บทที่ 379 จำได้แน่นอน

เซทท์รีบโทรหา “พี่มีนา มีอีกเรื่องที่ผมอยากถามพี่”

“ถามมา”

“มีครั้งหนึ่งที่เราตกลงกันว่าเราจะไปเลี้ยงส่งให้พี่พล พี่ยังจำได้ไหม?”

มีนาพูดเสียงด้วยเสียงแหบแห้ง: “จำได้แน่นอน”

“ครั้งนั้นจู่ๆผมก็มีเรื่องด่วน คืนนั้นที่พี่กับพลไปกินข้าวด้วยกันเป็นการส่วนตัว มันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

มีนาพูดไม่ออก พยามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา

“คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น?” ท่าทีของมีนาทำให้เซทท์รู้สึกได้ว่าต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

“พลใส่ยาในไวน์ของฉัน เขา…... เขาขังฉันไว้ในบ้านเป็นเวลากว่าครึ่งเดือน” เธอเก็บเรื่องนี้เอาไว้ในใจมาโดยตลอด และไม่เคยบอกกับใคร

ในเวลานี้เธอพูดกับเซทท์ผ่านทางโทรศัพท์มือถือ และเมื่อคิดถึงแต่ละวันในช่วงระยะเวลาครึ่งเดือนนั้น เธอก็ยังรู้สึกสิ้นหวัง

“ปรากฏว่าเขาใช้วิธีที่น่ารังเกียจเหล่านั้น ก็เพื่อพี่” เซทท์พูดกับตัวเองที่ปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์ “เขามันเป็นคนบ้า เป็นคนบ้าที่น่ากลัวมาก…”

“นายกำลังพูดถึงใคร? นายกำลังพูดถึงพลเหรอ?” มีนาถามอย่างเร่งรีบ “หรือว่าเข้าใช้กลอุบายอะไรกับนาย?”

เซทท์ไม่ต้องการพูดเพิ่มเติมเกี่ยวกับประสบการณ์ที่ทำให้ชีวิตของเขาและทรอยต้องตกอยู่ในอันตราย “อืม พี่มีนา ผมจะให้เพื่อนร่วมงานของผมสองสามคนสวมชุดธรรมดาไปเฝ้าแถวที่พี่พักอยู่ เพื่อปกป้องพี่ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ไม่ต้อง อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่านายหาฉันเจอแล้ว พวกเราไม่เป็นไร ถ้ามีเรื่องอะไร คนที่เขากำลังหาอยู่คือฉัน และฉันจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายอันดา” มีนาพูดโน้มน้าว “ถ้าตอนนี้นายส่งตำรวจมาคอยปกป้องพวกเรา กลับกันนั้นมันง่ายที่จะดึงดูดความสนใจของเขา ถึงเวลานั้นเขาก็จะพบว่าพวกเราอยู่ที่นี่”

“โอเค ระวังตัวด้วย แต่ว่าโชคยังดีที่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในเมืองC ดังนั้นพี่ไม่ต้องกังวลมากเกินไป”

“ตกลง ขอบคุณมาก งั้นฉันคงจะไม่พูดอะไรมากแล้ว เกรงว่าอันดาจะรู้ว่าเรากำลังติดต่อกันอยู่” เซทท์วางสายทันทีที่เธอพูดจบ

มีนานึกถึงเรื่องที่เซทท์เพิ่งจะถามเธอ อาจเป็นไปได้ว่าที่เซทท์มาไม่ได้ในคืนนั้น ก็อยู่ในแผนการของพล

พลเปรียบเสมือนผู้เล่นหมากรุกระดับปรมาจารย์ เราแค่เดินหนึ่งครั้ง เขาก็สามารถคิดได้เป็นสิบแผนการ และแต่ละคนก็ได้กลายเป็นชิ้นส่วนบนกระดานหมากรุกของเขาที่จะสามารถจัดการได้ตลอดเวลาตามที่ต้องการ นี่มันน่ากลัวจริงๆ

แม้ว่าครั้งนี้เธอจะโชคดีที่รอดจากเงื้อมมือของเขา แต่ในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น และเซทท์ที่ไม่เคยรู้ความจริงมาก่อนก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาเช่นกัน

เธอไม่รู้ว่าเซทท์จะมีส่วนเกี่ยวข้องไหม หรือเซทท์จะสามารถช่วยเธอจัดการกับพลได้หรือเปล่า

แม้ว่าเธอจะมีคนคอยช่วยเหลือเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ยังไม่รู้ว่าจะชนะพลได้อย่างไร และเธอไม่มั่นใจเรื่องนี้เลย

เธอยังไม่มีความมั่นใจอันเต็มเปี่ยม เธอทำได้เพียงก้าวทีละก้าว ถ้าเธอยังไม่สามารถกำจัดพลได้ เกรงว่าเธอคงจะต้องเสียสละตัวเอง เพื่อปกป้องคนรอบข้าง จะให้คนที่มาช่วยเธอได้รับบาดเจ็บหรือตกอยู่ในอันตรายไม่ได้

“มีนา คุยกุ๊กกิ๊กกันทางโทรศัพท์เสร็จหรือยัง?” เสียงของอันดาดังขึ้นจากนอกประตู

“อืม มีอะไรเหรอ?” มีนาถามกลับ

เสียงของอันดาดังขึ้นอย่างฉับไว: “คุยเสร็จแล้ว ก็ออกมาหน่อย ฉันมีอะไรจะให้เธอ”