บทที่ 369 ไม่อยากย้อนคิด

เขาพูดในทีวีด้วยว่า ทุกอย่างนี้เกิดจากการที่เขาพาอธิไปที่บนดอยนั้น

ในทีมได้ฉายภาพกลุ่มของเขากับเด็กๆ และมีอธิอยู่ในนั้นด้วย

เมื่อภาพพวกนี้กำลังฉายอยู่ มีนาจ้องทีวีไม่กะพริบ

อันดาออกมาจากห้องครัวพร้อมกับบะหมี่ แล้วเห็นว่ามีนากำลังร้องไห้ ก็นึกว่าเธอกำลังดูละครอยู่ พอเดินเข้าไปถึงรู้ว่าเป็นมาร์ชอยู่ในทีวี เอาทิชชูให้เธอ แล้วพูดว่า "ต้มเสร็จแล้ว จะกินไหม?"

จากนั้นมีนาถึงดึงสติตัวเองกลับมา จากนั้นเธอก็ใช้รีโมทปิดทีวี เห็นทิชชูที่อันดายื่นให้ ถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองร้องไห้

เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า "หิวมาตั้งนานแล้ว ก็ต้องกินสิ กินเสร็จแล้วเรามาหากัน ว่ามีโรงเรียนสอนตอนกลางคืนแบบไหนที่เหมาะสำหรับคุณ"

อันดาพูดตกลง และนั่งตรงข้ามเธอ กินเข้าไปสองสามคำ จากนั้นก็พูดว่า “มีนา ให้ฉันกลับเมืองc ไปหามาร์ช แล้วไปอธิบายให้เขาฟังทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

มีนาส่ายหัวทันที พูดว่า "อย่าไป"

อันดาไม่เข้าใจเลย ในใจของมีนาก็ยังมีมาร์ชอยู่ ทำไมถึงไม่ไปอธิบายให้มาร์ชเข้าใจไปเลย พวกเขาจะได้ไปกำจัดพลได้

“ฉันยอมรับนะว่าเมื่อก่อนฉันไม่ชอบมาร์ชเลย ฉันคิดว่าเขาเย็นชาและหยิ่งมาก ฉันก็หวังว่าคุณจะเจอผู้ชายที่อบอุ่น และสามารถดูแลคุณได้ แต่พอเห็นมาร์ชท่าทางแบบนั้น แต่กลับทำดีกับคุณมาก ถึงแม้ว่าพลจะชอบคุณ แต่ว่าจิตใจเขามีปัญหา วิธีรักคุณในแบบของเขามันน่ากลัวเกินไป ถึงคุณจะหลบหนีเขาแบบนี้ มันก็ไม่ใช่วิธีที่ดี ถ้าเกิดมีมาร์ชมาช่วยคุณ เผชิญหน้าร่วมกัน แบบนี้มันดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ได้ แบบนั้นมันจะทำให้เขาเหนื่อย และทำร้ายเขาด้วย” มีนาพูดอย่างจริงจัง “ตอนนี้พลยังตามหาฉันทั่วทุกแห่ง และน่าจะจับตามองมาร์ชด้วย แค่ฉันไม่ได้อยู่กับมาร์ช เขาก็ไม่ยุ่งอะไรกับพวกเขา แต่ถ้าฉันอยู่กับมาร์ช ไม่แน่อธิจะเป็นอันตรายไปด้วย คุณเข้าใจไหม?"

อันดาถอนหายใจและพูดว่า "แล้วคุณจะหลบซ่อนแบบนี้ไปตลอดชีวิตเหรอ?"

“ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะหลบซ่อนพลได้นานแค่ไหน ถ้าเกิดหลบซ่อนไม่ได้อีกต่อไป ฉันก็ต้องเผชิญหน้าคนเดียว เขาอยากจะให้ฉันเป็นไอ้โง่ที่ไม่มีความคิดจริงๆ คุณก็ไม่ต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกมาร์ชเด็ดขาด ขอแค่เขาไม่รู้ ให้เขาเกลียดฉันตลอดไป ถ้าเกิดรู้เรื่องจริงขึ้นมา ฉันกลัวเขาจะโทษตัวเอง แล้วเจ็บปวดแบบนี้ตลอดไป”

อันดาในใจลนมาก แล้วพูดว่า "ทำไมต้องคิดแทนเขาด้วย ทำไมไม่คิดถึงตัวเอง"

มีนาทำท่าทางเงียบ ยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า "ขอร้อง อย่าให้มาร์ชรู้เรื่องพวกนี้ ถ้าเกิดเขารู้เข้า ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไง ได้โปรดอย่าให้ Tianyi รู้เรื่องนี้ นอกจากนี้ ถ้าเขารู้ ฉันคงไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ ก่อนและหลังที่สูญเสียความทรงจำฉันกับพล....ก็เคยสนิทสนมกัน”

“แต่คุณบอกว่าพลเขา...เขามีปัญหาด้านนั้นไม่ใช่เหรอ?ไม่สามารถมีอะไรกับผู้หญิงได้จริงๆ” อันดาไม่คิดเลยว่าผู้ชายแบบพลจะไม่ได้เรื่องขนาดนี้ อย่างนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากขันทีสิ

“กินบะหมี่ซะ ถ้าไม่กินมันจะเย็นแล้วนะ” มีนาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก ถึงอย่างนั้น วันที่เธออยู่กับพล เธอไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดออกได้

ย้อนคิดตอนนี้แล้วก็รู้สึกเป็นเรื่องที่ไม่อยากจะย้อนกลับไปคิดเลย

.......

ดาวรู้สึกรำคาญเร็น มาก จนต้องนัดเจอกันที่ร้านอาหาร เพื่อที่จะได้ช่วยเขาดูงานวิจัยและรายงานของเขา

หลายวันมานี้ เร็นรังควานเธอทุกวัน วานให้เธอคิดหาวิธีให้ ให้เขาทำเอกสารเพื่อรายงานพ่อของเขา