บทที่ 362 คนไร้ค่าที่ได้ทุกอย่างโดยไม่ต้องทำอะไรเอง

มีนาไม่กวาดมันแล้ว และยืดตัวตรงพูด : “ถ้าพวกคุณยังกินกันไม่เสร็จ ก็ค่อยๆกิน รอกินกันเสร็จแล้วฉันค่อยเข้ามากวาด”

พูดจบเธอก็เทเปลือกเมล็ดแตงโมที่กวาดเสร็จแล้วลงบนรองเท้าของคนผู้นั้น จากนั้นก็มองคนในห้องอย่างดูถูกรอบนึง และก็ไม่สนว่าคนพวกนี้จะฟ้องเธอ ก็หันหลังเดินไปเลย

ถึงยังไงเธอก็คิดไว้แล้ว ถ้าเร็นมาก่อกวนที่คลับเฮ้าท์แบบนี้ต่อ เธอก็ไม่คิดที่จะทำงานที่นี่ต่อไป เธอคิดไว้แล้วว่าจะไปที่ไหนทำอะไรดี

คุณชายคนนั้นโดนเธอเทเปลือกเมล็ดแตงโมใส่เต็มรองเท้าไปหมด และก็ไม่กล้าตามไปคิดบัญชีกับเธอ แต่มองไปทางเร็นที่นั่งอยู่ในมุมมืดที่สุดของห้อง

“คุณเร็น มาเที่ยวที่นี่ทุกคืน เที่ยวจนเบื่อกันแล้ว ถ้านายชอบพนักงานทำความสะอาดนั้น ก็ใช้เงินฟาดไปก็สิ้นเรื่อง จะกลัวเธอไม่เชื่องอีก”

นัยน์ตาของเร็นมีความสนุก พลางพูดด้วยน้ำเสียงชัดเจน : “พวกที่ใช้เงินซื้อคุณชายอย่างฉันเล่นด้วยจนเบื่อแล้ว มีเงินแต่ซื้อไม่ได้นี่สิถึงน่าสนใจ”

คนอื่นๆในห้องก็ต่างชะงัก มีคุณชายคนนึงเหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง จึงพูด : “คุณเร็น นายคงไม่ได้จริงจังกับพนักงานทำความสะอาดนั้นใช่มั้ย? ”

เร็นยกแล้วเหล้าขึ้นพลางพูด : “พวกนายไม่รู้สึกว่าเธอนั้นมีเอกลักษณ์ หรือน่าสนใจเหรอ? ”

คนอื่นๆต่างก็ยิ้มแห้ง ไม่เห็นด้วยกับสไตล์ที่เปลี่ยนไปของเร็น และก็ไม่เห็นว่าพนักงานทำความสะอาดคนนึง จะสามารถดีไปกว่าสาวที่สวยอ่อนโยน และใจดีได้

แต่ว่าก็ยังมีคนพูดประจบเขาอยู่ : “มีเอกลักษณ์จริงๆนั่นแหละ สายตาของคุณเร็นช่างไม่เหมือนใครจริงๆ”

เร็นใช้แสงไฟสลัว มองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ และพูดสั่งพวกเขาอีก : “สั่งเมล็ดแตงโมมาอีก และถุยทิ้งต่อ”

คนอื่นๆก็บ่นอยู่ในใจ แต่ทุกคนก็ไม่กล้าขัดเร็นที่ควบคุมมาตลอด คืนนี้ก่อกวนอยู่ทั้งคืน เหล้าก็ไม่ค่อยได้ดื่ม สาวก็ไม่ได้เกี้ยว ทำได้แต่บ้วนเปลือกเมล็ดแตงโม บ้วนจนริมฝีปากซีดไปหมดและ

เร็นแค่อยากรอให้ใกล้เวลาที่มีนาจะเลิกงาน แล้วเรียกเธอมาทำความสะอาดที่นี่ต่อ แม้ว่าจะได้คุยกับเธอไม่กี่คำก็ดีใจแล้ว

เมื่อใกล้เวลาเลิกงาน ก็เป็นอย่างที่มีนาคาด ห้องเบอร์แปดก็เรียกเธอไปทำความสะอาดอีกครั้ง

เธอถูกคุณชายน่าเบื่อนี่ทำให้โมโหแทบจะตายแล้ว ปลอกแขนที่เดิมทีถอดออกแล้ว ก็ต้องใส่เข้าไปใหม่ สงสัยจะต้องช่วยดาวสั่งสอนน้องชายตัวดีคนเธอคนนี้สักหน่อยแล้ว

ขณะที่เธอหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดเตรียมจะไปที่ห้อง อันดาก็จะเลิกงานแล้วเหมือนกัน จึงมาหาเธอ เห็นเธอยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ก็รู้ได้ว่าคุณเร็นนั่นต้องจงใจมาแกล้งเธออีกแล้ว จึงถาม : “ฉันไปเป็นเพื่อนเธอนะ มีเรื่องอะไรฉันจะได้ช่วยเธอได้”

“ไม่ต้องหรอก เธอเลิกงานแล้วกลับไปก่อนเถอะ อีกแป๊บนึงเดี๋ยวฉันกลับไปเล่าให้ฟัง คุณชายนั้นฉันรับมือไหว” มีนาเขย่าไม้กวาดในมือ พลางคิดว่าจะสั่งสอนเร็นยังไง

อันดายิ้มแห้ง “ที่พวกเขาพูดคงไม่ใช่เรื่องจริงมั้ง คุณเร็นนั่นชอบเธอเหรอ? พระเจ้า พวกคุณชายพวกนี้ไม่มีอะไรจะเล่นแล้วจริงๆ แม้แต่คนทำความสะอาดยังไม่ปล่อยไป สไตล์น่ารังเกียจอะไรเช็กบิลนี่ย”

มีนาหึอย่างเย็นชา แล้วพูด : “คนพวกนี้มันว่างไป ต้องโดนจัดการ”

อันดากำมือ ทำท่าทางให้กำลังใจ พลางพูดกับมีนาอย่างเชื่อใจสุดๆ : “ฉันคิดว่าพวกเขาเจอดวงซวยแล้ว กล้ามาก่อกวนนานาของเรา แม้แต่มาร์ชคุณชายสูงศักดิ์อย่างนั้นเธอยังจัดการซะอยู่หมัด......”