บทที่ 350 เธอฝันไปหรือเปล่า

มีนาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพียงแค่รอให้พวกไร้ความยำเกรงต่อกฎหมายเหล่านี้จากไป ค่อยดูว่าอันดาเป็นอะไรหรือเปล่า

คุณเร็นเดินออกไปสองสามก้าว ครุ่นคิดและหันกลับมาอีกครั้ง หันมองที่ป้ายชื่อติดหน้าอกบนชุดพนักงานของมีนา เหลือบดวงตาแหลมคมราวกับดวงตาของนกฟีนิกซ์แล้วพูดว่า “0525 โอเค ฉันจะจำเธอไว้”

เขาพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับคนเหล่านั้น

มีนาไม่สนใจว่าเขาหมายถึงอะไร เธอรีบรุดไปที่โซฟา รีบเขย่าอันดาอย่างแรง “ตื่นสิ! เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เซทท์ล่ะ ฉันจะให้เขามารับเธอเอง..”

“ไปให้พ้น” อันดาหลับตา พลิกตัวไปบนโซฟา แล้วพึมพำ “อย่าพูดถึงเขา เขามันไอ้สารเลว ไอ้ชั่ว...” เมาพับแล้วก็หลับเป็นตาย

มีนาจำเบอร์ติดต่อของเซทท์ไม่ได้ เธอจึงมองหาโทรศัพท์มือถือของอันดาในห้อง

พี่เหมยได้ยินสาวให้บริการคนอื่นๆพูดเรื่องนี้ จึงรีบวิ่งเข้ามา ไม่เห็นลูกค้าสักคนอยู่ในห้อง มีเพียงนานาและหญิงสาวที่ไม่ได้สติที่อยู่ข้างใน จึงรีบถามนานาว่า “เกิดอะไรขึ้น เธอก็ทำให้ลูกค้าไม่พอใจด้วยอย่างนั้นหรือ บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้ระวัง”

“เปล่าค่ะ ฉันไม่เป็นไร” ในที่สุดมีนาก็พบโทรศัพท์มือถืออยู่ที่มุมโซฟา คิดว่าน่าจะเป็นของอันดา แต่แบตหมดและเปิดไม่ได้เสียแล้ว

เมื่อเห็นว่ามีนายังปกติดี พี่เหมยจึงเหลือบมองอันดาซึ่งกำลังเมาหลับไม่ได้สติอยู่บนโซฟาเหมือนผีขี้เมา ชี้ไปที่หญิงให้บริการสองสามคนที่ประตูอย่างโกรธเคืองและพูดว่า “คืนนี้ใครให้พวกคุณเรียกเธอมา เธอยังสร้างปัญหาไม่พออีกหรือไง”

มีสาวให้บริการคนหนึ่งพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “พี่เหมย ไม่มีใครเรียกเธอ เธอต่างหากที่ตามมาเอง เธอบอกว่าช่วงนี้ทั้งตัวไม่มีแม้แต่เงินซื้อเหล้า จึงยืนกรานที่จะตามเรามาหาเงินพิเศษ”

“ใช่ๆ” คนอื่นๆก็พูดคล้อยตามด้วย

พี่เหมยพูดอย่างไม่สบายใจ “พวกคุณใครอยู่ด้วยกันกับเธอ รีบพาเธอกลับเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้คนอื่นเดือดร้อน”

ไม่มีใครบอกว่าพักที่เดียวกับอันดา แต่มีคนพูดกับพี่เหมยว่า “เธออาละวาดขนาดนี้ อย่าพูดถึงทิปเลย คืนนี้แม้แต่ค่าโต๊ะพวกคุณเร็นก็ไม่ได้ให้เรา ดื่มกับพวกเขาฟรีตั้งนาน”

“พวกเธอไม่ต้องคิดว่าตัวเองดวงซวย หรือไม่อย่างนั้นรอให้เธอตื่น ค่อยเก็บเงินกับเธอสิ” พี่เหมยโบกมือไล่พวกเธอ หมายความว่าไม่ให้พวกเธอรวมตัวกันที่นี่

ทุกคนล้วนไม่พอใจอันดาอย่างมาก สบถด้วยความโกรธและแยกย้ายไป

พี่เหมยพูดกับมีนาอีกครั้ง “นานา ตอนนี้ไม่มีอะไรต้องทำแล้วล่ะ ฉันจะหาคนมายกหล่อนไปโยนที่ถนน โชคดีที่คืนนี้คุณเร็นมีเมตตาและไม่อาละวาดที่นี่...”

“พี่เหมย ฉันรู้จักเธอค่ะ ขอร้องล่ะค่ะ ให้คนพาเธอไปที่ห้องเก็บของได้ไหม ฉันจะพาเธอกลับหลังเลิกงาน” มีนาอ้อนวอนแทนอันดา “เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้เลย ฉันไม่ได้เจอเธอมาเกือบปี อาจมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น”

“เธอรู้จักหล่อนเหรอ” พี่เหมยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ตอบตกลง “ได้ แต่เธอรีบไปทำความสะอาดที่อื่นเถอะ อย่าให้เจ้านายเห็นเข้า ไม่งั้นจะคิดว่าเธออู้งาน”

“ ขอบคุณค่ะพี่เหมย” มีนามองไปที่อันดาซึ่งยังคงพูดจาเลอะเทอะเพราะความเมาด้วยความเจ็บปวด ก็ไปทำความสะอาดที่อื่น ไม่เข้าใจว่าทำไมอันดาถึงกลายเป็นแบบนี้

เมื่อเลิกงานก็ปาเข้าไปตีสอง มีนาและพี่เหมยก็พาอันดากลับไปที่บ้านเช่า

เดิมบ้านเช่าที่พี่เหมยเช่านั้นไม่ได้ใหญ่โต มีเพียงเตียงเดียว และมีนาก็นอนอยู่บนเตียงพับ

มีนายกเตียงพับให้อันดานอนหลับ และตัวเองก็คอยดูแลอันดาอยู่ข้างๆ ป้อนน้ำให้เธอตลอดเวลา และกังวลว่าเธอจะอาเจียนออกมาอีก