บทที่ 328 คุณกลับมาแล้ว

บรรยากาศเงียบไปทันที มีนาเอ่ยปากพูดว่า: “จริงด้วย คุณมาร์ช เมื่อวันคุณได้ให้ฉันดูแบบที่เขียนไว้ ฉันพอจะมีไอเดียแนะนำคุณบ้าง”

“ดีครับ คุณว่ามาเลยครับ” มาร์ชเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ แล้วตั้งใจฟังคำแนะนำของเธอ

เมื่อคืนขณะที่มีนาได้เห็นแบบที่เขาเขียนไว้ ในใจมีความคิดเห็นหลายอย่างเกิดขึ้น จะถือโอกาสนี้พูดออกมาให้หมด

มาร์ชฟังคำแนะนำของเธอแล้ว ก็ยอมรับได้ทั้งหมด ใช้มือถือบันทึกไว้แล้วรีบส่งให้กับเทมป์ ให้เขาใช้ความคิดเห็นเหล่านี้ปรับแก้แนวทางกับแฟชั่นชายที่จะออกในฤดูกาลต่อไป

โซฟีไม่คาดคิดว่าบาร์ที่มาสำหรับผ่อนคลาย ถูกเขาสองคนทำเหมือนเป็นงานเลี้ยงคุยเรื่องธุรกิจ แอบถอนหายใจเงียบ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

มีนากลัวมาร์ชแย่งเธอจ่ายค่าอาหาร เลยขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำ และแอบเช็ดบิลด้วยเลย

พวกเขาทั้งสามคนได้ทานข้าวเสร็จ และดื่มเหล้าไปนิดหน่อย ดูเวลาก็ค่อนข้างดึกแล้ว มีนาได้พูดขึ้นว่ากลับกันเหอะ

มาร์ชได้พูดขึ้นว่าจะจ่ายค่าปรึกษาให้เธอ พร้อมกับหยิบเงิน2000ดอลลาร์วางไว้ตรงหน้าเธอ

การกระทำของเขาทำให้โซฟีมองจนตะลึง คิดในใจว่าแต่ก่อนพวกเขาเป็นเจ้านายกับลูกจ้างจริงเหรอ?

มีนาอยากปฏิเสธ ที่ให้คำแนะนำไป ไม่ใช่หวังค่าตอบแทน

มาร์ชพูดในเชิงธุรกิจว่า: “รับไว้เถอะครับ ก่อนที่จะมาปรึกษากับคุณก็ตกลงกันไว้ไม่ใช่เหรอครับ?”

มีนารู้สึกไม่สบายใจ ภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูถ่อมตนของเขาได้ซ่อนการเสียดสีและดูถูกเธอไว้ ความรู้สึกแบบนี้มันคุ้นเคยมาก

เธอรับเงิน2000ดอลลาร์ไว้อย่างไม่เต็มใจ “ขอบคุณน้ำใจของคุณมาร์ชนะคะ”

มาร์ชได้จ้องมองเธอแล้วพูดขึ้นว่า:“ไม่ทราบว่าคุณมีนามีความสนใจไหม มาเป็นดีไซเนอร์แฟชั่นหญิงที่บริษัทผม คุณไม่จำเป็นต้องกลับประเทศไปนั่งทำงานที่บริษัท แค่เอาแบบที่คุณเขียนเสร็จส่งผ่านอินเทอร์เน็ตให้กับผม ค่าแรงที่ผมจ่ายให้คุณรับรองว่าสูงกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าครับ”

มีนายิ้มแล้วถามว่า: “แต่ก่อนตอนที่ฉันอยู่บริษัทของคุณได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่คะ ต้องขอโทษด้วย ฉันจำไม่ได้แล้ว”

มาร์ชแกล้งทำเป็นครุ่นคิด ส่ายหัวแล้วพูดว่า: “เรื่องนี้พรุ่งนี้ผมต้องสอบถามกับฝ่ายบัญชีก่อนนะครับ เพราะผมไม่สามารถจำเงินเดือนของพนักงานทุกคนได้หรอกครับ แต่ผมจำได้ว่าทุกครั้งที่ได้รับเงินเดือนคุณจะดีใจมาก เหมือนคุณขาดเงินอย่างมาก”

“คุณมาร์ช คุณลองเล่าเรื่องตอนที่ฉันอยู่บริษัทคุณได้ไหมคะ?” มีนากำลังอยากจะถามคำถามนี้กับเขาพอดี “หลังจากที่ฉันมาถึงต่างประเทศเกิดอุบัติเหตุเล็กๆขึ้น กับเรื่องที่ผ่านมาจะจำไม่ค่อยได้”

“ให้ผมลองคิดดูก่อนครับ” มาร์ชกำลังคิดว่าอยากจะบอกอะไรกับเธอสักอย่าง ที่จะไม่ทำให้เธอต้องทรมานกับอาการปวดหัว แล้วสามารถทำให้เธอฟื้นความจำได้

เมื่อคืนเธอปวดหัวอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดนั้น ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา ต่อให้เขาจะเกลียดเธอมากแค่ไหนกับการหักหลังของเธอในตอนแรก แต่ก็ทนดูเธอเจ็บปวดอย่างทรมานอีกไม่ได้

โซฟีอยากรู้อย่างมาก ถามอย่างเร่งรีบ: “คุณมาร์ชอย่าอ้อมค้อมเลยค่ะ แต่ก่อนนานามีคนในครอบครัวและมีเพื่อนไหมคะ และแฟนเป็นคนปัจจุบันนี้ไหมคะ?”

“น่าจะมีเพื่อนนะครับ” ผู้จัดการฝ่ายออกแบบในขณะนั้นก็สนิทกับเธออย่างมาก สำหรับแฟนและคนในครอบครัวอันนี้ผมก็ไม่ค่อยทราบครับ” มาร์ชจบคำพูดเพียงเท่านี้

มีนารีบถามต่อ: “ผู้จัดการฝ่ายออกแบบของบริษัทคุณชื่ออะไรคะ คนที่เป็นเพื่อนกับฉัน?”

“เขาชื่อเทมป์ พวกคุณน่าจะถือว่าเป็นเพื่อนกัน” มาร์ชพูดไปด้วยสังเกตการณ์ตอบสนองของเธอไปด้วย

มีนาครุ่นคิดไปมาแล้วเอ่ยชื่อนี้ซ้ำๆ รู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก แต่นึกหน้าตาของคนชื่อเทมป์ไม่ออกว่าเป็นยังไง

“มีรูปถ่ายไหมคะ ส่งให้ฉันดูได้ไหมคะ?”