บทที่ 341 รักษาโดยไม่ผ่าตัด

มีนาอดไม่ได้ที่จะเปิดกระจกรถลงมาแล้วมองไปที่เด็กคนนั้น ตาโตๆดูฉลาดมาก เหมือนกับเด็กที่อยู่ในฝันของเธอเลย นี่คือลูกของเธอ เป็นลูกของเธอไม่ผิดแน่ เธออยากจะลงจากรถไปกอดเด็กคนนั้นจังเลย

เมื่อเห็นว่าอธิกำลังจะไปไกล เธอรีบพูดกับเทมป์ว่า "ขับรถตามไปอีกระยะหนึ่งได้ไหม ฉันอยากเจอเขามากกว่านี้”

เทมป์แตะคันเร่งเบา ๆ และปล่อยให้รถขับช้าๆ ตามหลังของอธิและแก้วอย่างช้าๆ

มีนาเห็นว่าอธิคุยกับหญิงสาวที่มารับเขาจากโรงเรียนตลอดทาง แต่ไม่ได้ยินในสิ่งที่พวกเขากำลังพูด

เธอยิ่งมองดูก็ยิ่งเศร้าใจ ทำไมตัวเองถึงนึกลูกชายที่น่ารักขนาดนี้ไม่ขึ้นกันนะ อดไม่ได้ที่จะเช็ดน้ำตาออกจากหางตา

อธิจับมือของแก้วไว้ เดินไปแล้วพูดคุยกับเธอว่าคืนนี้อยากจะกินอะไร แต่มีความรู้สึกเหมือนกับว่าแม่อยู่ข้างๆเขา และกำลังเรียกเขาอยู่อย่างนั้นแหละ

“พี่แก้วครับ แม่ของผมกลับมาแล้วใช่ไหมครับ?”

จู่ๆเขาก็ถามเรื่องนี้ ทำให้แก้วตกตะลึง ไม่รู้จะตอบเขายังไง

แม้ว่าคุณมีนาจะทะเลาะกับคุณชายอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ติดต่อป้าโบว์มาเป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้ว และดูเหมือนว่าเธอจะลืมลูกของตัวเองไปแล้วด้วย

ในใจของเธอก็เริ่มสงสัยแล้วว่าจะเป็นอย่างที่คุณชายพูดกับป้าโบว์หรือเปล่า คุณมีนาไม่เอาอธิแล้ว และได้หนีไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่มีวันกลับมาอีก?

อธิจับมือเธอและป้องกันไม่ให้เธอเดินไปข้างหน้ามากกว่านี้ โดยยืนยันว่า: "พี่ไม่เชื่อผมเหรอ ผมพูดความจริง แม่กลับมาแล้ว และผมรู้สึกได้ว่าแม่กลับมาหาผมแล้ว!"

หลังจากพูดแล้วอธิก็สะบัดมือของแก้วแล้วหันกลับมามอง

เทมป์ตกใจ คิดว่าพวกเขาถูกเห็นแล้ว จึงรีบกดปุ่มปิดกระจกอัตโนมัติ ปิดหน้าต่างรถทุกบาน และจอดรถไว้ข้างถนน

อธิมองไปด้านหลังรอบหนึ่ง ไม่เห็นมีนาเลย และก้มหน้าด้วยความผิดหวัง

เขาฝันเห็นแม่ของเขาเป็นประจำในช่วงนี้ อ้าแขนให้เขาอย่างมีความสุข พูดดังๆว่า “อธิ แม่กลับมาแล้ว”

จากนั้นเขาก็วิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของแม่ และบอกเธอว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน

เมื่อเห็นว่าเขาผิดหวังเป็นอย่างมาก แก้วก็จับมือของเขาขึ้นมาอีกครั้ง และเอาลูกอมออกมายื่นให้เขาปลอบเขาว่า “คุณชายน้อยช่วงนี้แม่ของคุณน่าจะยุ่งมากเลย ก็เลยไม่มีเวลากลับมาเยี่ยมคุณ รอให้เธอทำงานเสร็จแล้ว ต้องกลับมาแน่นอน”

เขาเดินตามแก้วไปข้างหน้าต่อ กัดลูกอมแล้วถามว่า “แม่ จะไม่มีทางไม่เอาผมใช่ไหมครับ?”

แก้วพยักหน้า "คุณชายน้อยน่ารักและมีเชื่อฟังขนาดนี้ ทุกคนต่างชอบคุณเป็นอย่างมาก ใครจะไปยอมทิ้งคุณละ ไม่ต้องกังวลไป แม่ของคุณก็ต้องคิดถึงคุณเป็นอย่างมากแน่ๆ น่าจะใกล้กลับมาแล้ว”

มีนายังคงจ้องมองอธิผ่านกระจกหน้าต่างรถ พยายามบอกตัวเองว่าเธอจะต้องนึกทุกอย่างขึ้นมาได้แน่นอน

“มีนา พวกเราจะตามต่อไปไม่ได้แล้ว ตามต่อไปก็จะถูกพวกเขารู้ตัวแล้ว” กฎหมายหันไปพูดกับเธอ

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว พวกเราไปกันเถอะ” มีนาดึงสายตากลับมาแล้วหลับตา ในหัวก็มีภาพที่ตัวเองอยู่กับอธิ ความทรงจำบางอย่างเหมือนจะนึกขึ้นมาได้ แต่กลับถูกอะไรขวางไว้

เทมป์เห็นว่ายังมีน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ถอนหายใจเบา ๆ และขับรถส่งเธอกลับ

เขายังไม่สามารถบอกดาว เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ หากดาวรู้จะต้องดุเขาอย่างแน่นอน