บทที่ 357 กล้าลองดีกับพวกเรา

เซทท์พูดว่า: “ใส่กุญแจมือแล้วพาขึ้นรถ เดี๋ยวรอตรวจค้นเสร็จ คนที่ควรจับก็เอากลับไปพร้อมกัน”

ตำรวจหญิงทำตามคำสั่ง เอากุญแจมือใส่ให้อันดา บังคับเธอหันกลับมา เตรียมจะพาเธอไปขึ้นรถตำรวจที่จอดไว้หน้าร้าน

ในขณะที่อันดาหมุนตัวกลับนั้นเซทท์ ถึงดูออกว่าคนที่จับได้คือเธอ รู้สึกตะลึงไปทั้งตัว

ต้องรู้ว่าตอนที่เขาเก็บข้อมูลการทำผิดกฎหมายของเฮียวินนั้น หลังจากที่แก๊งนั้นถูกทำลาย เขาก็ได้ตามหาอันดา ตามหาตามสถานที่ต่างๆที่พวกเขาเคยไปด้วยกัน ก็ไม่พบร่องรอยของเธอเลย

เขาไม่คาดคิดว่า เธอจะทำงานเป็นพนักงานเชียร์เหล้าอยู่ที่นี่ และตอนนี้เธอยังมีสิ่งเสพติดอยู่ในมืออีกด้วย

อันดารู้ว่าไม่สามารถเลี่ยนได้ ก็ไม่อธิบายอะไร แต่ได้แต่จ้องเขม็งเขา แล้วแต่ว่าตำรวจหญิงจะนำทางเธอออกไป

ในเวลานี้เขาไม่สามารถแสดงตัวว่ารู้จักกับเธอได้ เขายังต้องปฏิบัติหน้าที่ต่อ รอให้การตรวจค้นเสร็จสิ้น เมื่อถึงสถานีตำรวจค่อยดูว่ามันเรื่องอะไรของเธอ

ถ้าเธอขายยาอี จริง ทำผิดกฎหมาย เขาต้องทำตามหน้าที่ ก็ไม่สามารถช่วยเธอหลบหนีกฎหมายได้

ตอนนี้มีนากำลังจัดของอยู่ในห้องเก็บของ ได้ยินเสียงดังวุ่นวายจากข้างนอก เธอก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น และขี้เกียจไปยุ่ง

ตอนเธอออกจากห้องเก็บของ ก็เห็นตำรวจับตัววัยรุ่นได้หลายคน ร้านถึงกลับมาคึกคักเหมือนเดิม

มีพนักงานเคาเตอน์คนหนึ่งมากระซิบบอกเธอว่า: “มีนานา แย่แล้ว พี่อันดาโดนตำรวจจับไปแล้ว ค้นเจอยาอีบนตัวเธอ”

มีนาตกใจอย่างมาก โยนผ้าในมือไว้ แล้วรีบวิ่งตามออกไปที่ประตูทางเข้า กว่าเธอวิ่งไปถึงเธอประตูใหญ่ ก็เห็นแค่แสงไฟไซเรนของรถตำรวจขับออกไปไกลแล้ว

มันเป็นไปได้ยังไง เมื่อกี้อันดายังดีๆอยู่เลย เธอไม่แตะต้องของพวกนี้เด็ดขาด

ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกัน ถ้าอันดาทำจริงก็ไม่น่าจะรอดสายตาเธอได้

ตอนนี้เธอก็ไม่รู้ควรจะทำยังไงดี แต่เห็นกลุ่มของคุณเร็นเดินออกจากประตูหมุน คุณเร็นเดินนำหน้าสุด เดินอย่างมีชีวิตชีวา แต่ท่าทางดูหยิ่งยโส

แต่ลูกคนรวยที่ตามหลังเดินกอดคอกัน พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุก เหมือนกำลังจะไปเที่ยวต่อ

มีนาก็ไม่คิดจะเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนี้ ตอนนี้คิดแค่อยากจะรีบไปหาพี่เหมยเพื่อหาทางออก ดูว่าจะมีวิธีไหนที่จะเอาอันดาออกจากสถานีตำรวจได้

ยิ่งเธออยากที่จะเลี่ยงคนกลุ่มนี้ ก็ดังมีคนในกลุ่มนี้ชอบหาเรื่อง

มีคนจำเธอได้ เลยเรียกเธอไว้ เดินมาตรงหน้าเธอ แล้วตั้งใจพูดอย่างเสียงดัง: “พวกนายดูสิคนนี้คือใคร ไม่ใช่ป้าที่เอาไม่ถูพื้นไล่ตีพวกเราคืนนั้นเหรอ?”

คุณเร็นหยุดชะงักไม่เดินต่อ คนอื่นก็ล้อมเข้าไป มีคนล้อมีนาเล่น พยักหน้าใสเธอว่า: “สวัสดีครับคุณป้า ทำไมไม่ทำความสะอาดอยู่ข้างใน ออกมากวาดถนนอยู่ข้างนอกทำไมครับ”

มีนาก้มหน้าพูด ด้วยเสียงแหบว่า “หลบไป มันไม่เกี่ยวอะไรกับพวกแก”

“ให้สีกับเธอ เธอก็คิดที่จะเปิดโรงย้อมผ้าเหรอ กล้าลองดีกับพวกเราเหรอ เธอนึกว่าตัวเองยังจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้เหรอ” มีลูกคนรวยคนหนึ่งแสดงธาตุแท้ออกมา แล้วกระชากแขนเธอไว้อย่างแรง

มีนาไม่อยากสนใจลูกคนรวยพวกนี้ หันไปเรียกยามหน้าประตู ตะโกนเรียน: “มีคนรุมทำร้ายคนอ่อนแอ รีบมาช่วยฉันด้วย!”

ยามหน้าประตูมองทางเธอ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย พวกเขาเห็นว่าคุณเร็นอยู่ตรงนั้น ก็รู้ว่าเรื่องนี้ยุ่งไม่ได้

ตอนเธอเงยหน้าร้องของความช่วยเหลือ มีคนหนึ่งจบคางเธอไว้ ทำให้เธอไม่เงยหน้าขึ้นก็ไม่ได้ ไม่สามารถหลบได้