บทที่ 351 รุ่งเรือนไม่มีสุดขีด

เธอไม่ได้แต่งตัว เพราะเธอตั้งใจแบบนั้น เพื่อต้องการทำให้ดูสกปรกซกมก อย่างนี้เวลาไปทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดในเลานจ์ก็จะไม่มีคนสังเกตเธอ และยิ่งไม่มีคนดูเธอออก

“เธอเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังว่าดีอีกเหรอ” เครื่องสำอางหนาเตอะของอันดา เลอะไปหมด หน้าทั้งหน้าเหมือนอย่างกับจานผสมสี ยังทำหน้าตื่นตกใจพูดว่า “เธอทำไมโทรมกว่าฉันอีกล่ะ เอ่อใช่ ไหนเธอไปต่างประเทศกับคุณพลไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเมื่อคืน......เมื่อคืนถึงถืออุปกรณ์ทำความสะอาดเข้าไปให้ห้องส่วนตัวล่ะ?”

ยังไม่ทันรอให้นานาได้พูด เธอก็พูดขึ้นอีก ว่า: “ไม่ใช่มั้ง เมื่อคืน.....พนักงานทำความสะอาดเมื่อคืนคือเธอ.” พูดจบเธอทำหน้าตะลึงจนทำให้คนอื่นรู้สึกกลัว

พี่เหมยยังอยู่ข้างๆ มีนากลัวเธอจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ รีบลุกขึ้นมาสะบัดแขนที่ถูกหนุนจนเมื่อย แล้วผลักเธอพร้อมพูดว่า: “ไป รีบไปอาบน้ำ ดูสภาพเธอตอนนี้สิดูน่าเวทนา อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยมาคุยกันนะ”

อันดา เห็นสีหน้าตกใจของพี่เหมยแล้ว รู้ตัวเลยว่าเครื่องสำอางที่แต่งไว้บนหน้าเลอะหมดแล้ว ก็รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วตรงเข้าห้องน้ำทันที

พี่เหมยแน่ใจว่าพวกเธอทั้งสองรู้จักกัน และยังสนิทกันมาก เหมือนไม่ได้เจอกันมานาน

เวลา1เดือนที่อยู่ด้วยกันมา เธอรู้สึกว่านานาเป็นคนที่ใช้ได้ ทั้งจิตใจ และนิสัยก็ดี แล้วทำไมมาเป็นเพื่อนกับคนอย่างอันดาได้ในใจรู้สึกสงสัยอย่างมาก

แต่ก็พอดีแหละในกลุ่มของพวกเขาไม่มีใครสนิทกับอันดา ให้นานามาค่อยตักเตือนอันดาก็ดีนะ

เธอคุยกับนานาว่า: “เพื่อนเธอคนนี้นะ ทำงานไม่เหมือนคนทำงานเลย ค่อยและจะสร้างปัญหา ก็ดูอย่างเรื่องของเมื่อคืนสิ พลางทำให้เด็กที่เข้าไปนั่งพร้อมหล่อนทำงานฟรีๆ และยังทำให้ร้านเสียค่าหายไปด้วย เดี๋ยวเธอบอกหล่อนด้วยนะ ค่าเสียหายของร้านหล่อนต้องเป็นคนรับผิดชอบ ไม่เช่นนั้นเถ้าแก่ก็ไม่ปล่อยหล่อนไปแน่.”

“พี่เหมย, เธอเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์จริงเหรอ? มันไม่น่าเป็นไปได้นะ ฐานะทางบ้านเธอร่ำรวยมาก แต่ก่อนก็มีบ้างที่จะออกไปเที่ยวกลางคืน แต่ไม่ได้ไปทำอาชีพนี้ หรือว่ามีอะไรเข้าใจผิด?” ถึงตอนนี้มีนาก็ไม่ค่อยเชื่อ

พี่เหมย อืม คำหนึ่งแล้ว นึกในใจว่าถึงว่าทำไมอันดา ชอบก่อเรื่อง ที่แท้หล่อนมาทำอาชีพนี้ก็เพราะมาหาความสนุก เลยพูดว่า: “ฉันไม่สนใจว่าหล่อนมาทำอาชีพด้วยเหตุผลอะไร แต่ทุกคนออกมาทำงานเพื่อเลี้ยงปากท้อง ถ้าหล่อนยังทำอย่างนี้อีก จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย คงไม่มีใครปล่อยหล่อนไว้แน่ ปรกติก็มีหัวหน้าของแต่ละร้านตักเตือนหล่อนไม่น้อย แต่หล่อนก็ไม่รับฟัง ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนกับหล่อน ก็คุยกับหล่อนดีๆ หล่อนคือรนหาที่ตาย ฉันฟังพนักงานบริการที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าแล้ว ถ้าเมื่อคืนเธอไม่ออกตัวช่วย คุณลุคค์ก็ไม่ปล่อยหล่อนไปง่ายๆ ”

หลังจากที่มีนาฟังพี่เหมยพูดจบแล้ว เริ่มเชื่อว่าอันดาไปเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์จริง เธอนิ่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ

พี่เหมยตบไหล่เธอเบาๆ พูดว่า: “ฉันหิวแล้ว จะออกไปหาอะไรกินนะ เธอรีบจัดการเอาหล่อนออกไป เห็นหน้าอีนางบ้านี้แล้วฉันอารมณ์ขึ้น”

“ค่ะ ฉันทราบค่ะ”

พี่เหมยสวมเสื้อคลุมตัวหนึ่ง แล้วหยิบกระเป๋าใบเล็ก ก็เตรียมตัวออกไป พอเดินไปถึงหน้าประตู นึกถึงสิ่งที่อันดาคุยกับมีนาว่าเคยเดินทางไปต่างประเทศกับผู้ชายคนหนึ่ง ว่าไปแล้วผู้หญิงคนนี้ก็มีเรื่องราวคนหนึ่ง ว่าจะลองถามๆดู แต่ก็ลังเลไปสักครู่ไม่อยากยุ่งด้วย ดึงประตูเปิดแล้วออกไป

ในเมื่อคนเขามาพักด้วยเป็นเดือน ยังไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องที่ผ่านมาเลย อยู่ดีๆเธอจะเข้าไปถามก็ไม่ใช่

หลังจากที่พี่เหมยออกไป อันดาก็ยังอยู่ในห้องน้ำ นานานั่งอยู่คนเดียวบนโซฟา เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย ก็ไม่แน่ใจว่าจะยังพักที่นี่ต่อได้ไหม เมื่อคืนออกตัวช่วยอันดา ก็ไม่รู้จะมีคนดูเธอออกไหม

อันดาอยู่ในห้องน้ำล้างตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ชำระล้างตัวเองให้สะอาดสะอ้าน คลุมด้วยเสื้อของพี่เหมย แล้วเดินออกมา

มีนามองดูสภาพเธอแล้วรีบพูดว่า : “ฉันมีเสื้อผ้าชุดใหม่นะ เดี๋ยวเอาให้เธอเปลี่ยน พี่เหมยเขาเป็นคนอนามัยจัด เธอรีบถอดเสื้อคลุมของเขาออกแล้ววางกลับที่เดิม”

อันดามองแล้วมองเสื้อคลุมบนตัว พูดอย่างไม่แคร์ว่า: “หล่อนก็แค่นางกะหรี่แก่ นึกว่าตัวเองสะอาดมากนักเหรอ”

มีนาค้นเสื้อผ้าของตัวเองออกมา ยื่นให้กับเธอ พร้อมกับผลักเบาๆเธอว่า: “อย่าทำอย่างนี้ ที่นี่คือบ้านของพี่เหมย เธอทำแบบนี้ไม่ได้”