บทที่ 330 คือความหยิ่งผยอง

มีนาเป็นนักเรียนและเป็นผู้ช่วยของเธอ ก็ได้มาถึงที่จัดแฟชั่นโชว์ขนาดเล็ก

ครั้งนี้เธอได้เรียนรู้จากเอ็มม่าไม่น้อย แม้ว่าเธอจะคุ้นเคยกับวัฒนธรรมตะวันออก และก็มีความคิดที่ดี แต่ก็ห่างไกลกับการออกแบบระดับสากล เอ็มม่าให้คำชี้แนะกับเธออย่างมาก และสอนให้เธอใช้วิธีการและเคล็ดลับที่ดีในการผสมผสานแฟชั่นสากล

เธอคาดหวังมากกับผลลัพธ์ช่วงแรก และนี่ก็เป็นโอกาสสำคัญที่จะผลักดันผลงานออกแบบของเธอสู่สากล

โซฟียุ่งอยู่กับการต้อนรับผู้อาวุโสที่มาชมแฟชั่นโชว์ ช่วยพาไปที่นั่ง ได้เจอดีไซเนอร์ชื่อดังและไอดอลที่เคยอยากเห็นกับตาตัวเองทำให้เธอตื่นเต้นอย่างมาก

เธอวิ่งเข้ามาในห้องเปลี่ยนชุด กระซิบอยู่ข้างๆ ของมีนาอย่างตื่นเต้น: “ดีไซเนอร์ชื่อดังหลายคนก็มาแล้วนะ พระเจ้า คนที่ไม่เคยกล้าคิดว่าจะได้เจอ เธอออกไม่ดูสิ”

“เธอไม่เห็นว่าฉันกำลังยุ่งเหรอ จะมีเวลาไปหน้าเวทีเหรอ” มีนากำลังแก้ช่วงชุดให้กับนางแบบที่อยู่ข้างกาย อีกด้านก็เร่งเธอว่า “เธอรีบไปดูแลหน้าเวทีเลย อย่าวิ่งเข้ามาในห้องเปลี่ยนชุดบ่อย”

“ก็ฉันตื่นเต้นนี่ ก็เลยอยากคุยกับเธอ ฉันไปหล่ะ” โซฟีรีบเดินออกไป

เห็นว่าในห้องเปลี่ยนชุดเธอและเอ็มม่าเตรียมเกือบพร้อมแล้ว ก็รอเพียงการเปิดงานอย่างเป็นทางการโซฟีวิ่งมาอีกครั้ง กระซิบข้างหูของมีนาเบาๆว่า : “นานา เธอรู้ไหมว่าใครมา?”

“ใครเหรอ เป็นคนมีชื่อเสียงคนไหนอีกเหรอ?” มีนาถามด้วยเสียงเบาๆ

“คุณมาร์ชก็มา” โซฟีกลัวว่าเธอจะนึกไม่ออก เลยพูดเสริมอีกว่า “ก็คนที่อยากให้เธอไม่เป็นดีไซเนอร์แฟชั่นหญิงของบริษัทเขาไง คนที่โดนเธอปฏิเสธคนนั้นไง”

“ออ” มีนารู้สึกแน่นหน้าอกกะทันหัน ไม่ต้องให้โซฟีพูดชัดเจนขนาดนั้น เธอก็รู้ว่าคือใคร ไม่รู้เพราะอะไรช่วงนี้ ใบหน้าของมาร์ชปรากฏในฝันของเธอบ่อยๆ ทำให้เธอไม่อาจลบเลือนได้

โซฟีเห็นปฏิกิริยาปรกติ พูดกระซิบอีกว่า: “เขาคงมาเพราะเธอหรือเปล่า?”

“เป็นไปไม่ได้ เขาทำธุรกิจเกี่ยวกับแฟชั่น” มาพบปะกับผู้นำแฟชั่นล้ำสมัยก็ปรกตินี่ มีนาพูดอย่างรำคาญเธอ “งานจะเริ่มแล้ว เธอรีบทำงานของเธอเหอะ!”

“รู้แล้ว รู้แล้ว” โซฟีเดินกลับไปหน้าเวทีและบ่นไปด้วย ไม่ใช่เพราะจะให้เธอได้เตรียมใจไว้ จะได้ไม่ต้องเจอหน้าอย่างกะทันหัน แล้วรู้สึกอึดอัด

หลังจากที่การเดินแฟชั่นจบลง พร้อมด้วยเสียงปรบมือดังสนั่นและแสงไฟที่ส่องสว่างเอ็มม่าจูงมือของนานาพร้อมด้วยเหล่านางแบบขึ้นเวทีโค้งคำนับ พวกเธอโค้งคำนับขอบคุณอีกครั้ง เสียงปรบมือจึงหยุดลง

เมื่อมีนาคิดว่าจะได้กลับเข้าห้องเปลี่ยนชุด ได้มีนักข่าวถามคำถามขึ้น

เอ็มม่ากลับเอาคำถามนี้โยนให้มีนา ให้เธอเป็นคนตอบคำถาม

เธอแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับมีนาอย่างเป็นทางการ “การดีไซน์สไตล์ปีใหม่ของชาวตะวันออกในครั้งนี้ การออกแบบส่วนใหญ่นานาเป็นคนออกแบบ มีข้อสงสัยอะไรให้เธอมาตอบแทนฉัน”

มีนาค่อนข้างตื่นเต้น คิดไม่ถึงว่าครูเอ็มม่าจะผลักเธอไปหน้าสุดจุดแสงไฟสาดส่อง มีความรู้สึกอยากหันหลังกลับแต่เอ็มม่าได้ส่งสายตาให้กำลังใจเธอ ให้เธอใช้ความกล้าในการพูด

มีนาทำให้ตัวเองสงบลง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทยอยตอบคำถามของนักข่าว ทำให้เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าคนต่างชาติชื่นชอบแฟชั่นที่มีจุดเด่นของตะวันออกมากขนาดนี้ ได้เพิ่มความมั่นใจในการที่จะสร้างแบรนด์ของตัวเองไม่น้อย

ระยะที่ห่างออกไป ในขนาดที่เธอเตรียมกลับหลังเวทีนั้นได้กระทบกับสายตาของมาร์ช

เธอหลบสายตาที่ซับซ้อนคู่นั้น ดูเหมือนจะชื่นชม และแฝงไปด้วยความหยิ่งผยอง

หยิ่งผยอง? ทำไมในสายตาของเขานอกจากความชื่นชมที่เหมือนคนอื่นแล้ว ยังแฝงความหยิ่งผยอง ใช่ คือความหยิ่งผยอง

หรือเป็นเพราะที่เธอปฏิเสธการชวนร่วมด้วยค่าตอบแทนที่สูงของเขาหรือเปล่า?