บทที่ 365 คุณชายเสเพล

มีนานอนหลับตาอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย อันดาคิดว่าเป็นเพราะเธอย้ายบ้านจนเหนื่อย ถึงได้มีอาการแบบนี้ขึ้นมาอีก แต่ก็ยังเป็นห่วงสุดๆ ถ้าหากวันไหนเธอเกิดอาการกำเริบขึ้นข้างนอก คงไม่มักจะพบคนที่มีคุณธรรมอย่างพี่เหมยบ่อยๆหรอก หากเจอคนไม่ดี หรือว่าเกิดหลงทางไปแบบนั้นจะทำยังไง?

เมื่อรอให้มีนาตื่นขึ้น เธอจำไม่ได้เลยสักนิดว่าตัวเองมานอนที่เตียงได้ยังไง แต่ว่าเธอยังจำได้ว่าตนกับอันดาย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่

อันดานอนหลับเฝ้าเธออยู่ข้างเตียง แต่หลับไม่ลึก เมื่อได้ยินเสียงขยับก็ตื่นแล้ว พอเห็นแววตาที่นานามองเธอนั้นกลับมาเป็นปกติ จึงรีบถาม : “เธอยังจำได้มั้ยว่าฉันเป็นใคร? ”

“อันดา เมื่อกี้ฉันความจำเสื่อมไปชั่วขณะอีกแล้วเหรอ? ”

อันดาถอนหายใจเฮือก และพยักหน้าพูด : “พระเจ้าช่วย เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันว่าเธอต้องตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อยนะ ฉันกลัวเธอเดินอยู่บนถนนคนเดียวแล้วเกิดอาการแบบนี้ และถูกคนหิ้วไปจะทำยังไง”

มีนาไม่อยากไปโรงพยาบาลให้เสียเวลา จึงพูด : “ก่อนหน้านี้ดาวกับเทมป์หาหมอที่ดีที่สุดมาตรวจฉันแล้ว แต่ก็ไม่มีทางช่วย มาโรงพยาบาลที่นี่จะมีประโยชน์อะไร วางใจเถอะ ฉันรับรองจะไม่เป็นแบบนี้แล้ว ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”

“เรื่องนี่ไม่ใช่ว่าเธอรับรองแล้วจะมีประโยชน์นะ” อันดาเป็นห่วงสุดๆ จึงหยิบป้ายที่เธอเขียนไว้แล้วบนโต๊ะ มายื่นให้เธอ “เธอเอาเจ้าสิ่งนี้ติดตัวไว้ตลอดนะ ไว้ในกระเป๋า ถ้าหากความจำเสื่อมแล้วไม่รู้จะกลับมายังไง ถ้าคนใจดีเห็นก็จะได้ติดต่อฉัน แบบนี้ก็ไม่กลัวเธอหลงทางแล้ว”

มีนารับป้ายที่อันดาเขียนที่อยู่ เบอร์ติดต่อ และยังมีชื่อของเธอเอาไว้อย่างรู้สึกขอบคุณ พลางพูด : “โอเค ฉันจะพกมันไว้ วางใจเถอะ วันนี้ขึ้นบ้านใหม่ พวกเราควรจะดีใจนะ ไป ออกไปฉลองกันหน่อย”

อันดาจึงนับได้ว่ามีรอยยิ้มแล้ว หวังว่านานาจะไม่เกิดอาการความจำเสื่อมแบบนี้ขึ้นอีก พูดไปพูดมาก็เป็นไอ้พลนั้นที่น่ารังเกียจที่สุด

รอให้มีโอกาสเธอจะต้องเผชิญหน้ากับพล จะต้องเข้าไปตบเขาสักฉาดสองฉาด แต่เดิมมีนาเป็นคนดีคนนึงยังต้องถูกเขาทำร้ายจนเป็นแบบนี้ พูดได้เลยว่าเป็นคนบ้าที่สภาพจิตมีปัญหา

……

ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ดาวทานข้าวเช้าเป็นเพื่อนพ่อแม่ตามปกติ ขณะนั้นก็ได้ยินสาวใช้ในบ้านใช้น้ำเสียงที่น่าประหลาดใจพูดขึ้น : “คะ คุณชาย......อรุณสวัสดิ์”

เร็นสวมชุดนอนสีขาวพลิ้วๆ เดินลงมาจากห้องนอนชั้นบน มายังห้องอาหาร และพูดกับพวกเขา : “พ่อ แม่ พี่ อรุณสวัสดิ์” จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่

สาวใช้รีบนำชุดจานชามมาเรียงวางบนโต๊ะด้านหน้าเขา

ไม่ใช่แค่สาวใช้ในบ้าน ยังมีลุคค์สามีภรรยาและดาวทุกคนต่างมองเขาอย่างกับมองสัตว์ประหลาด

กิจวัตรของเขาเป็นคนกลางคืนมาโดยตลอด นี่มาตื่นเช้า แถมยังมานั่งกินข้าวกับพวกเขา บอกได้เลยว่าพระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกแล้ว

ลุคค์ดึงสติกลับมาได้ก่อน เขาไม่สนใจเร็น และกินข้าวเช้าต่อ มีลูกชายก็เท่านั้น เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

คุณนายตระกูลอุตตมสุวิบูลย์เอฟก็ยิ้มและมองเขาอย่างสนใจ คนทั้งครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้า ได้กินข้าวเช้าด้วยกันทำให้เธอนั้นดีใจจริงๆ

ดาวก็ยังคงไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะตื่นเช้าได้แบบนี้ พลางพูด : “เร็น นายไม่สบายหรือเปล่า ตื่นเช้าแบบนี้จะรีบไปโรงพยาบาล? ”

คำพูดของเธอทำให้เอฟลนลานขึ้นมา ยื่นมือไปลูบหัวเร็น “ลูก ไม่สบายเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวแม่พาลูกไปโรงพยาบาลเอง”

เร็นมองดาวอย่างไม่พอใจ แล้วพูด : “ใครป่วยกัน พี่สิป่วย แช่งฉันให้น้อยๆหน่อย ร่างกายฉันยังดีอยู่”

เอฟถึงได้วางใจ แล้วพูด : “ลูกพูดกับพี่สาวแบบนี้ได้ไง ไม่ป่วยก็ดีแล้ว”

ดาวหั่นแซนด์วิชแล้วเอาใส่ปาก มองไปทางเขา พลางพูดอย่างแปลกๆ : “ถ้าไม่ใช่ว่ารีบไปหาหมอที่โรงพยาบาล งั้นนายตื่นเช้ามาทำอะไร? ”

เร็นจ้องดาวตาเขม็ง ความหมายคือให้เธอพูดน้อยๆหน่อย จากนั้นก็มองไปทางลุคค์อย่างระวัง และพูด : “พ่อ ผมอยากทำอะไรจริงๆจังๆ”