บทที่ 326 เป็นห่วงเธอ

มีนากินยาลงไป รู้สึกดีขึ้นหน่อย แต่กลับง่วงนอนแล้วฟุบหลับบนโต๊ะ

โซฟีเห็นเธอนอนหลับแล้ว ได้หยิบขวดยาขึ้นมามองอย่างละเอียด “นี่คือยาอะไร หรือว่ามันคือยานอนหลับเหรอ？”

มาร์ชได้ลูบหลังของมีนาเบาๆ ดูลมหายใจของเธอเริ่มปกติ หยิบขวดยาในมือของโซฟีมาดูแล้วดูอีก สังเกตบนขวดยาไม่มีฉลากยา และไม่ได้ระบุว่าเป็นยาอะไร

“คุณไม่รู้ว่านี่คือยาอะไร ก็กล้าให้เธอกินเหรอ”

โซฟีได้อธิบาย: “นี่คือยาที่แฟนเธอได้มาจากหมอผู้เชี่ยวชาญทางด้านสมองจ่ายให้ ปกติฉันก็เห็นเธอกินยานี้ ไม่น่าจะผิดนะ”

ในขณะที่พูดก็รู้สึกไม่ใช่ แล้วไปค้นหาในกระเป๋าของมีนาอีกครั้ง ได้เจอยาอีกขวด บนขวดก็ไม่มีฉลากระบุเหมือนกัน เพียงแค่สีของขวดยาไม่เหมือนกัน

เธอได้หยิบยาทั้งสองขวดขึ้น อึ้งไปชั่วขณะแล้วพูดว่า: “ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าปกติเธอกินยาตัวไหน แล้วนี่จะทำยังไงดี ส่งเธอไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่าค่ะ”

มาร์ชรีบอุ้มเธอขึ้นมา แล้วพูดกับโซฟีว่า: “ยังตะลึงอะไรอยู่ ไปโรงพยาบาลกัน”

เมื่อถึงโรงพยาบาลท้องถิ่นแห่งหนึ่ง มาร์ชได้เฝ้าอยู่เคียงข้างของมีนาตลอด โซฟีวุ่นวายอยู่กับการจ่ายค่ารักษาและลงทะเบียน

หลังจากมีหมอท่านหนึ่งได้มาดูอาการของมีนา แล้วกล่าวว่าอาการไม่น่าเป็นห่วง หลับไปเพราะทานยานอนหลับเท่านั้น

โซฟีได้หยิบยาทั้งสองขวดออกมาจากกระเป๋าของมีนาให้คุณหมอดู เมื่อคุณหมอได้ดูแล้วก็ไม่สามารถรู้ได้ว่ายาสองตัวนี้มีส่วนผสมอะไรบ้าง รู้เพียงว่ามีตัวหนึ่งเป็นยานอนหลับ

คุณหมอได้ขอให้พวกเขาเอายาทั้งสองตัวนี้ไว้ เพื่อจะส่งให้เภสัชกรของทางโรงพยาบาทตรวจสอบแล้วค่อยแจ้งให้พวกเขาทราบ

มาร์ชได้อุ้มมีนาเข้าไปในรถ เธอยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง

โซฟีเสนอพาเธอไปส่งที่หอพักนักศึกษา เพราะต้องมีคนดูแล รอให้ฤทธิ์ของยานอนหลับหมดแล้ว พรุ่งนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาแล้วแหละ

มาร์ชก็ไม่มีทางออกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ก็เลยทำตามที่โซฟีพูด พาพวกเธอไปส่งที่หอพักนักศึกษา

ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม เพื่อนร่วมหอของโซฟีอีกคนก็ไม่อยู่ มีนาสามารถนอนอีกเตียงนั้นได้

มาร์ชวางเธอลงบนเตียงเล็กๆที่วางอยู่ แล้วมองเธอที่นอนหลับสนิทอีกครั้ง จึงได้กล่าวลากับโซฟีแล้วจากไป

ในระหว่างทางที่กลับโรงแรม มาร์ชได้นึกถึงตอนที่มีนาได้เห็นรูปถ่ายของเขาและลูกได้แสดงปฏิกิริยารุนแรง ยืนยันได้ว่านั้นไม่ใช่การแสดง เห็นได้ว่าการสูญเสียความจำของเธออาการหนักไม่เบาเลย นอกจากสูญเสียความจำแล้ว หรือหัวของเธออาจจะมีอาการอื่นอีกด้วย ทำไมเวลาที่เธอปวดหัวถึงได้รุนแรงขนาดนี้

เขายิ่งคิดก็ยิ่งเป็นห่วงเธอ อยากหาโอกาสพาเธอไปหาหมอที่เชี่ยวชาญทางด้านสมองให้เธอได้ตรวจเช็ดอย่างละเอียด

ในตอนนี้เธอปฏิบัติกับเขาเหมือนเพื่อนธรรมดาที่พึ่งรู้จักกัน แล้วจะฟังเขาเพื่อไปตรวจเช็ดที่โรงพยาบาลอย่างละเอียดเหรอ？

……

เด็กผู้ชายอายุประมาณ4-5ขวบ ที่อยู่ไม่ห่างเท่าไรกำลังลืมตาโตจ้องมองเธอ ดวงตาสีดำคู่นั้น บริสุทธิ์จนทำให้คนรู้สึกเจ็บใจ

เด็กคนนั้นกำลังเรียกเธอ เธอเอื้อมมือออกไปตามสัญชาตญาณคว้าเด็กคนนั้นเข้ามาในอ้อมกอด เต็มไปด้วยความเอ็นดู

ในขณะนี้มีคนจะจูงเด็กคนนี้ออกจากอ้อมกอดของเธอ แต่เธอไม่อยากปล่อยมือ เด็กคนนั้นก็เรียกเธอตลอดว่า “แม่ แม่……”

“นานา……ตื่น ตื่น!” จู่ ๆ ก็มีคนเรียกเธอ

มีนาสะดุ้งตื่นขึ้นมา มันเป็นแค่ความฝัน เห็นปากของโซฟีเต็มไปด้วยฟองกำลังแปรงฟังอยู่ข้างเตียง

เธอพึ่งรู้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่คอนโดหรูที่ปารีส แต่อยู่หอพักนักศึกษา บนตัวยังใส่ชุดเดิมของเมื่อวัน เพียงแต่เสื้อคลุมและรองเท้าได้ถูกถอดออก