บทที่ 333 เกิดความสงสัยขึ้นมา

เวนดี้คอยสังเกตสีหน้าของมีนาตลอด พบว่าเธอจำอะไรไม่ได้จริงๆ ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณมีนา คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณพลจ้างฉันมาดูแลคุณอย่างใกล้ชิด ในอนาคตฉันจะเป็นคนดูแลเรื่องอาหารการกินและชีวิตประจำวันของคุณเอง เวลาที่คุณพลไม่อยู่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

มีนาหันไปมองพล ถามออกมาอย่างไม่เข้าใจว่า ： “เรื่องอาหารการกินและชีวิตประจำวันฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องมีคนมาดูแล แล้วที่พูดว่าดูแลอย่างใกล้ชิดหมายความว่ายังไง？”

พลเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กอดเธอไว้แล้วพูดขึ้นว่า： “เวนดี้เคยเรียนที่สถาบันบัตเลอร์ที่พระราชวังค์เป็นผู้จัดขึ้นมาก่อน เธอสามารถดูแลคุณ ช่วยเหลือคุณได้ในชีวิตประจำวัน และตอนที่ผมไม่อยู่กลัวคุณปวดหัวหรือโรคกำเริบ ยังไงก็ต้องมีคนดูแลคุณอยู่ข้างกายถึงจะดี”

มีนาตอบโอะออกมาอีกครั้ง “แต่ว่า……”

“คุณมีนา ฉันทำเป็นทุกอย่าง ทำกับข้าว ขับรถ ดูแลชีวิตประจำวันของคุณ……คุณพลพูดแล้ว ในอนาตฉันต้องติดตามคุณตลอด24ชั่วโมง ห้ามให้มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นเด็ดขาด” เวนดี้พูดออกมาอย่างเคารพเธอมาก

มีนาไม่ได้สนใจเธอ พูดกับพลอีกว่า： “ก่อนหน้านี้ที่คุณไม่อยู่ ฉันอยู่คนเดียวก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ ……”

“เด็กดี ไม่มีคนดูแลคุณ ผมไม่ไว้ใจจริงๆ คุณรู้ตัวไหม ช่วงนี้คุณยิ่งอยู่ยิ่งขี้ลืม อีกอย่างผมก็ไม่อยากให้คุณลำบาก ต้องเรียนไปด้วยทำกับข้าวทำงานบ้านไปด้วย อีกสองวันผมก็ต้องกลับไปนิวยอร์กอีก คุณให้เวนดี้อยู่ดูแลคุณ ผมทำงานอยู่ที่โน่นจะได้สบายใจ” พลพยายามพูดหว่านล้อมเธอ

เวนดี้รีบพูดขึ้นว่า： “ฉันได้เอากระเป๋าเดินทางวางไว้ที่ห้องรับแขกแล้ว คุณมีนา ถึงแม้ฉันต้องดูแลคุณอย่างใกล้ชิด แต่เวลาที่คุณไม่ต้องการฉัน ก็คิดเสียว่าฉันเป็นอากาศ ฉันจะไม่กระทบอะไรคุณเด็ดขาด”

พลไม่ได้ปรึกษาเธอก่อน ก็ให้เวนดี้เข้ามาแล้ว เธอจะพูดว่าไม่ได้ด้วยเหรอ

“เชิญตามสบาย ฉันขอเข้าไปพักผ่อนที่ห้องก่อน” มีนาผลักพลออก แล้วเดินเข้าห้องไปทันที

พลเดินตามเธอเข้าไปในห้อง แล้วหันหน้าไปส่งสัญญาณให้เวนดี้ บอกเธอห้ามรบกวนพวกเขา จากนั้นดึงประตูปิดให้เรียบร้อย

“มีนา เธอเป็นอะไร？ถ้าไม่ชอบเวนดี้ ผมหาคนอื่นมาดูแลคุณก็ได้” พลช่วยเธอนวดที่ไหล่แล้วพูดขึ้นมา

มีนานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบทิชชู่ขึ้นมา เริ่มเช็ดเครื่องสำอางออก แล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่ใช่ เวนดี้ดูแล้วดีมาก คืนนี้ฉันก็แค่เหนื่อยเกินไป รีบพักผ่อนกันเถอะ”

“โชว์คืนนี้ประสบความสำเร็จไหม？” พลยิ้มมองเธอแล้วถามออกมา

“ก็ใช้ได้ ครูเอ็มม่าแนะนำให้ฉันรู้จักคนดังในวงการแฟชั่นมากมาย มันน่าจะเป็นประโยชน์สำหรับฉันในการเริ่มต้นแบรนด์ของตัวเองในอนาคต” มีนายิ้มบางๆ พูดออกมา

“ยินดีกับคุณด้วย” พลเห็นริมฝีปากของเธอบวมเล็กน้อย จึงยื่นมือไปจับที่คางของเธอ เพื่อให้เธอหันหน้ามาที่เขา ถามว่า： “ปากคุณเป็นอะไรเหรอ แพ้หรือเปล่า？”

มีนาสีหน้าเรียบเฉย พูดอธิบายง่ายๆ ว่า： “โอะ ในงานเลี้ยงไม่ระวังกินกะหรี่ที่เผ็ดมากเข้าไป เผ็ดจนปากบวมเลย ทาลิปสติกใหม่ก็ปิดบังไว้ไม่อยู่”

พลคลายคางของเธอออก ใช้มือกดเบาๆ ไปที่ริมฝีปากเธอ แล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว คราวหลังถ้าจะกินกะหรี่ต้องลองชิมก่อน แล้วค่อยกินคำใหญ่”

“อืม” มีนายังคงเช็ดเครื่องสำอางอยู่หน้ากระจก มองดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองพลที่ยืนอยู่ข้างเธอผ่านกระจก จู่ๆ ก็รู้สึกว่ารอยยิ้มของเขาซ่อนความลับไว้มากมายที่เธอไม่รู้

พลไม่พูดอะไรอีก ดูเหมือนแค่ได้มองเธอเงียบๆ แบบนี้ก็พอใจมากแล้ว

ในขณะที่พวกเขานอนกอดด้วยกันอยู่นั้น มีนารู้ว่าเขายังไม่ได้หลับ ถามเสียงเบาออกมาว่า： “คุณจะกลับนิวยอร์กอีกเมื่อไหร่เหรอ มีเรื่องสำคัญอะไรที่แก้ไขโดยผ่านการประชุมด้วยวิดีโอไม่ได้？”

“คุณไม่เคยเป็นห่วงธุรกิจของผมมาก่อน วันนี้เป็นอะไรเหรอ ถึงสนใจเรื่องนี้？” คางของพลวางไว้บนศีรษะเธอ และดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น ๆ

“ไม่มีอะไร แค่ถามดูเฉยๆ”

“มีโครงการหนึ่งเพิ่งก่อสร้างได้ครึ่งหนึ่งก็ทรุดล้มลงมา ผมต้องไปที่เกิดเหตุแล้วจัดการด้วยตัวเอง” แต่พลก็อธิบายสาเหตุให้เธอฟัง

：