บทที่ 377 สุขหรือทุกข์

เซทท์พูดอย่างเร่งรีบ: “ไม่ เขาไม่รู้ ไม่ต้องห่วง”

มีนาที่เตรียมจะปิดประตู พูดขึ้น: “ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ได้โปรดอย่ามาหาฉัน รีบกลับไปซะ”

เซทท์ใช้มือข้างหนึ่งกดประตูเอาไว้ “พี่มีนา สรุปว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพี่ถึงไม่เต็มใจที่จะอยู่กับพี่พลในต่างประเทศ? แถมยังหลบอยู่ในสถานที่แบบนี้อีก เขาเป็นห่วงพี่มาก และพยายามหาพี่ทั่วทุกสารทิศ”

“ฉันรู้ แต่ฉันจะปล่อยให้เขาหาฉันเจอไม่ได้” มีนาพูด “และยังมีเรื่องระหว่างนายกับอันดาอีก เธอบอกฉันแล้ว และเกรงว่าเธอเองก็คงจะไม่อยากเจอนายเหมือนกัน”

“นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ผมมาหาพี่หลังจากที่เธอออกไปแล้ว ผมแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับพี่พล ทำไมพี่ได้ยินชื่อเขาแล้ว ถึงได้กลัวขนาดนี้?”

เมื่อเห็นว่าเซทท์ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพลเลย มีนาจึงเปิดประตู และพูดว่า: “เข้ามานั่งก่อนสิ อยากจะดื่มอะไรไหม?”

เซทท์เดินเข้าไปในบ้านของพวกเธอ แต่ก็ไม่ได้นั่งลงทันที และมองไปรอบๆ

ในขณะเทน้ำให้เขา มีนาก็ชี้ไปที่ห้องของอันดาแล้วพูดว่า: “ด้านซ้ายเป็นห้องของอันดา ด้านขวาเป็นห้องของฉัน”

เซทท์เหลือบมองที่ห้องของอันดา ก่อนจะนั่งลง และพูดอย่างยุ่งเหยิงว่า: “อันดาเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็โอเค เรียนด้วยตัวเองทางอินเทอร์เน็ต” มีนานั่งข้างเขาแล้วพูด

“อืม ผมโล่งใจมากที่เธออยู่กับพี่”

มีนาปลอบเขาโดยพูดว่า: “ให้เวลาเธอหน่อย แม้ว่าเธอจะสามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างความดีและความชั่วได้ แต่คนนั้นก็คือพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอ”

“ผมเข้าใจ แม้ว่าเธอจะไม่ยกโทษให้ผม ผมก็จะไม่โทษเธอ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มีนาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงพ่อผู้ให้กำเนิด สรุปแล้วพ่อของเธอเป็นใคร แล้วอยู่ที่ไหน บางทีชีวิตนี้เธออาจจะไม่มีวันได้พบกับเขา

“เซทท์ ฉันมีความสุขมาก นายไม่ได้ล้มเลิกความฝันของตัวเอง และกลายเป็นตำรวจที่ดี” มีนายิ้มอย่างมีความสุข เมื่อเห็นว่าการแสดงออกของเซทท์ดีขึ้นแล้ว

เมื่อเขาได้ยินมีนาพูดเช่นนี้ ภาระหนักอึ้งภายในใจของเขาก็กลายเป็นความโล่งใจ และเขาก็พูดว่า: “พี่มีนา แต่ผมทำผิดหลายเรื่องแล้ว โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้อันดาผิดหวัง……”

“ในสถานการณ์เช่นนั้น มันยากที่จะคำนึงถึงสิ่งต่างๆ นายเองก็มีบรรทัดฐานของนายเอง ทั้งยังต้องรักษาความยุติธรรมอีก นั่นมันยอดเยี่ยมแล้ว” มีนายังคงปลอบเขา เมื่อเห็นการแสดงออกของเขา ที่อยู่ภายใต้แรงกดดันทางจิตใจมากมาย

มีนารู้สึกอยู่เสมอว่าระหว่างเซทท์และอันดานั้นไม่มีใครถูกหรือผิด มันก็เป็นแค่โชคชะตา

เซทท์ก้มหน้าลงและพ่นลมหายใจ เมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วก็พูดขึ้นว่า: “แล้วเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับพี่พล เขาไปทำธุรกิจอะไรในต่างประเทศ เขาทำร้ายพี่เหรอ?”

มีนาไม่รู้ว่าจะพูดยังไง เธอมองเซทท์ด้วยสายตาที่ค่อนข้างซับซ้อน “เขาเปลี่ยนไปมาก เขาไม่ใช่พลที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกต่อไป ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว แต่เขาไม่ยอมปล่อย ส่วนเรื่องในต่างประเทศ เขาน่าจะทำธุรกิจเกี่ยวกับการลงทุนทางการเงิน แต่ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไหร่”

“พี่ความจำเสื่อมก่อนที่จะไปต่างประเทศ ดังนั้นเลยไม่ได้ติดต่อผมมาใช่ไหม?” เซทท์ถามอีกครั้ง

เขารู้ดีว่าไม่สามารถบังคับเรื่องอารมณ์ต่างๆได้ และความจริงง่ายๆของพี่พลในข้อนี้ไม่มีทางที่เขาจะไม่เข้าใจ

แต่ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อย และยืนกรานที่จะทำร้ายพี่มีนาจนเธอต้องหนีไปหลบซ่อนทั่วทุกสารทิศ นี่มันมากเกินไปหน่อย