บทที่ 336 เธอจะกลับไป

โซฟีถามเธอว่า “เมื่อก่อนคุณสนิทกับมีนามากเหรอ เรื่องของคุณเธอรู้ทุกอย่างใช่ไหม？”

“ใช่ ก่อนที่เธอจะไปต่างประเทศพวกเราถือว่าเป็นเพื่อนกัน เรื่องของเธอก็พอรู้อยู่บ้าง”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี เพราะเธอคงมีเรื่องต้องการให้คุณช่วย คุณหาวิธีให้เธอแอบๆ กลับไปที่เมือง Cได้ไหม？”

ดาวรู้สึกว่าคำพูดของเธอช่างไม่มีเหตุผล ถามออกมาอย่างสงสัยว่า： “เดี๋ยวนี้การเดินทางพัฒนาไปถึงไหนแล้ว เธออยากกลับบ้านก็แค่ซื้อตั๋วก็กลับได้แล้ว ทำไมต้องให้ฉันช่วยหาวิธีด้วย？”

“มีคนต้องการกักขังอิสรภาพของเธอ ช่างเหอะ ให้เธอพูดกับคุณเองดีกว่า” โซฟีพูดย้ำเตือนเธออีกครั้วว่า “เดี๋ยวไปถึงที่สตูดิโอ ต้องพูดคุยยิ้มแย้มกับฉัน สีหน้าธรรมชาติหน่อย”

“ได้”

ดาวไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอต้องทำเรื่องให้มันตื่นเต้นแบบนี้ด้วย ทำอย่างกับทำงานผิดกฎหมายยังไงอย่างงั้นเลย

เมื่อโซฟีพาเธอมาถึงสตูดิโอของเอ็มม่า ในสถานที่ทำงานดาวได้เจอกับมีนาเสียที

เมื่อเห็นหน้าเธอก็เข้าไปดึงมือของมีนาไว้ พูดออกมาอย่างดีใจว่า： “สภาพแวดล้อมการทำงานที่นี่ดีมาก มีนา คอลเลคชั่นปีใหม่ที่คุณออกแบบเมื่อครั้งก่อนนั้นดีมากเลย เมื่อไหร่คุณจะออกแบบเสื้อผ้าแฟชั่นให้กับร้านของฉัน ฉันจะได้ไม่ต้องไปต่อรองราคาอย่างยากลำบากกับแบรนด์แฟชั่นดังๆ พวกนั้นสักที”

มีนาพาเธอนั่งลงที่โซฟาเล็กๆ ข้างโต๊ะทำงาน ตอบตกลงรับปากทันทีแล้วพูดขึ้นว่า： “ไม่มีปัญหา ขอแค่คุณไม่รังเกียจกาออกแบบของฉันก็พอเพราะตอนนี้ยังไม่มีชื่อเสียงอะไร”

“ของดียังไงก็ต้องดัง ไม่ช้าหรือเร็วคุณก็จะกลายเป็นคนมีชื่อเสียงในวงการแฟชั่นที่นี่ เมื่อถึงเวลานั้นอย่าอัพราคาฉันนะ” ดาวพูดกับเธออย่างมั่นใจออกมา

มีนายิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตัวเองจะแข็งแรงปรกติรอถึงวันนั้นหรือเปล่า

“มีนา เธอจำฉันได้บ้างหรือยัง รู้ว่าฉันเป็นใครแล้วหรือยัง”

มีนาส่ายหัว “ยังนึกไม่ออก แต่ที่คุณบอกว่ารู้จักฉันน่าจะเป็นเรื่องจริง บอกฉันได้ไหม ในอดีตฉันเป็นคนยังไงกันแน่？”

ดาวไม่ได้ตอบกลับเธอทันที แต่ถามเธอออกมาอย่างเป็นห่วงว่า “คุณความจำเสื่อมได้ยังไง หลังจากความจำเสื่อมแล้วอาศัยอะไรในการเรียนหนังสือและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่？”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความจำเสื่อมได้ยังไง น่าจะเป็นเพราะเกิดอุบัติเหตุ” มีนาพูดออกมาอย่างละอายใจเล็กน้อย “หลังจากที่ความจำเสื่อมแล้วมีคนคนหนึ่งค่อยดูแลฉันมาโดยตลอดเวลา……”

“มาร์ชเหรอ？คือเขาใช่ไหม เขาทำให้คุณความจำเสื่อมได้ยังไง ช่างไม่ใช่คนจริงๆ ！” ดาวพูดออกมาอย่างโกรธเคือง

มีนาจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อก่อนมาร์ชเป็นคนยังไง แต่ดูท่าทางของดาวเมื่อเอ่ยถึงเขา น่าจะไม่ใช่คนดีอะไร “ไม่ใช่เขา คือพล คุณรู้จักพลไหม？”

ดาวนึกดูสักครู่ “พล BOSSพล……โอะ ฉันไม่รู้จักเขา แต่รู้ว่าเขาเป็นใคร ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกคุณดีอยู่ น่าจะเป็นคู่รักกันมั้ง”

“เมื่อก่อนพวกเราเป็นคู่รักกันเหรอ？”

“รายละเอียดที่แน่นอนฉันไม่รู้หรอก ได้ยินข้างนอกเขาพูดกันแบบนั้น” ดาวรีบถามขึ้นว่า “หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ทำไมหลังจากที่คุณไปต่างประเทศแล้วก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย และก็ไม่เคยติดต่อกับเทมป์อีก เขาเป็นห่วงคุณมาก”

“มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น และฉันก็ความจำเสื่อม” มีนาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อก่อนตัวเองเป็นคนยังไง ถามขึ้นว่า “คุณบอกฉันได้ไหม เมื่อก่อนฉันประสบอะไรมาบ้าง ระหว่างฉันกับพลมีความสัมพันธุอะไรกันแน่？”

ดาวมองไปที่เธอ พูดขึ้นทิชชู“คุณกับพลมีความสัมพันธ์อะไรกัน ฉันไม่รู้ แต่เรื่องระหว่างคุณกับมาร์ชนั้นฉันรู้ คุณต้องการรู้จริงๆ เหรอ？”

ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าการที่มีนาต้องความจำเสื่อมบางทีก็เป็นเรื่องดี เพราะประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของเธอมันน่าสงสารมาก ทำให้รู้สึกเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก และทำให้ดาวไม่อยากพูดมันออกมา

มีนาพูดออกมาอย่างมั่นใจว่า： “บอกฉัน ไม่ว่าอดีตจะเป็นยังไง ฉันมีสิทธิ์ที่จะรับรู้อดีตของตัวเอง”

ดาวพยักหน้า บอกเรื่องราวทั้งหมดที่รู้เกี่ยวกับเธอให้เธอฟัง เพราะไม่ว่าจะดีหรือร้าย นั่นก็เป็นประสบการณ์ชีวิตของเธอที่ผ่านมา