บทที่ 334 ผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่า

หลังจากเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เธอหยิบหนังสือสมุดบันทึกใส่เข้าไปในกระเป๋า แล้วรีบไปที่สตูดิโอของครูครูเอ็มม่า

แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องเรียน โซฟีก็มาขวางเธอไว้ ทำหน้าผีใส่เธอ ยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า： “นี่จะรีบไปไหนกัน ไปดื่มกาแฟเป็นเพื่อนฉันก่อน”

เวลานี้เวนดี้ที่เฝ้าอยู่นอกห้องเรียนตลอด เดินมาอยู่ข้างกายมีนา “คุณมีนา เอากระเป๋าให้ฉัน คุณจะไปไหน เดี๋ยวฉันไปขับรถมา”

มีนาถือกระเป๋าเอาไว้เอง ปฏิเสธออกมาอย่างมีมารยาทว่า： “ไม่ต้องหรอก ฉันถือเอง”

โซฟีมาหาเธอต้องมีธุระแน่นอน ไปที่ทำงานสายหน่อยคงไม่เป็นไร หลายวันแล้วที่ไม่ได้พูดคุยความในใจอย่างผ่อนคลายกับโซฟีแล้ว

โซฟีไม่เข้าใจเล็กน้อยจึงถามเธอออกมาว่า： “มีนา คนนี้คือใครเหรอ？”

มีนาแนะนำให้เธอว่า： “เวนดี้ พลเรียกมาดูแลฉันจากนิวยอร์ก”

โซฟียิ้มให้กับเวนดี้ พูดออกมาด้วยสีหน้าอิจฉาว่า： “ช่างโชคดีจังเลยนะ มีพี่เลี้ยงส่วนตัวด้วย ทำอย่างกับเป็นดาราดังเลย”

ใบหน้าของเวนดี้แข็งทื่อ แต่ก็ฝืนยิ้มออกมาให้เธอ

“ไม่ใช่ พลเขากลัวฉันปวดหัวเวียนหัวขึ้นมากะทันหัน แล้วไม่มีคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย” มีนาพูดอธิบายออกมา

ที่โซฟีมาหาเธอวันนี้ ก็เพราะเรื่องนี้แหละ แต่เมื่อรู้ว่าเวนดี้คนนี้เป็นคนของพล เธอไม่ได้แสดงอะไรออกมา แล้วถามมีนาขึ้นว่า “แล้วมีเวลาดื่มกาแฟเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่า？”

“คุณนาย คุณชวนฉันทั้งที ก็ต้องมีเวลาอยู่แล้ว” มีนาตอบตกลงโซฟี แล้วหันหน้าไปพูดกับเวนดี้ว่า “คุณไม่ต้องขับรถ และไม่ต้องติดตามฉันนะ ฉันจะไปดื่มกาแฟกับเพื่อน”

เวนดี้รีบพูดขึ้นว่า： “คุณมีนา คงไม่ได้ค่ะ คุณพลสั่งไว้ ต้องติดตามคุณตลอดเวลา ห้ามทิ้งห่างแม้แต่ก้าวเดียวเด็ดขาด”

โซฟีแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ นี่คือพี่เลี้ยงส่วนตัวเหรอ เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวกันชัดๆ

“แล้วแต่คุณ” มีนาได้เจรจาเรื่องนี้กับเวนดี้ไปหลายครั้งแล้ว ให้เธอไม่ต้องติมตามเธอไปทุกที่ แต่ก็ไม่มีความหมายอะไร

เธอเคยคุยเรื่องนี้กับพลทางโทรศัพท์แล้ว แต่พลไม่ได้มีความคิดที่จะเรียกตัวเวนดี้กลับเลย บอกเธอแค่เพียงว่าไม่ต้องไปสนใจที่มีคนอยู่ข้างกาย แล้วยกตัวอย่างเขาตอนอยู่นิวยอร์กก็มีบอดี้การ์ดติดตามหลายคน คุ้นชินแล้วก็จะไม่มีอะไร

มีนาจึงไม่อยากพูดอะไรมาก เธอกับโซฟีมาถึงร้านกาแฟที่พวกเธอชอบมากันบ่อยๆ

ตอนแรกโซฟีดีใจที่จะได้พูดคุยกับมีนา แต่เมื่อเห็นเว้นดี้ยืนอยู่ข้างโต๊ะของพวกเธอ ทำให้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

มีคนอยู่ข้างกายเพิ่มมาหนึ่งคน มีนาก็รู้สึกอึดอัดเหมือนกัน พูดกับเวนดี้ว่า： “คุณสั่งกาแฟอีกแก้ว แล้วไปรอที่นอกร้านได้ไหม？มีเพื่อนอยู่กับฉัน ถ้าไม่สบายตรงไหน เดี๋ยวเธอจะแจ้งคุณเอง”

เวนดี้มองไปที่พวกเธอสองคน พยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก จากนั้นหาที่นั่งที่ใกล้จากพวกเธอหน่อยแล้วนั่งลง แต่ก็สามารถมองเห็นมีนาได้อย่างชัดเจน

โซฟีรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย บ่นกับมีนาว่า： “เธอทนมันได้ด้วยเหรอ？พลหมายความว่ายังไงกันแน่ นี่คือไม่ไว้ใจ หาคนมาเฝ้าเธอไว้อย่างนั้นเหรอ？”

“ไม่ใช่ เขาก็แค่เป็นห่วงถึงทำแบบนี้” มีนาพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “เธอมาหาฉันคงจะมีธุระใช่ไหม？”

โซฟีพยักหน้า แล้วมองไปรอบด้าน จากนั้นหยิบยาออกมาจากกระเป๋าสองเม็ด ใช้มือบังไว้แล้ววางลงที่จานรองแก้วของมีนา

มีนาเห็นท่าทีลึกลับของเธอแบบนี้ แล้วมองยาที่วางอยู่บนจานรองแก้ว ถามขึ้นว่า： “หมายความว่าไง เธอเสพยาเหรอ？”

，