บทที่ 348 ไม่สามารถยกโทษให้คุณได้

เทมป์บอกสิ่งที่ควรพูดแก่มาร์ชทั้งหมดแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณมาร์ชผมรู้สึกว่าคนที่นานาชอบมาตลอดก็คือคุณ ลองคิดดูว่าถ้าคนที่เธอชอบคือพล ถ้าอย่างนั้นพลจะมีเหตุผลอะไรที่ไม่ต้องการให้เธอฟื้นความทรงจำ ทำไมถึงคิดจะใช้ยาควบคุมเธอด้วย มันหมายความว่าถ้าเขาไม่ทำเช่นนั้นก็ไม่มีทางทำให้นานาเชื่อฟังและอยู่เคียงข้างเขาได้ คุณต้องหาทางตามหานานาให้เจอ มีเพียงแต่หาเธอให้พบ จึงจะรู้ว่าระหว่างเธอและพลเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“โอเค ผมเข้าใจแล้ว” มาร์ชนั่งไม่ติดแล้ว ไม่ว่ามีนาจะจริงใจหรือเสแสร้งต่อเขา เขาก็ต้องตามหามีนาให้พบก่อนพล

เทมป์ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับมาร์ช ถือเสียว่าเขาเห็นแก่ตัวแล้วกัน แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ดาวเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้อีก เดิมเรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างพล นานาและมาร์ช พวกเขาทั้งสามคนต้องตกลงหาทางออกกันเอง

หลังจากที่เขาลุกขึ้นและจากไป มาร์ชได้ยกเลิกเที่ยวบินไปปารีสในตอนบ่ายทันที เมื่อมองดูงานเอกสารบนโต๊ะทำงาน อ่านไม่เข้าเลยสักนิด

เขาเข้าใจคำพูดเหล่านั้นของเทมป์ โดยเฉพาะเมื่อเขากล่าวว่าคนที่มีนาชอบอาจไม่ใช่พล ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่คิดทบทวนเรื่องต่างๆมากมายตั้งแต่ต้นจนจบ พลันตระหนักว่าที่แท้นานาโดนพลข่มขุมาโดยตลอดเช่นนั้นหรือ

แต่เธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กของพลก็จริง และเธอก็รักเขา... มาร์ชคิดได้เช่นนี้ก็ไม่สบายใจ

คราวก่อนเขาคิดว่าพวกเขาทั้งสองฝ่ายได้ตกลงปลงใจกันแล้ว และไม่มีอะไรจะแยกพวกเขาออกจากกันได้อีก

แต่ต่อมาทำให้เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนลวงโลกและเล่นละครตบตา ทำให้เขาเสียหายมหาศาล ช่วยพลด้วยวิธีไร้ยางอาย แล้วก็หนีตามพลไปสุดหล้าฟ้าเขียว จะไม่ให้เขาเกลียดเธอ และจะเชื่อใจเธออีกครั้งได้อย่างไร

มาร์ชเปิดอีเมลและออนไลน์ทวิตเตอร์ ยังอยากจะดูว่าทางฝั่งโซฟีตอบข้อความอะไรกลับมาบ้าง

แต่ยังไม่มีข้อความใดๆของโซฟีบนอินเทอร์เน็ต เขาจึงออกจากออฟฟิศ ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับชาร์วี เขาจะหาทางตามหาคนด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าต้องพลิกแผ่นดินเมืองC เขาก็ต้องหามีนาให้เจอ

……

พลคิดว่าตราบใดที่เขาจับตาดาวและเทมป์ก็สามารถหานานาได้โดยไม่ต้องเสียแรงเยอะ แต่คาดไม่ถึงว่าเขาจะช้าไปก้าวหนึ่งนานาก็หายวับไปในพริบตา

ในห้องชุดของโรงแรม เขาดูจดหมายที่ลูกน้องของเขาส่งมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เธอฟื้นความจำแล้ว แม้ว่าหมอจะวินิจฉัยว่าความเป็นไปได้ที่เธอจะฟื้นความทรงจำเท่ากับศูนย์ แต่เธอก็ฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์ ดูเหมือนว่าผู้คนและสิ่งต่างๆ ที่นี่จะช่วยเธอได้มากจริงๆ

พลจ้องตัวอักษรบนกระดาษที่มีลายมือความคล้ายคลึงกับลายมือของเขา เป็นลายมือของเธอไม่ผิดแน่ และทุกคำทุกประโยคช่างทิ่มแทงหัวใจของเขา

แต่เขาไม่มีทางเลิกตามหาเธอ เขาขยำจดหมายในมือ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้างๆ

ไม่ถึงสิบวินาที ก็หยิบกระดาษออกมาจากถังขยะแล้วกำไว้ในมือ ไม่คลายมือออกเป็นเวลานาน

พี่พล นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเรียกพี่แบบนี้

ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว จำได้ทุกๆอย่าง ในวันนี้พวกเราก้าวมาถึงจุดนี้ บางทีก็ไม่ควรโทษพี่ เป็นเพราะฉันไร้เดียงสาเกินไป

ฉันคิดว่าพี่คงจะรู้ดีว่าบางอย่างถ้าผิดพลาดไปก็ถอยหลังกลับไม่ได้ เราพลาดเรื่องความรัก ก็ยังมีมิตรภาพที่เหนือกว่าสิ่งใด แต่พี่ไม่คิดอย่างนั้น เพื่อให้ได้ตัวฉันมา ในที่สุดพี่ทำร้ายฉันให้เจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง มีบางเรื่องชาตินี้ภพนี้ฉันก็ไม่มีทางให้อภัยพี่ได้

ฉันมองไม่เห็นชายหนุ่มใสซื่อคนก่อนนั้นในตัวพี่อีกต่อไปแล้ว

พี่เดินไปบนเส้นทางที่ไม่มีวันหันหลังกลับ มันมีแต่จะสร้างผลเสีย ไม่หลงเหลือความเป็นคนอีกแล้ว แต่ฉันยังคงหวังว่าส่วนลึกในจิตใจของพี่ จะเก็บซ่อนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง ได้โปรดปล่อยฉันไป แล้วก็ปลดปล่อยตัวเอง ปล่อยคนบริสุทธิ์เหล่านั้น