บทที่ 358 สนุกดี

“คุณเร็นจะไปเป็นพยายานได้ยังไง ถ้าไปก็ต้องโดนจับแน่นอน” มีคนหนึ่งกล้าที่จะพูดขึ้น

คุณเร็นเดินเข้าไป ใช้ความสูงที่เหนือกว่ายืนขู่ แล้วตบเข้าไปที่หัวของคนที่พูด: “ใครเป็นพวกเดียวกับแก มันเป็นสิ่งที่พวกแกทำเอง งั้นก็หาทางไปเอาคนออกมาก็แล้วกัน อย่าลากพวกเราเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย คนเอาออกมาไม่ได้ล่ะก็ ต่อไปไม่ต้องมาขอร้องให้ฉันไปช่วยพูดกับพ่อฉัน เพื่อที่จะช่วยเปิดทางสะดวกให้บ้านแก”

ไอ้คนนี้บ่นอยู่ในใจ เสียใจที่ตัวเองพลั้งปากออกมาในเวลานี้ คนอื่นไม่มีใครออกเสียงเลยเหรอ

“แกจะไปหรือไม่ไป” คุณเร็นบังคับถามเอาคำตอบ

ใครให้ครอบครัวของคุณเร็นมีอำนาจบารมีที่พวกเขาต้องพึ่งพา ต่อให้ในใจไม่ยินยอม แต่ก็ไม่กล้าที่จะมีปัญหาเทพเจ้าองค์นี้ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า: “ครับ เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง รับรองว่าจะพานังบ้า.....ไม่ใช่ คือคุณอันดาออกมาจากสถานีตำรวจอย่างยุ่งไม่ไต่ไรไม่ให้ตอมเลย”

“งั้นแกรีบไปตอนนี้เลย” มีนาตะโกนใส่ไอ้คนนั้น

เธอไม่สนใจว่าคุณเร็นจะมีแผนการอะไรอีก เอาอันดาออกมาจากสถานีตำรวจสำคัญกว่า

“ครับ ครับ” คนนั้นถือคำพูดของมีนาเป็นคำสั่งของคุณเร็น รีบคว้ามือถือออกมาโทร พร้อมเดินไปทางสถานีตำรวจ ตอนนี้ต่อให้ลำบากก็ต้องฝืนทนไปจัดการแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อไว้

ไอ้คนอื่นๆที่เหลือแอบดีใจที่ไม่โดนคุณเร็นเหมารวมไปด้วย หัวเราะเฮฮาถามว่า: “คุณเร็น ร้านต่อไปจองที่ไว้แล้ว พวกเรายังจะไปต่อไหม?”

คุณเร็นทำมือบอกปฏิเสธพวกเขาว่า: “พวกแกไปต่อเลย ฉันยังมีธุระ”

มีนาไม่สนใจว่าเขาจะเล่นอะไรอีก เธอก็ไม่สะดวกที่จะไปดูสถานการณ์ด้วยตัวเอง พูดกับคุณเร็นอย่างไม่เกรงใจว่า: “เอาเบอร์ติดต่อของคุณไว้ ถ้าพรุ่งนี้เช้าเพื่อนฉันยังไม่กลับจากสถานีตำรวจ ฉันก็จะไปแจ้งความจับคุณที่สถานีตำรวจ อะไรดำก็เปลี่ยนเป็นขาวไม่ได้ อะไรที่ขาวก็เปลี่ยนเป็นดำไม่ได้ พวกแกทำอย่างนี้วันดีคืนดีระวังกรรมจะตามสนอง”

พูดจบแล้วเธอก็เดินกลับไปที่ร้านยังไม่สนใจอะไร

คุณเร็นมองตามหลังที่ดูบอบบาง แต่มันกลับซ่อนพลังอย่างหนึ่งที่ไม่อาจทำให้คนละสายตาได้ ผู้หญิงคนนี้มีความน่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ

ริมฝีปากเขาเผยออก กลายเป็นมุมโค้งที่สวยงาม ในที่สุดก็มีเป้าหมายใหม่แล้ว

มีนากลับไปถึงร้าน ก็เห็นพี่เหมยก็กำลังตามหาเธออยู่

หลังจากที่พี่เหมยรู้เรื่องที่อันดาเกิดเรื่อง โดนเจ้านายเรียกเข้าไปด่าในออฟฟิศ พูดว่าต่อไปก็ต้องค่อยระวังพวกเชียร์เหล้า ก่อนเข้าร้านต้องมีการตรวจค้นก่อนว่ามีสิ่งผิดกฎหมายหรือไม่

เจ้าของร้านก็ฉลาด แต่ค้ากำไรแพงจากค่าเครื่องดื่ม เหล้า และค่าห้อง นอกจากนั้นเขาก็ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง เมื่อเกิดเรื่องก็ปัดความผิดให้พ้นตัว

พี่เหมยออกจากห้องของเจ้านาย ก็รีบมาหามีนา มาถามดูว่าอันดาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ นี่พึ่งจะสงบไปไม่กี่วันแล้วเริ่มก่อเรื่องอีกแล้ว แล้วยังไปแตะต้องสิ่งผิดกฎมายอีก ดีไม่ดียังทำให้ร้านต้องปิดตัวลงไปด้วย อาจพลางทำให้พวกเขาตกงานไปด้วย

มีนาส่งสายตาให้เธอ ลากเธอเข้าไปในห้องเก็บของ ไปคุยในที่ที่ไม่มีคน: “พี่เหมย อันดาโดนคนใส่ร้าย ฉันพักอยู่กับเธอ ไม่เคยเห็นเธอแตะต้องสิ่งเหล่านี้เลย”

พี่เหมยไม่ค่อยเชื่อใจอันดา ว่า: “เธอพักด้วยกันกับหล่อนก็ไม่อาจจับตาดูเธอได้ตลอด24ชั่วโมง ถ้าไม่ใช่เธอเสพเองหรือเอามาขายที่นี่ แล้วทำไมถึงโดนตำรวจค้นเจอของแบบนี้”

“เธอโดนพวกคุณเร็นใส่ร้าย” มีนาพูดเบาๆ: “เมื่อกี้ฉันพึ่งออกไปเจรจาเรื่องนี้กับพวกมัน”

พี่เหมยเข้าใจทันที พูดอย่างเป็นห่วงว่า: “ฉันก็ว่าแล้วพวกของคุณเร็นไม่ปล่อยอันดาไปง่ายๆหรอก เธอไปเจรจากับพวกมันมีประโยชน์อะไร พวกมันทำร้ายเธอไหม”

“เปล่า ฉันไม่เป็นไร พวกมันนี่ไม่เห็นกฎหมายในสายตา กล้าใส่ร้ายคนแบบนี้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะหาความเป็นธรรมกลับมาให้อันดา” มีนาคิดแล้วก็เจ็บใจไม่น้อย

“พวกมันเป็นลูกคนรวยที่พวกเราไม่สามารถทำอะไรได้ เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว” พี่เหมยพูดอย่างเอือมระอา “ดูแล้วอันดาน่าจะโดนขังหลายปีแน่ หล่อนก็ควรที่จะสำนึกบ้าง ยุ่งกับใครไม่ยุ่ง ดันไปยุ่งกับคนพวกนี้”

มีนาคิดถึงที่คุณเร็นพูดว่าให้คนนั้นไปจัดการทำให้อันดาออกมาให้ได้ ไม่รู้เพราะเขาเกิดสำนึกผิดหรือเปล่า แต่มันก็มีความหวังอยู่บ้าง

“พี่เหมย เดี๋ยวเลิกงานแล้ว พี่ช่วยไปถามข่าวที่สถานีตำรวจทีได้ไหม? เมื่อกี้ฉันเจรจากับพวกมัน ไอ้คนที่ชื่อคุณเร็นพูดว่า ว่าจะปล่อยอันดาได้”