บทที่ 335 เป็นของเธอคนเดียวตลอดไป

พวกเขาโตมาด้วยกันในฐานะคู่รักเด็กจริง ในรูปถ่ายเธอดีใจและยิ้มอย่างธรรมชาติ แต่ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนี้ ไม่สนแม้กระทั่งร่างกายของเธอจะแข็งแรงไหม ต้องการให้เธอความจำเสื่อมตลอดไป

ไม่ได้ เธอจะอยู่ในโลกที่พลเป็นคนเขียนบทให้เธอไม่ได้ ต้องตามหาอดีตของตัวเองกลับมา และทำความเข้าใจกับเรื่องทั้งหมดให้ได้

“มีนา มีนา เธอเป็นอะไร ได้ยินที่ฉันพูดไหม？” โซฟีเห็นเธอเหม่อลอย

มีนามองไปที่เธอ จับมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ “โซฟี ฉันอยากกลับเมืองC ไปที่นั่นเพื่อตามหาความทรงจำที่หายไป”

มีนาตื่นตระหนกเล็กน้อย มองไปดูรอบๆ

ถึงแม้เธอจะเป็นคนนอก แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกถึงความน่ากลัวของพล ทุกอย่างของมีนาอยู่ในการควบคุมของเขาทั้งหมด

เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าจะไปมีเรื่องกับคนแบบนี้ได้ไหม？

เมื่อนึกถึงสถานะของมีนาตอนนี้ ด้วยความรักในความยุติธรรมของเธอจึงตัดสินใจช่วยมีนา ถามออกมาว่า： “อยากกลับไปจองตั๋วเครื่องบินเป็นเรื่องง่าย แต่เอกสารพวกหนังสือเดินทางอยู่ในมือเธอหรือเปล่า？”

“อยู่ที่พัก” มีนาจำได้ว่าพลเก็บหนังสือเดินทางของเธอไว้ในตู้เซฟ และตัวเธอก็รู้รหัสของตู้เซฟด้วย

โซฟีถามเธออีกว่า “แล้วพี่เลี้ยงส่วนตัวคนนั้นจะทำยังไง？เธอจะออกไปจากปารีสเพื่อกลับไปเมืองCเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่รู้”

มีนาพบว่านี่ก็เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ เธอจะออกจากที่นี่และกลับไปที่เมืองC ภายใต้สายตาของเวนดี้ได้อย่างไร？

โซฟีปลอบใจเธอแล้วพูดขึ้นว่า： “อย่าเพิ่งใจร้อน ตอนนี้ในมือเธอยังมีงานหลายอย่างที่ต้องทำ ตั้งใจทำงานของครูเอ็มม่าทางนี้ให้ดี พวกเราค่อยคิดหาวิธี ยังไงก็ต้องมีวิธีอยู่แล้ว”

ตอนนี้ก็ต้องเอาแบบนี้ก่อน มีนาอยากให้มีปาฏิหาริย์ เกิดขึ้น ทำให้เธอฟื้นคืนความทรงจำได้ทันที

“ใช่แล้ว ยานี้เธอห้ามกินอีก” โซฟีเตือนเธออีกว่า “ฉันได้ถามหมอแล้ว แค่เธอหยุดกินยานี้ ก็จะไม่ปวดหัวหรือนอนไม่หลับอีก และไม่ต้องกินยานอนหลับอีกต่อไป”

มีนาพยักหน้าอย่างแรง เพราะรู้สาเหตุของปัญหาแล้ว และจะไม่กินยารักษาโรคซึมเศร้านี้อีกต่อไปแน่นอน

แต่คงไปเมืองCในช่วงนี้ไม่ได้ ถ้าหากพลกลับมาที่ปารีส เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ถ้าหากเธอไม่กินยา เกิดเขารู้ความคิดของเธอเข้า ไม่รู้เขาจะทำเรื่องอะไรออกมาอีก ？

เธอแทบไม่กล้าคิด ตอนแรกอยากถามโซฟี ว่ามาร์ชยังอยู่ที่ปารีสไหม？

แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของมาร์ชที่เกลียดชังเธอมากในครั้งนั้น เธอไม่กล้าไปยุ่งกับเขาอีก ทันใดนั้นก็นึกถึงอีกคนหนึ่งขึ้นมาทันที

ครั้งที่แล้วได้เจอกับดาวที่งานจัดเเฟชั่นโชว์ ในเมื่อเป็นเพื่อนของเธอ ก็ต้องรู้อดีตของเธอไม่น้อยอยู่แล้ว

“โซฟี เธอช่วยฉันเรื่องหนึ่งได้ไหม？”

“เธอพูดสิ ขอแค่ฉันทำได้” โซฟีรู้สึกว่าในฐานะที่เป็นผู้หญิงยุคใหม่ ช่วยมีนาเธอไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ยังมีผู้ชายใช้วิธีนี้แบบนี้กักขังผู้หญิงไว้เพื่อให้อยู่ข้างกายตัวเองด้วยเหรอ

เธอเป็นผู้หญิงที่เติบโตมาในประเทศที่สถานะสตรีนิยมสูง และเธอก็ไม่สามารถทนเรื่องแบบนี้ได้เลย

มีนารู้สึกซาบซึ้งใจมาก พยายามเข้าไปใกล้เธอ แล้วกระซิบที่ข้างหูเธอ

……

ที่ถนนนิวยอร์ก

ม่อนชื่นชมเกล็ดหิมะที่ลอยอยู่นอกหน้าต่างรถ มองจนเพลินเหม่อลอยเล็กน้อย จู่ๆ ประตูรถที่อยู่ด้านหลังก็ถูกเปิดออก และเขาก็รีบหันกลับมามอง

พลหน้าตาเย็นชาแล้วนั่งเข้าไปในรถ คิ้วขมวดเข้าหากันแล้วพูดขึ้นว่า： “ขับรถ”

“ไปไหนเหรอ？”

“ไปสนามบิน” น้ำเสียงของเขาเย็นชา สีหน้าไม่พอใจมาก

“คุณพล จะไปหาคุณมีนาที่ปารีสเหรอ？”