บทที่ 364 เงอะๆงะๆ

ครั้งนั้นที่เธออยู่ที่เมือง D เกือบจะโดนพิมแม่ลูกสองคนนั้นลักพาตัวไป พวกเธอโกรธแค้นมาร์ช

มาร์ชยกเลิกสิทธิ์ที่จะได้เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ของพวกนาง ได้ยินมาว่าพวกนางไม่มีทางให้เดินต่อแล้ว

ตระกูลของพิมก็ข่าวคราวเงียบหายไป ได้ยินมาว่าน่าจะออกจากเมือง D ไป แล้วมุ่งไปทางญาติบ้านเก่าของตระกูลธวัชพลังกรอะไรพวกนั้น

ดังนั้นเธอกับอาดันไปที่นั่น ก็น่าจะไม่ค่อยมีใครรู้จักพวกเธอ ดูแล้วจะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้

“โอเค” อาดันง่วงเล็กน้อยจึงกลับเข้าไปที่ห้องของตัวเอง เริ่มค้นหาที่ที่มีนาพูดถึง สำหรับเธอแล้วยิ่งอยู่ห่างจากเมือง C บางทีอาจจะทำให้เธอค่อยๆลืมเรื่องราวเจ็บปวดพวกนั้นได้

……

เมื่อนึกถึงสายตาที่ดูถูกของนานาพนักงานทำความสะอาดในคลับเฮ้าท์นั่น และคำพูดที่แทงใจดำของเขา เร็นก็นอนไม่หลับทั้งคืน

วันถัดมา เขายิ่งคิดยิ่งโมโห คิดไม่ตกว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่บีบคอผู้หญิงคนนั้นให้ตายไปซะ?

ตกดึกเขาก็เรียกเพื่อนชั่วๆพวกนั้น และมุ่งหน้าที่ที่คลับเฮ้าท์อีก พลางคิดว่าจะเมตตาใจอ่อนให้ไม่ได้แล้ว ยังไงก็ต้องสั่งสอนคนทำความสะอาดนั่นสักหน่อย!

พวกเขายังคงอยู่ในห้องส่วนตัวเหมือนเดิม บริกรนำเหล้าหลายขวดเข้ามาเสิร์ฟ เร็นก็ทุบเหล้าขวดนึงจนแตก และพูดกับพนักงานอย่างโมโห : “ไปเรียกพนักงานทำความสะอาดนานามาเก็บกวาด!”

บริกรนิ่งไม่ขยับ ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง แต่ก็สั่นจนเอ่ยปากไม่ออก

ในแวดวงนักเที่ยวกลางคืนทั่วเมือง C มีใครบ้างจะไม่รู้ว่าคุณเร็นนั้นชอบโมโหไม่ปกติ เป็นยมทูตที่โหดเหี้ยม

เขาเรียกคุณมีนามาไม่ได้ เกรงว่าจะซวยเอา

เร็นสั่งให้คนปิดเพลง และพูดกับบริกรคนนั้นซ้ำอีกครั้ง : “นายมั่วยืนบื่ออะไรตรงนี้ รีบไปเรียกมา!”

บริกรพูดขึ้นอย่างสั่นๆ : “คุณมีนา เธอ......เธอลาออกไปแล้ว ผมจะไปเรียกคนอื่นมาเก็บกวาดนะครับ”

เร็นนั่งไม่ติดแล้ว เดินไปยังด้านหน้าของบริกรคนนั้น และกระชากคอเสื้อเขา “ลาออก? นายกล่อมใครอยู่ เมื่อคืนเธอยังกวาดพื้นอยู่นี่ วันนี้ก็ลาออกแล้ว! จงใจหลบหน้าฉัน ไม่กล้าออกมาเจอฉันใช่มั้ย? ”

“คุณเร็น ผมไม่ได้โกหก เป็นความจริง เมื่อเช้าคุณมีนามาลาออก คืนนี้ก็ไม่ได้มาทำงานแล้ว” บริกรตกใจกลัวจนไม่กล้าสบตาเขา

เร็นงงเล็กน้อย เมื่อคืนที่ผู้หญิงคนนั้นกล้าโอ้อวดต่อหน้าเขาแบบนี้ ที่แท้ก็มีความคิดที่จะไม่ทำต่อแล้ว

เขาถีบโต๊ะในห้อง และตะคอก : “งั้นไปเรียกผู้จัดการที่นี่มาให้ฉัน!”

“ครับ ครับ” บริกรรีบจัดแจงปกเสื้อตัวเอง และออกจากห้องไปเรียกพี่เหมยมาทันที กลัวว่าคุณเร็นโมโหขึ้นมาจะพังร้านเอา

คุณชายคนอื่นในห้องก็นั่งอย่างไม่กล้าพูดอะไร ในใจก็รู้ว่าคุณเร็นนั้นนกแล้ว คิดจะจีบคนทำความสะอาดก็จีบไม่ติด หน้าแหกสุดๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าขำ

พี่เหมยเมื่อรู้ว่ามีนาจะลาออก ก็เดาได้ว่าคืนนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ ลูกคนรวยพวกนี้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่งั้นก็ไม่ปล่อยไปง่ายๆหรอก

พวกนานาลาออกไปก็ดี ขอแค่ลูกคนรวยพวกนี้หาตัวพวกหล่อนไม่เจอ และในช่วงนี้มีเป้าหมายใหม่ เดี๋ยวก็จะลืมพวกหล่อนไปเอง

สำหรับคนพวกนี้ถึงแม้จะได้นางฟ้ามาอยู่ในมือ เชยชมไม่กี่วันก็เบื่อแล้ว และก็จะโยนทิ้งขว้าง ล้วนแต่ต้องการหาความสดใหม่เท่านั้น

พี่เหมยมาที่ห้องเบอร์แปด ไม่รอให้คุณเร็นเอ่ยปาก ก็ขอโทษก่อน “ครั้งนี้ใครทำให้คุณเร็นของเราไม่พอใจ ฉันจะช่วยคุณสั่งสอนให้เอง!”

คุณเร็นมองไปทางผู้จัดการนี้ และถาม : “ไม่ต้องมาไม้นี้ นานาลาออกแล้ว? เธอกับหล่อนสนิทกันที่สุดแล้ว? ”

พี่เหมยคิดอยู่ครู่ และราวกับจำอะไรบางอย่างได้ และพูด : “อ่อๆ คุณหมายถึงพนักงานทำความสะอาดคนนั้นเหรอ ลาออกแล้วเหรอ? ดิฉันแค่รับผิดชอบสาวๆที่นี่ ไม่ค่อยสนิทกับพวกแม่บ้าน คืนนี้ไม่มาทำงาน ดิฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ ไม่ทราบว่าหล่อนไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจเหรอคะ? ”