บทที่ 327 เหมือนมีความผิด

“อืม เจอกันคืนพรุ่งนี้นะ” มีนาไม่ใช่ไม่อยากเจอเขา แต่เธออยากหาคนที่ชื่อมารช์ถามเรื่องบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าถ้าพลรู้แล้วจะเข้าใจผิดอีก

แม้ว่าเธอจะจำเรื่องในอดีตไม่ค่อยได้ แต่ครึ่งปีที่ผ่านมาได้อยู่กับพลเวลาก็ไม่น้อย เธอรู้สึกได้ว่าเขามีความอ่อนไหวมาก คงเพราะสาเหตุความบกพร่องทางร่างกาย เลยทำให้เวลาที่เธอพบปะกับเพศตรงข้าม เขาจะค่อนข้างคิดมาก

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พูดออกจากปาก แต่ก็มีหลายครั้งเช่น เวลาทานข้าวอยู่ในร้านอาหารมีผู้ชายจ้องมองเธอ หรือถ้าเดินอยู่บนทางเดินแล้วมีชายหน้าตาดีมาถามทาง เขาก็ไม่พอใจอยู่นานเลย

ดังนั้นเวลาครึ่งปีนี้ เธอพยายามรักษาระยะห่างกับเพศตรงข้าม ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด ไม่อยากให้เขาไม่พอใจ

โซฟีเห็นว่าเธอจบการสนทนากับพลแล้ว อดไม่ได้ที่พูดขึ้นว่า: “นานา ที่แท้เธอก็เป็นคนพูดโกหกได้หน้าไม่อายเลยนะ เรื่องของเมื่อคืนทำไมไม่พูดความจริงกับเขา ฉันก็อยู่กับเธอตลอดเวลานี่ หรือว่าเธอกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด?”

“ช่างเหอะ ถ้าอธิบายไปก็ยุ่งยาก ฉันจะพูดยังไงให้เขาเข้าใจว่าเรื่องเกี่ยบกับคุณมาร์ช” มีนายิ้มแล้วพูด

โซฟีไม่เห็นด้วยแล้วพูดว่า: “ฉันว่าเธอกลัวแฟนมากกว่านะ”

มีนาไม่อยากคุยเรื่องเหล่านี้กับเธออีก เดินไปพร้อมเรียกรถริมทาง พร้อมกับถามเธอว่า“เมื่อคืนหลังจากอาการปวดหัวของฉันกำเริบ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ？”

“ฉันหายาในกระเป๋าของเธอแล้วให้เธอกิน แล้วพบว่าให้เธอกินยาผิด” โซฟีพูดว่า “ฉันก็ไม่รู้ว่าในกระเป๋าของเธอจะมียาสองอย่าง ยาที่ให้เธอกินไปเป็นยานอนหลับ ทันใดเธอก็หลับไปเลย ฉันกับคุณมาร์ชเลยพาเธอไปโรงพยาบาล แต่คุณหมอไม่ได้ว่าอะไร คุณมาร์ชได้ช่วยฉันพาเธอมาส่งที่หอพัก หลังจากนั้นเธอก็นอนที่หอฉันจนถึงเช้าเลย”

มีนาพูดคำว่า อืม แล้วค่อยๆพูดว่า: “งั้นเมื่อคืนก็รบกวนคุณมาร์ชมากเลยสิ”

“ใช่ เมื่อคืนดูเหมือนเขาจะเป็นห่วงเธออย่างมากเลยนะ วิ่งไปวิ่งมาเพราะเธอเลย แล้วพวกเราก็ไม่ได้ช่วยเขาออกแนวคิดอะไรเลย”

มีนาพูดว่า:“แล้วเธอมีช่องทางติดต่อของเขาไหม หรือไม่คืนนี้พวกเราชวนเขาออกมาด้วย จะได้คุยเรื่องการออกแบบของบริษัทเขาด้วย ช่วยเขาออกความเห็นบ้าง”

“ได้สิ” โซฟีนึกถึงตอนอยู่ที่โรงพยาบาล กลัวว่าจะมีเรื่องอะไรแล้วไม่สามารถติดต่อได้ เธอและคุณมาร์ชได้แลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อไว้

เธอหยิบมือถือออกมา กำลังจะติดต่อกับคุณมาร์ช สังเกตเห็นว่ามีรถคันหนึ่งมาจอดเทียบข้างพวกเธอ

ในขณะที่กระจกรถได้ลดลงนั้น โซฟียิ้มมาทางมีนาว่า: “คนที่เธออยากเจอมาแล้วนะ ไม่ต้องเสียเวลาฉันไปติดต่อแล้ว”

มีนาบิดเธอไปหนึ่งที ให้เธอหยุดพูดไปเรื่อย

มาร์ชยื่นหัวออกจากหน้าต่างรถ ยิ้มอย่างสุภาพบุรุษพูดว่า: “คุณผู้หญิงทั้งสอง ผมมาได้จังหวะพอดีเลยใช่ไหมครับ?”

โซฟีอมยิ้มแล้วพยักหน้า แต่มีนากลับมองไปทางอื่น แล้วไม่พูดอะไร

“งั้นเชิญคุณผู้หญิงทั้งสองขึ้นรถครับ อยากไปที่ไหนครับ ผมเป็นคนขับรถไปส่งพวกคุณ”

โซฟีเปิดประตูรถอย่างไม่เกรงใจแล้วพูดชื่อร้านบาร์แห่งหนึ่ง

มาร์ชได้ขับรถมาจอดอยู่หน้าอาคารที่ก่อสร้างแบบสถาปัตยกรรมสไตล์ฝรั่งเศส ดูสิ่งก่อสร้างนี้แล้วน่าจะมีอายุยาวนานและประวัติศาสตร์ แล้วถามโซฟีอย่างไม่แน่ใจว่า “ที่นี่คือบาร์เหรอ? แน่ใจนะว่าที่นี่ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์”

มีนาช่วยโซฟีตอบพร้อมหัวเราะว่า : “คุณมาร์ช งั้นคุณก็ไม่รู้แล้วนะ จริงๆแล้วในปารีสมีอาคารแบบนี้เยอะแยะ ส่วนประวัติความเป็นมาและปัจจุบันประกอบธุรกิจอะไรนั้น โซฟีจะรู้ดีที่สุดเลยค่ะ ปรกติชีวิตยามค่ำคืนของเธอเต็มไปด้วยสีสันเลยนะ”

มาร์ชอืมคำนึง แล้วหันไปขยิบตาให้โซฟี “ว่าแล้วต่อไปถ้ามาที่นี่ต้องให้คุณเป็นไกด์แล้วสิ ที่ผ่านมามาเสียเที่ยวแล้ว”

แม่เจ้า เขาหน้าตาหล่อแบบเคร่งขรึมนี้ มายิ้มกะทันหันแบบนี้มันทำให้คนหลงเลยเชียว จนทำให้มีนาและโซฟีมองจนตะลึง โดยเฉพาะโซฟีมองจนน้ำลายจะไหลแล้ว