บทที่ 359 ลำบากใจระหว่างความรักและกฎหมาย

“คุณส่งพ่อฉันไปตายด้วยมือตัวเอง ตอนนั้นไม่ส่งฉันเข้าคุก น่าจะเสียใจไม่น้อยเลยสิ” อันดามองไปทางเขา ในตาเต็มไปด้วยความเกลียดและไม่ไว้หน้า “ตอนนี้ก็พอดีเลยนี่ สมใจคุณแล้ว แล้วแต่ว่าคุณจะให้ข้อหาอะไรส่งฉันเข้าคุก จัดการให้สิ้นเลย คุณจะได้เป็นตำรวจโดยไม่ต้องกังวลอะไรอีก”

เซทท์โยนของถุงหน้าใส่หน้าเธอ พูดอย่างเจ็บปวดว่า: “พ่อเธอทำผิดกฎหมาย ทำแต่สิ่งชั่วร้าย ฉันจับพ่อเธอเพราะทำตามกฎหมายและหน้าที แต่ฉัน.....ฉันไม่เคยคิดที่จะทำร้ายเธอเลย เธอกับพ่อเธอไม่เหมือนกัน เธอไม่เคยทำเรื่องเหล่านั้น ตอนนั้นฉันก็ลำบากใจ เสียใจ ทุกวันคิดแต่ว่าฉันจะทำยังไงดีเพื่อที่เธอ....ให้เธอเจ็บน้อยที่สุด แต่คิดไม่ถึงว่าฉันหาเธอไปทั่วหาไม่เจอ แต่เธอกลับมาทำเรื่องแบบนี้......”

“ตอแหล” เมื่ออันดาคิดถึงว่าโดนเขาหลอกใช้ยังไง เพื่อเข้าบริษัทของพ่อเธอ เข้าหาพ่อเธอ ก็เกลียดเขาจนเข้ากระดูกดำ “คุณทำให้พ่อฉันตาย ทำให้ฉันกลายเป็นคนไม่เหลืออะไร แล้วจะให้ฉันเลี้ยงตัวเองด้วยอะไร ในสายตาคุณของสกปรกเหล่านี้ แต่มันเป็นสิ่งที่ฉันถนัด ตอนนี้โดนคุณจับได้ฉันก็ไร้คำพูด คุณก็จับฉันเข้าไปได้เลย อยากตัดสินกี่ปีก็แล้ว ตั้งแต่แรกฉันกับพ่อก็เหมือนกัน เป็นคนเลวทั้งนั้น แต่ก่อนฉันก็ไม่ใช่ไม่เคยเข้าคุก”

เซทท์หันหลังให้เธอแล้วพูดว่า: “ถ้าเธอต้องการอย่างนี้ ต้องการให้ใจฉันรู้สึกผิดตลอดไปเลยเหรอ จะคุยด้วยเหตุผลบ้างไม่ได้เหรอ ฉันบอกไปแล้วว่าในใจฉันเธอคือเธอ พ่อเธอคือพ่อเธอ.........”

ไม่รอให้เขาพูดจบ อันดาก็หัวเราะขึ้นอย่างเสียงดัง หัวเราะจนน้ำตาก็จะไหลออกมา “เซทท์.....เธอพูดตลกกับฉันเหรอ? หลอกใช้ฉันจบแล้ว จะให้ฉันทำยังไงอีก ต้องกราบขอบคุณ คุณเหรอ หรือต้องทำโล่ให้คุณ ประกาศว่าคุณเป็นตำรวจที่ขจัดคนเลว ทำแบบนี้ใจของคุณก็จะรู้สึกดีใช่ไหม แล้วฉันล่ะ คุณเห็นฉันเป็นอะไร คุณต้องรู้ว่าคนเลวที่คุณพูดเต็มปากคนนั้นเขาคือพ่อของฉัน เป็นพ่อที่รักฉันมากที่สุด”

เซทท์ได้ยินเสียงหัวเราะของเธอเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ หายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า: “ได้ เดี๋ยวเธอก็ชี้แจงให้ตำรวจหญิงคนนั้นดีๆ ถ้าไม่ใช่เธอทำอย่ารับผิดมั่วซั่ว ถ้าเธอคนทำจริงฉันก็ต้องทำตามกฎหมาย” พูดจบเขาก็ไม่หันหน้ากลับมาอีก เปิดกล้องบันทึกภาพแล้ว ดึงประตูห้องสอบสวนออก เก้าวเท้าที่รู้สึกหนักหน่วงเดินจากไป

ตำรวจหญิงที่รอไปก่อนได้ถือกาแฟรออยู่หน้าห้องนานแล้ว เธอได้ยินการสอบปากคำเมื่อกี้รู้ว่าหัวหน้าเซทท์กับผู้หญิงคนนี้รู้จักกัน เธอเลยไม่ได้ยินเสียงที่หัวหน้าเซทท์เรียกเธอ เลยรออยู่หน้าห้องไม่เข้าไป

“หัวหน้าเซทท์ กาแฟซื้อมาแล้ว”

“เธอสอบปากคำต่อนะ เดี๋ยวฉันมีธุระอื่นอีก” เซทท์ก้มหน้า พยายามควบคุมอารมณ์ที่ไม่คงที่

ตำรวจหญิงที่ยังยืนอยู่ตรงประตูได้เรียกเขาไว้ว่า: “เมื่อกี้มีนักเลงคนหนึ่งมามอบตัว บอกว่าเคยมีเรื่องกับอันดา ก็เลยยัดของไว้ในกระเป๋าเธอ”

เซทท์หยุดชะงัก ในใจรู้สึกดีขึ้นบ้าง ถามว่า:“งั้นคนที่แจ้งความว่าในร้านนั้นมีการขายยาก็เป็นเขาเหรอ?”

“น่าจะใช่แหละ เพื่อนร่วมงานอื่นกำลังสอบปากคำเขาอยู่”

“ดี แล้วสอบปากคำห้องไหน เดี๋ยวฉันจะไปดูหน่อย”

“ห้องในสุดค่ะ” ตำรวจหญิงพูดอีกว่า “คุณวางใจได้ ฉันไม่ทำให้อันดาลำบากใจหรอก”

เซทท์เปลี่ยนทิศทาง เดินไปทางห้องสอบที่อยู่ด้านในสุด

จริงๆแล้วตลอดเวลาในใจของเขาทรมานที่สุด ไม่รู้ว่าการกระทำตั้งแต่แรกนั้นทำถูกหรือไม่

แม้ว่าเขาได้กลับมาทำงานเป็นตำรวจแล้ว เขาก็ได้แต่ปลอบใจตัวเอง สิ่งที่ทำลงไปทั้งหมดนั้นเพราะต้องการจับผู้ร้าย ขจัดคนเลว จะมีแต่คนที่เคยเป็นสายลับเท่านั้นที่เข้าใจ มนุษย์ไม่ใช่พืชที่ไร้ความรู้สึก จมอยู่ระหว่างความรักกับกฎหมายมันทรมานมากแค่ไหน

เดิมทีตอนที่เขายังเป็นตำรวจฝึกหัด โดนคนร้องเรียน และเห็นเพื่อนร่วมงานเสียชีวิตในขณะปฏิบัติงานกับตาตัวเอง เลยเกิดความคิดที่อยากจะลาออกการเป็นตำรวจ รู้สึกว่าการที่จะรักษาความยุติธรรมไว้มันก็ไม่ได้ง่ายเลย