บทที่ 329 ฉันทำได้

“เห็นผมไม่เซอร์ไพรส์เหรอครับ?” พลจ้องมองเธอ เหมือนจะมองทะลุตัวเธอ

มีนาไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร รีบตอบคำถาม: “เซอร์ไพรส์ค่ะ ทานอาหารเย็นหรือยัง เดินทางเหนื่อยมากไหมคะ?”

“ผมลงเครื่องปุ๊บ ก็โทรมือถือคุณ แต่ก็ไม่มีคนรับสาย” พลพูดอย่างอารมณ์ไม่ดี

มีนาหยิบมือถือออกจากกระเป๋าดู ปรากฏว่ามี3สายที่ไม่ได้รับ เป็นสายที่พลโทรมาทั้งหมด,อธิบายว่า: “ขอโทษนะคะ มือถือตั้งปิดเสียงไว้ ลืมปรับกลับมาระบบสั่นและเสียง”

“แล้วคนที่ส่งคุณกลับมาคือใคร?” พลถามอีก

มีนารู้สึกตกใจกลัวพูดแล้วว่า: “เพื่อนคนหนึ่งของโซฟี ฉันก็ไม่ค่อยสนิทกับเขา คุณลองถามโซฟีได้ พวกเราสามคนทานข้าวเย็นด้วยกัน เขาส่งโซฟีกลับไปก่อน แล้วถึงมาส่งฉัน......ฉันไม่เคยอยู่กับเขาตามลำพัง......”

พลพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองพูดว่า: “พวกคุณไปทานข้าวที่ไหน ทำไมไปทานกันนานมาก? คุณไม่รู้เหรอว่าผมลงเครื่องปุ๊บแล้วติดต่อคุณไม่ได้ผมเป็นห่วงคุณมากแค่ไหน ออกจากสนามบินผมก็ขับรถตามหาคุณไปทั่วเลย เกือบวนรอบเมืองไปหลายรอบเลย พึ่งกลับมาก่อนคุณไม่กี่นาทีเอง”

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมาถึงก่อนกำหนด ไม่เช่นนั้นฉันจะไม่ไปทานข้าวกับโซฟี......”

พลไม่สนใจที่เธอพูดทั้งสิ้น แล้วพูดว่า: “คุณรู้ไหมว่าตอนที่ผมขับรถตามหาคุณไปทั่วความรู้สึกของผมเป็นยังไง วิตกกังวล เป็นห่วง กลัว โกรธ.....กลัวเกิดอะไรขึ้นกับคุณที่สุด! ต่อไปห้ามไม่รับสายของผมอีกนะ และอย่าปิดเสียงมือถืออีก!”

พูดพลางแย่งมือถือมาจากมือของมีนา เปิดดูการตั้งค่าเครื่องของเธอ เปิดดูบันทึกสายโทรเข้าออกของเธอ และช่องทางการติดต่ออื่นว่าได้ติดต่อใครบ้าง

มีนาขมวดคิ้ว ไม่ชอบที่เขาระแวงแบบนี้ แต่เธอก็รู้ว่ามันออกมาจากความเป็นห่วงของเขา ห่วงใยจนโกลาหลมั้ง

“พล ขอโทษนะคะ ต่อไปฉันจะคอยสังเกตมือถือนะ จะไม่พลาดไม่รับสายของคุณอีก แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องตื่นตระหนกมาก เรื่องบางอย่างฉันทำเองได้ นอกจากฉันจำเรื่องในอดีตไม่ได้ แต่เรื่องอื่นก็ปรกติทุกอย่าง ไม่มีอะไรหรอก”

พลไม่พบอะไรพิเศษบนมือถือเธอ ตัวเขาถึงรู้สึกผ่อนคลายลง น้ำเสียงอ่อนก็ลงมากแล้วพูดว่า: “คุณกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว”

มีนาจึงกล้าที่จะค่อยๆเข้าใกล้เขา และกอดเขาไว้ แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า: “ไหนคุณว่าอยากจะกอดฉันไม่ใช่เหรอ ฉันก็อยากจะกอดคุณไว้อย่างนี้”

“ผมขอโทษ เมื่อกี้ผมเป็นห่วงคุณมากจริงๆ” พลก็กอดเธอแน่นๆ เธอแนบชิดในอ้อมกอดเขาแบบนี้ ถึงแน่ใจว่าเขาได้ครอบครองเธอจริงๆ

มีนากอดคอเขาไว้ แล้วเอียงคอมองเขา “ฉันรู้ คุณคือคนที่ดีที่สุดในโลก”

พลอุ้มเธอขึ้น เดินเข้าไปในห้องนอน วางเธอไว้บนเตียง แล้วล้มตัวนอนข้างเธอ กอดเธอไว้แน่นๆ: “หลายวันนี้คุณเหนื่อยมากเลยสินะ งั้นเรามาพักผ่อนกัน”

มีนาหนุนแขนเขาไว้ แหงนมองเขา แล้วลูบแก้มเขา หนวดได้ทิ่มมือเล็กน้อย ถามว่า: “ช่วงนี้ที่บริษัทมีปัญหาเยอะเลยสิ ทานข้าวตรงเวลาไหม หรือว่ายุ่งจนอะไรก็ไม่สนใจแล้ว”

เธอไปนิวยอร์กกับเขา1อาทิตย์ เขาออกไปแต่เช้า กลับมาก็ดึกมากแล้ว แม้ว่าจะอยู่บ้าน ก็ยุ่งกับการประชุมผ่าVideo Call และต้องแก้ไขปัญหาเร่งด่วน

ปรกติแล้วเขานอนวันละ4ชั่วโมง เธอมองด้วยความรู้สึกสงสารอยู่ข้างๆเขา

พลได้หลับตาลง บ่นพึมพำว่า: “อืม ก็ปัญหาเดิม ๆ แหละ”

มีนาฟังเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขา รู้ว่าเขานอนหลับแล้ว