บทที่ 367 กิจกรรมที่มีสาวๆเต็มไปหมด

ชายแก่คนนี้เป็นพ่อของตำรวจที่เสียสละในหน้าที่ พอเขาไม่มีลูกชายแล้ว ตัวเขาเองก็โดดเดี่ยว หัวหน้าเข้าใจสถานการณ์ของเขาดี จึงให้เขามาทำงานที่นี่

เขาทำงานที่นี่มาหลายปีแล้ว เจอตำรวจแบบเซทท์มาก็เยอะ พวกเขามักจะชอบนอนไม่หลัก ออกมายิ่งปืนที่สนาม ส่วนมากเขาก็จะปล่อยให้พวกเขาเข้ามา

ตำรวจในจิตวิทยาคนหนึ่งเคยพูดกับเขาว่า พวกเขามักเผชิญกับความตาย และด้านมืดจองมนุษย์ ความกดดันก็จะมาก บางทีการยิงปืนก็อาจจะเป็นวิธีการระบายอย่างหนึ่ง

เซทท์ไม่นับว่าเขายิงไปเท่าไหร่ จนกระทั่งเมื่อยมือ และชาจนไม่สามารถเหนี่ยวไกต่อได้อีก

ระหว่างที่เฮียวินหลบหนี เขาถูกพวกเขาดักไว้ที่ซอย ดวงตาที่แดงก่ำของเฮียวินมองจ้องไปที่เขา

มันเป็นความรู้สึกที่หมดหวัง ไม่พอใจ โกรธและเกลียด...

เขาซื่อจริงๆที่คิดจะเกลี้ยกล่อมให้เฮียวินมอบตัว ในขณะที่เขาคิดว่าตัวเองเกลี้ยกล่อมเฮียวินได้ พอจะเดินเข้าใกล้ๆจู่ๆเฮียวินก็ใช้ปืนยิงหัวตัวเอง

เขาเห็นเหตุการณ์หมดทุกอย่าง ทั้งเลือดและสมองของเฮียวินกระเด็นใส่หน้าเขาเต็มๆ

ทั้งเสียงและภาพพวกนี้ ยังฉายซ้ำอยู่ในหัว ทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

......

กว่าเขาจะออกจากสนามยิงปืน ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว

แสงดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นช้าๆ สอดส่องใบหน้าของเขา เขาเหมือนได้กลับมาโลกมนุษย์อีกครั้ง กลับมาเป็นคนเดิมที่เขาเป็น

เขามองดูเวลา จริงๆเขาอยากจะรวดไปทำงานเลย เขาหยุดรถและเตรียมกลับหอเพื่อจะได้นอนพักผ่อน

แต่พอเขาเพิ่งถึงที่พัก เขาก็เห็นพี่พลที่เขาไม่ได้เจอมานาน เหมือนว่ากำลังรอเขาเป็นพิเศษ

พลก็เห็นเขาทันที พอเห็นสีหน้าเขาไม่ดี จึงถามเขาไปว่า “เมื่อคืนทำงานดึกเหรอ? ใต้ตาคล้ำอะไรขนาดนั้น"

เซทท์ยิ้มพร้อมกับกางแขนออก จากนั้นก็กอดเขาแน่น "พี่พล พี่มาเมืองcตั้งแต่เมื่อไหร่?"

พลตบหลังเขา แล้วพูดว่า “ไอ่น้องชาย ผมรู้เรื่องของนายแล้ว”

เซทท์ปล่อยเขา มองไปรอบๆแล้วถามว่า "พี่มีนาล่ะ? กลับมาพร้อมพี่หรือเปล่า?"

“ผมกลับมาที่เมืองcตั้งนานแล้ว มีนาเธอ.....เธอไม่ได้อยู่กับผมแล้ว”

“งั้นเธอสบายดีไหม ทำไมไม่เห็นติดต่อผมเลย? ผมก็ถึงว่าพวกพี่ยุ่งมาก จนไม่มีเวลามาสนใจผม” เซทท์พูดพร้อมกับหัวเราะ

พลพูดพร้อมกับใบหน้าที่เศร้า "ผมมาหานายก็เพราะเรื่องของมีนานั่นแหละ อยากให้นายช่วยอะไรหน่อย"

“เกิดอะไรขึ้นกับพี่มีนาเหรอ?” เซทท์ฟังน้ำเสียงของเขาแล้ว รู้สึกไม่ค่อยดี

พลพูดว่า "ที่นี่ไม่เหมาะกับการคุยเรื่องนี้ พวกเราไปคุยข้างในกันเถอะ"

“ได้ครับ” เซทท์พาเขาขึ้นลิฟต์ทันที