บทที่ 352 ทำร้ายตัวเอง

“สรุปแล้วพ่อเธอทำธุรกิจอะไรเหรอ ไม่ใช่แค่ปล่อยเงินกู้นอกระบบเท่านั้นมั้ง” มีนาจำได้ว่าเคยถามอันดา แต่ทุกครั้งก็ได้รับคำตอบอย่างคลุมเครือ

มีนาก็คิดว่าพ่อหล่อนทำอาชีพที่เสี่ยงต่อกฎหมาย ที่ไม่ค่อยถูกต้องมากนัก แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงขนาดที่ ถึงกับต้องมีการวางสายลับ

อันดาพูดออกมาอย่างไม่ปกปิดว่า: “พ่อฉันเขา.....ในสมัยวัยรุ่นเขาเสเพล คบหาอยู่กับคนกลุ่มหนึ่ง แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาทำยังไงจนร่ำรวยขึ้นมาได้ ในตอนนั้นแม่ฉันก็ได้ป่วยจนเสียชีวิต ตอนมีชีวิตอยู่ก็แม่ก็ต้องค่อยกังวลและเป็นห่วงเขาตลอด แม้จะรวยแล้วก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขสักวัน เพราะสาเหตุนี้เขารู้สึกผิดกับฉันและแม่อย่างมาก ก็เลยตามใจฉันอย่างมาก แม้ว่าข้างกายจะเคยมีผู้หญิงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยแต่งงานใหม่ และฉันมีความแค้นอยู่ในใจ เลยไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ ก็ทำตามเขาคบเพื่อนไม่ดีมั่วสุมอยู่ข้างนอก มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาสั่งลูกน้องให้จับตัวฉันกลับไป ได้นั่งคุยกันว่า ในเมื่อไม่อยากเรียนหนังสือ งั้นต่อไปก็มาสานต่องานของบริษัทนะ ”

มีนาถาม: “งั้นเธอก็เคยทำเรื่องผิดกฎหมายเหรอ?”

อันดาส่ายหัวแล้วพูดว่า: “พ่อเคยคุยกับฉัน ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา ก่อนที่เขาจะมอบบริษัทให้ฉัน จะทำให้เป็นบริษัทที่ถูกต้องโปร่งใส ถึงตอนนั้นให้ฉันทำธุรกิจที่ถูกกฎหมาย เขาก็จะวางใจได้ พ่อฉันเขาคิดไว้ดีเลยนะ แต่ธุรกิจบางอย่างถ้าได้แตะต้องแล้ว จะให้ลบล้างยังไงก็ไม่สามารถทำให้มันถูกต้องได้ เขาก็เดินอยู่บนเส้นทางที่เสี่ยง....”

“สรุปว่าบริษัทของพ่อเธอทำอะไรเหรอ?”

อันดาพูดด้วยเสียงที่เบาว่า: “อะไรก็ทำ บ่อนใต้ดิน ค้ามนุษย์ และยังมี......มียาเสพ...ติด แต่พ่อฉันไม่อยากทำ พวกนี้อีก เขาอยากวางมือออกจากวงการ แต่มันต้องการเวลา แล้วเซทท์ก็หลอกฉัน เขาว่าช่วยพ่อฉันทำงาน แต่ความจริงคือบีบพ่อคนสู่ทางตาย ทำให้ฉันไม่เหลืออะไรเลย จนต้องเร่ร่อนอยู่อย่างนี้!”

มีนาฟังแล้วถอนหายใจ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเซทท์เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ความจริงเป็นอย่างนี้นี่เอง เขาก็ไม่เคยละทิ้งอาชีพที่เขารักมากที่สุด

“อันดา เซทท์เขาต้องจับพ่อเธอมันเป็นหน้าที่ของเขา แต่ฉันว่าเขาคงใจร้ายกับเธอหรอก” มีนาพยายามจะปลอบใจเธอ “ตอนที่เขาคบกับเธอเขาก็มีใจให้เธอนะ คนนอกมองออกนะ ฉันมองออกว่า เขาชอบเธอจริงๆ เพียงแค่เขาต้องทำตามหน้าที่ ในตอนนั้นเขาก็คงลำบากใจไม่น้อยเลย.”

อันดาเงยหน้าขึ้น รีบเช็ดน้ำตาที่กำลังจะเอ่อล้นออกมา หัวเราะแล้วพูดว่า: “เขาลังเลเหรอ? เขาคือตำรวจ เขาเป็นคนที่ยึดมันในคุณธรรม พวกเราพ่อลูกเป็นคนเลว! เขาบีบพ่อฉันจนตาย ไม่จับฉันเข้าคุก ก็นับว่าเป็นบุญอันสูงของเขาแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้......”

“นานา เธอไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนั้นเธอไม่อยู่ เธอไม่เห็นหน้าตาที่น่าเกรงขามตอนที่เขาจะจับพวกเราหรอก เอาเป็นว่าชาตินี้ฉันจะเกลียดเขาทั้งชาติ ไม่อภัยให้เขา!” อันดาหายใจเข้าลึกๆ ในตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังพูดว่า: “ตอนนี้ฉันยังไม่มีปัญญายังสามารถแก้แค้นได้ แต่ค่อยดูเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาเป็นสุขแน่!”

มีนาถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ดังนั้นเธอก็เลยทำร้ายตัวเองเหรอ ไปเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์ เพื่อให้ใจเขาไม่เป็นสุขงั้นเหรอ? ”

อันดาได้หัวเราะขั้น “ฉันไม่เหลือความรักให้นานเขานานแล้วมีแต่ความเกลียดชัง ไม่สำคัญพอที่ฉันจะไปทำอย่างนั้นเพื่อเขา เธอก็เห็นแล้วว่าตอนนี้ฉันลำบากขนาดนี้ ถ้าไม่ไปทำงานเป็นเด็กนั่งแล้วจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงตัวเอง ไม่งั้นฉันจะทำอะไรได้ นอกจากที่คอแข็งดื่มเก่งแล้ว อย่างอื่นฉันก็ทำไม่เป็น ”

“นอกจากเป็นเด็กนั่ง จริงๆ ก็มีอย่างอื่นให้ทำอีกเยอะนะ.......”

“งานอะไรเหรอ เป็นพนักงานทำความสะอาดเหมือนที่เธอทำเหรอ? ถ้าอย่างนี้สู้ให้ฉันได้ดื่มเหล้า ได้เงินด้วยแถมยังคลายเครียดได้อีก” อันดาอะไรก็ฟังไม่เข้าไป

ตอนนี้มีนาก็คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงถึงจะช่วยเธอได้ หยิบบัตรเอทีเอ็มออกจากกระเป๋าใบหนึ่ง ยื่นให้เธอแล้วพูดว่า: “พี่เหมยบอกว่าเธอต้องชดใช้ค่าเสียหายของเมื่อคืน เธอเอาไปนะ เอาไปจ่ายค่าเสียหายให้ทางร้าน”

อันดาไม่รับไว้ พูดว่า: “ฉันเอาเงินของเธอไม่ได้หรอก.....”

“เงินในบัตรไม่ใช่ให้เธอเฉยๆ ไว้เธอมีเงินค่อยคืนฉัน นี่คือยืมให้เธอนะ.” มีนายัดใส่มือเธอ ลุกขึ้นช่วยเธอจัดเก็บเสื้อผ้า “เธออย่าคิดว่าไปนั่งดื่มกับลูกค้าเป็นเรื่องง่าย มันไม่ใช่แค่ดื่มเหล้าเท่านั้น ถ้าเธอชอบดื่มเหล้า สู้ไปหางานเซลล์เหล้าไม่ดีกว่าเหรอ เอาไหมเดี๋ยวฉันกลับไป แล้วจะช่วยเธอถามพี่เหมยดู ให้เขาแนะนำเธอกับบริษัทจำหน่ายเครื่องดื่ม”

หลังจากที่พ่อเธอเกิดเรื่อง เธอกลายเป็นหมาข้างถนน เพื่อนๆของพ่อที่เคยนับพี่นับน้องด้วย ก็ค่อยแต่หลบหน้าเธอ