บทที่ 340 แลกเปลี่ยนเท่าเทียมกัน

“ฉันช่วยเธอคืนหนี้ ให้เธอและครอบครัวของเธอมีชีวิตที่สุขสบาย แค่ให้เธอช่วยเฝ้าผู้หญิงคนหนึ่งไว้ก็เฝ้าไม่ได้ แล้วจะเก็บดวงตาคู่นี้ไว้ทำไมอีก！ให้ฉันไปตายซะ！”

เวนดี้ตกใจจนปิดตาลง แล้วเอามือไปบังดินสอที่เขาแทงมาหาไว้ พูดคร่ำครวญออกมาว่า： “ฉันสามารถทำเรื่องอื่นให้คุณเพื่อชดเชยความผิดพลาดในครั้งนี้ ได้โปรดยกโทษให้ฉัน……”

“ผู้หญิงความจำเสื่อมแค่คนเดียวก็ช่วยดูไว้ไม่ได้ แล้วเธอจะช่วยฉันทำอะไรได้อีก” พลยกคางเธอขึ้นมา ให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดเผชิญหน้ากับเขา เขายกมือที่ถือดินสอไว้ขึ้นมา และเทงลงไปที่ตาของเธออย่างไร้ความปรานี

“อย่า อย่า！ฉันนึกออกแล้ว คืนที่คุณมีนาหายตัวไป เพื่อนสนิทของเธอที่ชื่อโซฟีมาตีสนิทกับฉันเป็นพิเศษ คงเป็นเวลานั้นที่เธอมาทำให้ฉันเสียสมารธิ และบังสายตาฉันไว้” เวนดี้ตกใจพูดออกมาในเวลาเดียวกัน。

เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโซฟีจะเป็นพวกเดียวกันกับมีนาไหม หลายวันมานี้เธอถูกพลทุบตีอย่างทรมาน คิดไปคิดมา คืนนั้นก็มีแค่จุดนี้จุดเดียวที่น่าสงสัย

พลคลายตัวเธอออก โยนดินสอในมือทิ้ง ถามเสียงเข้มออกมาว่า： “มีเรื่องแบบนี้ ทำไมไม่พูดแต่แรก？”

เวนดี้รู้สึกเหมือนมีชีวิตรอดอีกครั้ง นอนร้องไห้อยู่ที่พื้นแล้วพูดขึ้นว่า： “หลังจากที่คุณมีนาหายตัวไป ฉันกลัวและเป็นกังวลมาก เลยลืมเรื่องนี้ไป โซฟีคนนั้น……เธอ……วันนั้นเธอได้มาคุยกับฉัน น่าจะเป็นเวลานั้นที่คุณมีนาออกไปจากสตูดิโอ”

“ที่แท้ก็มีคนช่วยเธอ” สายตาของพลมืดมนและเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นโซฟีต้องรู้ว่าเธอไปไหน？”

เวนดี้รีบตอบว่าออกมาว่าใช่

เวลานี้เสียงกริ่งประตูดังขึ้นมา พลใช้ทิชชูเช็ดมือตัวเอง แล้วขยับข้อมือที่ใช้แรงไปเมื่อกี้ เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ต้องลงมือจัดการคนแบบนี้ด้วยตัวเอง

เขายิ้มอย่างเลือดเย็นแล้วพูดกับเวนดี้ว่า： “ฉันจะไว้ชีวิตเธอ แต่ดวงตาที่ไร้ประโยชน์ของเธอคู่นี้ ฉันจะหาคนควักมันออกมา แล้วขายกระจกตาของเธอ ถือว่าเป็นการชดใช้หนี้คืนให้ฉันทั้งหมด ต่อไปจะอยู่หรือตาย ก็แล้วแต่ชะตากรรมของเธอก็แล้วกัน”

เวนดี้คลานไปที่ขาของเขา กอดขาเขาไว้แน่น “คุณพล คุณพล เห็นแก่ที่พวกเรารู้จักกัน ปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉัน……”

พลดึงขาตัวเองกลับมา “ทุกคนล้วนต้องชดใช้กับหน้าที่ที่ตัวเองทำไม่สำเร็จ ไม่มีใครได้รับการยกเว้นทั้งนั้น”

คุณพล！คุณช่างน่ากลัว คุณไม่ใช่คุณพลคนเดิม ทำไมคุณถึงกลายเป็นแบบนี้……” เวนดี้มองแผ่นหลังอันมืดมิดของเขาอย่างสิ้นหวัง ราวกับปีศาจที่ปีนขึ้นจากขุมนรก

พลมองดูอย่างเฉยเมย และให้คนที่ม่อนเรียกมาทำเวนดี้ให้สลบแล้วลากตัวออกไป

ใครก็ตามที่อยากได้อะไรจากเขาไป ก็ต้องชดใช้กลับคืนมาเหมือนกัน ซึ่งมันคือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน

เวนดี้ได้อะไรมากมายไปจากเขา แต่กลับเฝ้าคนคนเดียวไว้ไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้สิ่งของที่มีค่าในตัวเธอมาชดใช้หนี้

……

หลังจากที่มีนากลับมาถึงเมืองCแล้ว หลังจากปักหลักเรียบร้อยโดยผ่านการช่วยเหลือจากเทมป์และดาว สิ่งที่อยากทำที่สุดคือไปหาลูก

คนเป็นแม่จะลืมลูกตัวเองได้ยังไง เธอรับตัวเองที่เป็นแบบนี้ไม่ได้จริงๆ

เธออยู่ในห้องและไม่ได้ออกไปไหนมาครึ่งเดือนแล้ว มีดาวกับเทมป์ที่ผลัดกันส่งอาหารและของใช้มาให้เธอ

บ้านที่พวกเขาหาให้เธออยู่เป็นชุมชนเก่าแก่เล็กๆ ที่ไม่มีคนสนใจ บ้านเล็กมาก แต่ก่อนที่เธอจะเข้ามาอยู่ เทมป์ได้หาคนมาทำความสะอาดแล้ว ทั้งสะอาดและเป็นระเบียบ ของใช้จำเป็นมีครบทุกอย่าง

อีกอย่างพวกเขาก็ย้ำเตือนเธอตลอด ห้ามออกไปข้างนอกคนเดียวเด็ดขาด ถ้าเกิดมีคนเห็นแล้วรู้ถึงหูของพล ทุกอย่างก็จะล้มเหลวหมด

แต่เธอในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา นอกจากใช้ชื่อปลอมฟ้าใสทำงานออกแบบแล้ว ก็คิดหาวิธีจะทำยังไงถึงจะได้เจอลูก

：