บทที่ 343 ความผิดของเธอเอง

“มันดึกแล้ว ส่งเธอกลับไปก่อน ฉันยังต้องไปบริษัท พรุ่งนี้ก็ต้องลาหยุดอีกวันหนึ่ง มีธุระที่ต้องจัดการ” พูดเสร็จเขาก็จับมือของเธอขึ้นมาแล้วจูบลงไปบนแหวนที่อยู่บนนิ้วของเธอ

ดาวตอบอื้มทีหนึ่ง ความสุขยังไม่หมดสิ้น ก็นึกถึงเรื่องของมีนา ก็พูดอย่างกังวลใจเป็นอย่างมาก “เทมป์ นายว่าโซฟีจะมีเรื่องอะไรไหม พลจะ.........จะทำร้ายเธอไหม?”

จู่ๆเทมป์ก็คิดได้วิธีหนึ่งและพูดว่า “พวกเราโทรหาตำรวจในพื้นที่ตอนนี้เลยไหม ช่วยโซฟีแจ้งความ บางทีอาจจะช่วยเธอได้”

“ใช่สิ ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้” ดาวตาเป็นประกายเลย รีบเอาโทรศัพท์ออกมา โทรไปทางตำรวจเมืองนอก

...

มีนาอยู่ในห้องคนเดียวและเริ่มเก็บของ ไม่อยากรบกวนดาวและเทมป์อีกแล้ว

อันที่จริง ในวันที่เธอปวดหัวแทบขาดใจ เธอจำเหตุการณ์ในอดีตได้มากแล้ว ดังนั้นเธอจึงรู้ดีด้วยว่าถ้าเธออยู่ที่นี่ต่อไป มันจะไม่เพียงแค่สร้างปัญหาให้กับพวกเขาเท่านั้น แต่ยังลากพวกเขามาเกี่ยวข้องด้วย

หลังจากที่เธอเก็บของเรียบร้อย เธอทิ้งโน้ตไว้ให้พวกเขาและเขียนจดหมายยาวๆ ในซองสีขาวที่มีคำว่า "ฝากให้พล"

เธอเชื่อว่าจดหมายนี้อาจช่วย เทมป์ และ ดาวได้ พลจะไม่หาเรื่องพวกเขาในอนาคต

ตั้งแต่ก่อนความจำเสื่อมจนถึงตอนนี้ ประสบการณ์ที่เธอกับพลผ่านมาด้วยกัน ทำให้เธอรู้ว่าพลไม่มีทางปล่อยเธอไปง่ายๆแน่

เธอแค่ต้องการหาที่ซ่อนให้ตัวเอง ไม่เพียงแต่ให้พลหาเธอไม่เจอ คนอื่นๆก็ต้องหาไม่เจอ แบบนี้เธอก็จะไม่ลากคนอื่นเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วยแล้ว

ทั้งหมดเป็นความโง่เขลาและความผิดของเธอเอง ตอนนั้นเธอเชื่อใจพลมากเกินไป ไม่ได้ฟังคำเตือนของมาร์ช ดังนั้นผลที่ตามมาในตอนนี้เธอก็ต้องรับไว้เอง

กลางดึก เธอลากกระเป๋าเดินทางของเธอและออกจากรังที่ดูเหมือนเขตปลอดภัยแห่งนี้ เดินอยู่ในความมืด โดยคิดว่าจะมีที่ที่เธอสามารถซ่อนตัวได้ดีบ้างไหม

...

เทมป์ตามดาวมาพบพ่อแม่ของเธอ สายตาของพ่อแม่ดาวมองเขาอย่างเย็นชา แต่ว่าไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจมากเท่าไหร่ แต่ก็แสดงออกเป็นอย่างเกรงใจอยู่

เขาสัญญากับพวกท่านหลายครั้งว่าเขาจะรักดาวไปตลอดชีวิต แต่พ่อแม่ของดาวไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูดเลย

เพื่อดาวแล้ว เขาก็ทำอย่างเต็มที่แล้ว

ต่อหน้าพ่อแม่ของดาว เขาคุกเข่าต่อหน้าทุกคนและสัญญากับพ่อแม่ของดาวว่า เขาจะดีกับดาว ในชาตินี้จะดีกับดาวเพียงคนเดียว

การกระทำของเขาทำให้ทุกคนในตระกูลอุตตมสุวิบูลย์คิดไม่ถึงเลย ดาวเองก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะทำแบบนี้ เขาที่ปกติหยิ่งทะนงขนาดนั้น ใต้เข่าลูกผู้ชายนั้นมีทองคำ ดาวรีบพยุงเขาลุกขึ้นอย่างเป็นห่วง “เทมป์ อย่า รีบลุกขึ้น!”

เทมป์กลับจับมือเธอไว้ "ดาว เพื่อเธอแล้ว ฉันไม่ใส่ใจอะไรพวกนั้นเลย"

พ่อแม่ของดาวไม่พอใจกับผู้ชายคนนี้ที่ดาวเลือกเป็นอย่างมาก แต่เห็นว่าเทมป์ได้แสดงความจริงใจที่มีต่อดาวแล้ว ถ้าพวกเขายิ่งกีดขวาง ลูกสาวโง่ๆคนนี้ก็จะสู้ไม่ถอย ทำได้เพียงยื้อเอาไว้ก่อน อนาคตค่อยทำให้เทมผ์ถอยไปเอง

พ่อของดาวพยักหน้าและพูดว่า "นายลุกขึ้นเถอะ แต่จำสัญญาของนายที่ให้กับพวกฉันไว้ด้วยว่า อนาคตจะดีกับเธอ”

เทมป์ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นยืน พูดอย่างดื้อรั้นว่า “คุณพ่อคุณแม่ ถ้าพวกคุณยังไม่ยอมให้ผมกับดาวแต่งงานกัน ผมก็จะคุกเข่าตลอด......”

“เทมป์ พ่อแม่ของฉันตกลงแล้ว” ดาวเห็นว่าเขาไม่เข้าใจความหมายของพ่อเธอ รีบกระชากเธออย่างรู้สึกตลก

เขายืนขึ้นอย่างงุนงงและถามอย่างไม่กล้าเชื่อว่า “คุณพ่อคุณแม่ ตกลงแล้วใช่มั้ยครับ?”