บทที่ 361 ทำให้ฉันรังเกียจ

เร็นหาโต๊ะว่างเจอ และนั่งลง ก่อนจะยิ้มให้มีนาพลางพูด : “รังเกียจว่าที่นี่หรูหราไม่พอเหรอ?”

มีนาไม่ได้ตอบเขา พลางนั่งลงตรงข้ามเขาเลย ในใจก็คิดว่าในที่ที่ทั้งครึกครื้นและคนพลุกพล่านแบบนี้ ยังจะกลัวเขาจะทำอะไรอีก

ถึงยังไงเธอก็หิวแล้ว มื้อดึกก็มื้อดึกเถอะ ร้านแผงลอยแบบนี้ก็ถูกใจเธอจริงๆ

เจ้าของร้านที่เอาบุหรี่ทัดหูเดินเข้ามา ถามพวกเขาอยากจะสั่งอะไร

เร็นถามมีนาอย่างสุภาพว่าอยากกินอะไร มีนาหยิบตะเกียบออกมาจากกล่องใส่ตะเกียบ และใช้แรงดึงตะเกียบแยกออกจากกัน พลางพูด : “อะไรก็ได้ ขอแค่คุณเร็นพอใจ”

เร็นไม่ดูเมนูพวกน้ำมันเยอะๆพวกนั้นเลย และเลือกของปิ้งย่างต่างๆอย่างคล่องแคล่ว และพูดกับมีนาอย่างพอใจเล็กน้อย : “มื้อดึกที่อร่อยที่สุดยังไงก็อยู่ที่นอกตลาดนะ”

มีนาตอบรับอย่างใจลอย คิดถึงเรื่องที่พี่เหมยไปสถานีตำรวจจะได้ข่าวเรื่องอะไรมามั้ย อันดาจะไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย?

ไม่นาน เจ้าของร้านก็นำเต้าหู้ มันฝรั่งที่ย่างเสร็จแล้วขึ้นมาเสิร์ฟ มีนาก็กินเข้าไปอย่างไม่เกรงใจ

เร็นเห็นท่าทีการกินอย่างไม่เสแสร้งของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะหลงใหล ต้องรู้ว่าถึงแม่ผู้หญิงที่เกรดต่ำที่สุดมานั่งกินอะไรต่อหน้าเขา ก็ยังจะต้องสงวนท่าทีอยู่บ้าง

มีนามองเขาที่ทำหน้าเหมือนได้เห็นสัตว์หายากอย่างนั้น จึงดันถาดสเตนเลสไปทางเขา พลางพูดเสียงห้าว : “นายเป็นคนอยากออกมากินมื้อดึกไม่ใช่ไง แล้วทำไมนายไม่กิน? ”

เร็นหยิบมันฝรั่งขึ้นมาไม้นึง และเลียนแบบเธอที่ยัดเข้าไปทั้งคำ รู้สึกว่ากินแบบนี้แล้วมันถึงใจ

เมื่อก่อนตอนที่มากินปิ้งย่างที่นี่กับพวกคุณชายพวกนั้น พวกเขาต่างก็ใช้ตะเกียบคีบเนื้อกับผักพวกนั้นกิน

มีนามองเขา ก็รู้ว่าคุณชายอย่างเขาติดอะไรอยู่ คงรู้สึกว่าเป็นสิ่งแปลกใหม่น่าสนใจ ให้เธอเป็นคู่ที่เปลี่ยนแปลงรสนิยมของเขา

ในขณะนั้นโทรศัพท์ของมีนาก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และรับสาย “ฮัลโหล”

“นานา เธออยู่ไหน ทำไมไม่อยู่บ้าน? ”

เสียงของอันดาดังขึ้นจากปลายสาย เธอวางปิ้งย่างที่อยู่ในมือลงทันที “อันดา เธอกลับมาแล้วเหรอ? ”

“อืม ฉันไม่เป็นไรแล้ว” อันดานอนอยู่บนเตียงของตัวเอง ดวงตายังคงแดงๆอยู่ พลางพูด “มีไอ้โง่คนนึงไปมอบตัวที่สถานีตำรวจเอง บอกว่าเขาเป็นคนทำ ฉันก็ไม่เป็นไรแล้ว”

“ไม่เป็นไรแล้วก็ดี ฉันกินมื้อดึกอยู่ด้านนอก จะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ” ก้อนหินที่หนักอึ้งในใจของมีนาก็ได้วางลงแล้ว

ไม่รอให้อันดาได้ถามอะไรเธอต่อ เธอก็วางสายไปแล้ว

เร็นได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์เมื่อครู่ ก็กะพริบตารัวๆใส่เธอ พลางพูด : “ฉันไม่ได้หลอกเธอเห็นมั้ย เพื่อนเธอไม่เป็นอะไร จะขอบคุณฉันยังไงดี? ”

มีนามองไปทางเขา ยิ้มและควักแบงก์พันออกมาหนึ่งใบ แล้วพูด : “เรื่องนี้นายเป็นคนก่อ นายมาชดเชยให้แบบนี้ก็ควรแล้ว? ขอบคุณนาย อย่าคิดอย่าฝันเลย! อย่าคิดว่าตัวเองมีเงินหน่อย ก็สามารถซื้อถูกอย่างได้ คุณชายอย่างพวกนายยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายอยู่มั้ย? มารังแกผู้หญิงเบื้องล่างที่ทำงานหนักเพื่ออยู่รอด จะทำให้ฐานะที่สูงส่งของพวกนายนั้นดูชัดเจนขึ้นมาหรือไง มันทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจจริงๆ!”

พูดจบเธอก็ปาแบงก์ร้อยใบนั้นใส่หน้าเร็น และหันหลังเดินอย่างไม่เหลียวกลับมามอง

แบงก์ใบนั้นหล่นอยู่บนจมูกของเร็น เขาใช้สองนิ้วหยิบขึ้นมา พลางมองไปทางแผ่นหลังของผู้หญิงเย่อหยิ่งที่เดินจากไป แทบอดไม่ได้ที่จะบีบคอผู้หญิงที่คิดจะเหวี่ยงก็เหวี่ยงคนนี้ จึงตบแบงก์ใบนั้นลงบนโต๊ะ และตะโกนเรียกเจ้าของร้านอย่างโมโห : “คิดเงิน!”

……

มีนายิ่งเดินยิ่งเร็วขึ้น เมื่อเดินออกมาไกลแล้วจึงหันหลังกลับไปมอง พบว่าเร็นไม่ได้ตามมา จึงรีบเรียกรถกลับ

กลับมาถึงที่พักอย่างไม่พบอันตรายใดๆ เธอก็พบว่าในห้องของอันดายังเปิดไฟอยู่ อันดายังไม่ได้นอน จึงเดินเข้าไปในห้องของอันดา และถาม : “ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ทำไมยังไม่นอน? ”

อันดามองไม่ทางนานา อะไรก็ไม่ได้พูด แต่น้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด

นานารีบเข้าไปนั่งด้านข้างเธอพลางถาม : “เป็นอะไร อยู่ที่สถานีตำรวจโดนรังแกเหรอ? ”