บทที่ 325 เด็กผู้ชายที่สวยและหล่อมาก

“โอเคๆ ฉันไปเป็นเพื่อนเธอ และฉันจะไม่พูดมาก” โซฟีทำท่าบีบริมฝีปากของเธอหลังจากพูด แต่ในใจเธอคิดว่า รอไว้ก่อน ผู้ชายที่ชื่อมาร์และมีนาต้องไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกจ้างที่เรียบง่ายแน่

หลังจากที่พวกเธอทำงานเสร็จในลมหายใจเดียว มีนามองดูเวลาและพบว่าผ่านไปห้าหกชั่วโมงแล้ว เธอทุบไหล่ด้วยมือทั้งสองข้าง คิดว่ามาร์ชคงจะจากไป

เธอบอกให้เขารออย่างมากที่สุดก็สี่ห้าชั่วโมง ไม่ว่าเขาจะอดทนได้แค่ไหนเขาก็ไม่สามารถรอได้

“โซฟี เธอหิวไหม เราจะไปกินอะไรดี” มีนาหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาและกำลังจะออกจากห้องทำงาน

โซฟีก็เหนื่อยเช่นกัน การจับคู่สีทำให้ดวงตาของเธอดูอะไรก็มีสีสันไปหมด เธอพูดอย่างงุนงงเล็กน้อยว่า: “เฮ๋ ไม่ใช่ว่าให้ฉันไปดูแบบร่างการออกแบบเป็นเพื่อนเธอและคุณมาร์ชเหรอ?”

“เธอคิดว่าเขายังรออยู่ข้างนอก”

“เป็นไปได้”

มีนายิ้มให้เธอและพูดว่า: “น่าจะจากไปนานแล้ว เป็นถึงเจ้านายของบริษัทอย่างเขาจะสามารถนั่งได้นานมากเหรอ”

“ถ้าแค่เพื่อดูแบบร่างคงรอไม่ไหว แต่เขาเพื่อเธอเป็นหลัก……”

“อีกแล้ว” มีนาหยุดเธอทันที

โซฟีพูดอย่างไม่ยอมว่า: “โอเค ฉันไม่พูดแล้ว แต่เธอกล้าเดิมพันกับฉันไหม เขายังรอเธออยู่ข้างนอกแน่”

“ฉันพนันกับเธอ พนันอะไร”

“เดิมพันด้วยอาหารมื้อใหญ่”

มีนาทำท่าทางโอเคให้เธอ พวกเธอก็ปิดประตูด้วยกัน และเดินออกจากห้องทำงาน

ทันทีที่เธอมาถึงแผนกต้อนรับ โซฟีก็กระโดดขึ้นทันทีและพูดกับมีนาว่า: “ฉันชนะแล้ว”

มีนาพูดไม่ออกและเห็นว่ามาร์ชยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมโดยไม่ขยับเลย

มาร์ชก็เห็นเธอเช่นกัน เขาปิดแล็ปท็อปและใส่มันลงในกระเป๋าของเขา ลุกขึ้นและพูดอย่างสุภาพว่า: “คุณมีนา เธอทำงานเสร็จแล้วเหรอ”

มีนาพยักหน้าอย่างเหนื่อยๆ และเตรียมพร้อมที่จะช่วยเขาดูแบบร่างการออกแบบในตอนนี้ แล้วกล่าวว่า: “คุณมาร์ช เอาแบบร่างการออกแบบของบริษัทคุณให้ฉันดูหน่อย”

“ตอนนี้เหรอ? ฉันเห็นว่าตั้งแต่เธอเข้าไปในห้องทำงานก็ไม่เคยออกมาเลย เธอคงยังไม่ได้ทานอาหารเย็นใช่ไหม เราหาที่กินข้าวไปด้วยคุยไปด้วยดีไหม เธอจะได้ไม่เหนื่อยและลำบากเกินไป” มารึพูดขึ้น

“ไม่ต้อง……”

มีนากำลังจะปฏิเสธ โซฟีก็รีบพูดว่า: “ได้สิ พวกเราเหนื่อยและหิวจริงๆ”

“งั้นก็ไปทานอาหารเย็นกันก่อน” มาร์ชพูดตามน้ำโซฟี และทำท่าเชิญตามชายชาวฝรั่งเศส

โซฟีดึงมีนาไว้ทันที แล้วพูดว่า: “พักหายใจก่อน กินข้าวก่อนแล้วค่อยช่วยเขาดูการออกแบบ ก็ได้ไม่เสียเวลามากเกินไป ยังไงก็ตามตอนนี้แฟนของเธอไม่ได้อยู่ที่ปารีส เธอจะกลับไปที่บ้านใหญ่นั้นเองก็น่าเบื่อจะตาย”

มีนาไม่ต้องการไปทานอาหารเย็นกับมาร์ช แต่ด้วยใบหน้าที่จริงใจของเขา และเธอไม่สามารถทนที่จะทำให้โซฟีไม่พอใจได้ ดังนั้นเธอจึงพยักหน้า

มาร์ชต้องการอยู่คนเดียวกับนานาจริงๆ แต่ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว ถ้าโซฟีไม่อยู่เป็นเพื่อน เขาเกรงว่าเขาคงจะเชิญมีนามาไม่ได

เขาไม่คุ้นเคยกับร้านอาหารที่นี่ เมื่อพวกเขามาถึงในรถ โซฟีเป็นคนนำทาง พวกเขามาถึงร้านอาหารที่หรูหราและเงียบสงบ

มาร์ชขอห้องส่วนตัวและบอกว่ามันง่ายที่จะพูดคุยเรื่องต่างๆ พวกเธอไม่คัดค้านและแต่ละคนก็ต่างสั่งอาหารกัน

มาร์ชไม่ค่อยชินกับอาหารที่นี่ และเขาก็ไม่ได้หิวซักเท่าไหร่ ดังนั้นเขาจึงสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเอง