บทที่ 349 จัดการหล่อนซะ

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ มีนาจึงพิงตัวชิดกับกระเป๋าเดินทางโดยหวังว่ากระเป๋าเดินทางจะป้องกันเธอจากความหนาวเหน็บได้

พี่เหมยเดินจากไปสิบเมตรแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าสาวสวยคนนี้พบกับคนไม่ดี จึงหันกลับมาพูดกับนานาว่า “ถ้าเธอไม่รังเกียจ ก็มาพักที่บ้านของฉันสักคืนแล้วกัน ถ้าเธอนอนบนถนนทั้งคืนเกรงว่าเธออาจจะหนาวตายได้”

มีนาขอบคุณเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอตามพี่เหมยไปบ้านเช่าและนอนบนเตียงพับทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมา ความทรงจำก็กลับมาแล้ว เธอดีใจมากที่ในช่วงที่ตนความจำเสื่อมกะทันหันเมื่อคืนนี้ไม่ได้เจอกับคนไม่ดี

เธอรู้ดีอยู่แก่ใจเลย เรื่องที่ตนความจำเสื่อมชั่วคราวเช่นนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้ง ที่ผ่านมาเธอไม่กล้าบอกดาวและเทมป์ เพราะกลัวว่าพวกเขาจะยิ่งเป็นห่วงเธอมากขึ้น

ทุกครั้งที่มีอาการความจำเสื่อมชั่วคราวระยะเวลานั้นสั้นมาก บางครั้งไม่กี่นาที บางครั้งสองสามชั่วโมง และนานที่สุดคือหนึ่งคืน เธอไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาใหญ่อะไร

เธอมีเพียงพาสปอร์ตปลอมหนึ่งเล่มติดตัวมาเท่านั้น ไม่มีบัตรประชาชนอื่นใด หากเธอนำพาสปอร์ตเล่มนี้ไปลงทะเบียน กลัวพลจะรู้เรื่องเข้า ดังนั้นเธอจึงบอกกับพี่เหมยว่า เธอทำบัตรประชาชนหาย และไม่สามารถกลับไปทำบัตรใหม่ที่บ้านเกิดของเธอได้ในขณะนี้

พี่เหมยเห็นว่าเธอตัวคนเดียว และความจำทรงจำเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เห็นใจเธอมาก จึงแนะนำเธอมาทำงานที่คลับ และยังสามารถให้เธอหารค่าเช่าบ้านคนละครึ่ง

มีนาคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับตอนนี้ เธอสามารถทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ ทั้งยังมีที่อยู่ และจะไม่ถูกเจอตัวได้โดยง่าย ดังนั้นเธอจึงยินดีทำตามคำแนะนำของพี่เหมย

เธอก้มศีรษะลงแล้วผลักประตูเข้าไปในห้องหมายเลขแปด บนพื้นเต็มไปด้วยเหล้า จึงเริ่มถูพื้นทันที ไม่สนใจว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้างใน เธอเพียงทำงานทำความสะอาดของเธอให้เสร็จสิ้นก็เท่านั้น

ทำความสะอาดที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว และก็รู้ดีด้วยว่าที่นี่เป็นเหมือนสถานเริงรมย์หรูของพวกไฮโซ มีผู้หญิงทุกประเภท และมีลูกค้าน่ารังเกียจจำนวนหนึ่ง ทุกวันในแต่ละห้องจะมีการแสดงรูปแบบต่างๆ

เธอเห็นจนชินตาแล้ว

“ยังไม่รีบมา หยิบผ้าขนหนูสะอาดมาเช็ดเหล้าบนตัวให้คุณเร็นของเรา” คนในห้องตะโกนใส่เธอ คิดว่าสายตาของเธอไม่ดี จะมาเช็ดพื้นก่อนทำไมกัน

มีนาวางไม้ถูพื้นในมือลง หยิบผ้าเช็ดตัวแห้งผืนหนึ่งออกจากกระเป๋าของชุดทำงานของเธอ แล้วก้าวไปข้างหน้าคิดจะเช็ดเหล้าบนเสื้อโค้ตของผู้ชายคนนั้นให้แห้ง

ชายคนนั้นกลับทำท่าทางโบกมือไม่ให้เธอเข้าใกล้ คว้าผ้าเช็ดตัวจากมือของเธอ และเช็ดคราบเหล้าบนเสื้อผ้าของเขาด้วยสีหน้าโกรธจัด

มีนาเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองชายที่ถูกเรียกว่าคุณเร็น แสงไฟเธคในห้องยังคงหมุนอยู่ ฉายให้เห็นรูม่านตาสีดำของชายหนุ่มรูปงามคนนี้ แต่กลิ่นอายแห่งความมุ่งร้ายชิงชังของเขาแผ่ซ่านไปทั่ว และดวงตาราวกับสีแดงคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่สาวให้บริการที่ถูกจับไว้ ราวกับจะกินคนเสียอย่างนั้น

มีนาก้มศีรษะลงทันที และทำความสะอาดขวดเหล้าบนพื้นห้องต่อไป คิดเพียงแค่รีบทำเรื่องที่ควรทำให้ลุล่วงและรีบออกไปเท่านั้น

“ตีหล่อนซะ” คุณเร็นสั่งอย่างเย็นชา

มีนาได้ยินว่ามีคนเริ่มตบหน้าหญิงให้บริการที่ดื่มจนเมาแอ๋คนนั้น ทุกครั้งที่มีเสียงฝ่ามืออันโหดร้ายดังกังวาน ทำเอาใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะเช่นกัน

แต่หญิงให้บริการถูกตบไม่เพียงแค่ไม่ร้องไห้แสดงความเจ็บปวดอ้อนวอน แต่จู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา