่ายค่าแรงหนึ่งพันดอลลาร์ต่อชั่วโมงให้เธอ……”

“ฉันขอโทษ มันไม่ใช่เรื่องค่าตอบแทน” มีนาไม่ต้องการเสียเวลาอีกต่อไป เธอต้องออกแบบงานในมือให้เสร็จโดยเร็ว

มาร์ชหยุดเธอและพูดว่า: “คุณมีนา ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอจริงๆ เธอลองคิดดูสิว่าภาษาฝรั่งเศสของฉันก็ไม่ค่อยดี และถ้าหากหาคนอื่นแล้วจะมีปัญหาด้านการสื่อสาร และจากในประเทศมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ฉันแค่ขอเวลาสองชั่วโมงของเธอเท่านั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเคยเป็นดีไซเนอร์ที่บริษัทของฉัน แม้แต่น้ำใจนี้ก็ไม่มีเหรอ”

มีนารู้สึกว่าเขาวุ่นวายเกินไป แต่จู่ๆเธอก็อยากรู้เรื่องที่เธอเคยทำงานเป็นดีไซเนอร์ เธอมองดูนาฬิกาที่ข้อมือของเธอ แล้วพูดว่า: “ก็ได้ แต่คุณต้องรอให้ฉันวาดรูปให้เสร็จก่อน และถ้าคุณไม่รังเกียจ ก็รอฉันอยู่ที่นี่”

“นานแค่ไหน?” มาร์ชถาม

มีนาประมาณเวลาคร่าวๆ แล้วพูดว่า: “อาจจะสองหรือสามชั่วโมง หรืออาจจะสี่หรือห้าชั่วโมงก็ได้ ถ้าคุณรอไม่ได้ ก็ไปหาคนอื่นเถอะ”

“ไม่เป็นไร ฉันรอได้” มาร์ชพูดขึ้น และหาที่นั่งในทันที เขาหยิบแล็ปท็อปของเขาออกจากกระเป๋า แล้วบอกกับเธอว่า: “พอดีเลย ฉันจะรอเธอไปด้วยทำงานไปด้วย”