บทที่ 381 ความรักที่ยากจะลืมเลือน

มีนาไม่เชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน และถามว่า: “พลจบแล้ว? หมายความว่าอะไร? เขาเกิดเรื่องขึ้นที่ต่างประเทศแล้วเหรอ?

“ตำรวจต่างประเทศมีหลักฐานแน่ชัดว่าเขาฟอกเงิน และได้จับกุมตัวเขาแล้ว เพราะฉะนั้นเขาไม่สามารถข่มขู่เธอได้อีกต่อไป เธออย่ากลัวเขาเลย”

“เป็นไปไม่ได้” มีนาไม่เชื่อว่าพลจะถูกจับได้ง่ายขนาดนี้

มาร์ชกอดเธอแน่นและพูดว่า: “แม้ว่าเขาจะไม่ถูกจับ แต่ตอนนี้มีฉันอยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะปกป้องเธอ……”

นานาไม่อยากฟังเขาพูดต่อ นี่มันไม่ใช่ปัญหาของเขา แต่เป็นเพราะเธอที่ไม่ใช่มีนาอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป เธอเต็มไปด้วยรูพรุน และไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่กับเขาอีก เขาต้องรังเกียจเธอแน่

“ฉันไม่สามารถ…… ไม่สามารถกลับไปอยู่ข้างนายได้อีก กลับไปไม่ได้อีกแล้ว”

มาร์ชกล่าวด้วยเสียงที่ทุ่มต่ำ เพียงพอที่จะให้เธอได้ยินอย่างชัดเจนว่า: “ตอนที่เธอไม่อยู่ หัวสมองของฉันมีแต่เธอ คิดถึงเธอมากๆ และเรื่องที่เธอยู่ด้วยกับพลนั้น เธอถูกบังคับ ฉันไม่ถือสาอะไรหรอก นานา ฉันรักเธอมาก รักจนถอนตัวไม่ขึ้น”

คำพูดว่า “ฉันรักเธอ” ของเขาเป็นเหมือนลูกศรที่แทงทะลุหัวใจของเธอ ทำให้เธอสงบลงอย่างสมบูรณ์

เธอไม่สามารถระงับความรักที่ยากจะลืมเลือนของเธอที่มีต่อเขาได้อีกต่อไป เธอกอดเขาและร้องไห้ออกมาดังๆ

“โอเคๆ ทุกอย่างจบลงแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต เรามาเผชิญด้วยกัน อย่าปิดบังฉันและอดทนไว้คนเดียวอีก ตกลงไหม” มาร์ชก็ปวดใจมากเช่นกัน และโทษตัวเองเสมอ ถ้าเขาเชื่อในความรักที่เธอมีต่อเขาตั้งแต่ตอนแรก ถ้าเขาสามารถรู้ก่อนว่าเธอต้องอดทนเพื่อปกป้องเขาและอธิ บางทีเธออาจจะไม่ต้องได้รับความเจ็บปวดและความคับข้องใจเหล่านี้

ในที่สุดนานาก็หยุดร้องไห้ เธอไม่สามารถยืนอยู่บนถนนแบบนี้ตลอดได้ แล้วพาเขากลับไปที่บ้านของเธอ

หลังจากแยกทางกันมานาน ในที่สุดทั้งสองคนก็นั่งเปิดใจกัน ดื่มชาและพูดคุยกัน

มาร์ชฟังคำอธิบายสาเหตุที่มีนามาไม่ไปถึงสนามบิน มือทั้งสองกำหมัดแน่น และทันใดนั้นก็บีบแก้วในมือของเขาจนแตก

มีนาตกใจมากแล้วรีบปล่อยมือของเขา “มาร์ช อย่าทำแบบนี้! เศษแก้วที่แตกแทงเข้าไปในมือของนายแล้ว และมีเลือดออกด้วย!”

แต่สายตาของมาร์ชดูเหมือนจะไปฆ่าคนในทันที ดังนั้นเขาจึงสบัดเธอออกและพูดว่า: “ไม่เป็นไร ฉันจะไปฆ่าไอ้พลนั่น!”

เธอจับเขาอย่างแรง ปลอบโยนเขาแล้วพูดว่า: “ตอนนี้พอคิดดูแล้ว ถึงฉันจะไปเที่ยวพักผ่อนกับพวกนาย พลก็ไม่ปล่อยฉันไปหรอก แต่โชคดีที่นายและอธิไม่เป็นไร พวกนายปลอดภัยก็ดีแล้ว”

มาร์ชยังคงถือแก้วที่แตกอยู่ในมือ แล้วพูดด้วยความเกลียดชังและความโกรธว่า: “มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด เพราะฉันไม่ปกป้องเธอให้ดี…… ฉันมันโง่มากที่คิดว่าเธอจริงใจกับพล และหลอกลวงฉัน!”

ขณะพูดเขาเสียใจมาก เขาจับมือนานาไว้ ให้เธอตีเขาอย่างแรง “ฉันมันไอ้สารเลว เธอทุบตีฉันที ทุบตีฉันแรงๆเลย!”

“มาร์ช! ฉันก็ผิดด้วยที่ไม่ฟังคำแนะนำของนาย ฉันคิดเสมอว่าถึงแม้ฉันจะไม่ได้รักเขา เราก็ยังเป็นเพื่อนเป็นครอบครัว แต่ฉันคิดผิด คิดผิดพลาดมาก” มีนาดึงมือของตัวเองออกอย่างแรง เธอจับมือของเขาที่ถือแก้วที่แตกไว้ แล้วพูดเบาๆว่า: “นายค่อยๆปล่อยแก้วลง ฉันจะไปเอากล่องยามาห้ามเลือดก่อน แล้วค่อยไปโรงพยาบาล”

มาร์ชทำตัวราวกับไม่ได้ยิน และยังอยู่ในอารมณ์ที่โกรธและปวดใจอย่างสุดขีด

นานาเกลี้ยกล่อมเขาอีกครั้งว่า: “ฉันรู้ว่านายจะต้องเป็นแบบนี้ ฉันถึงไม่กล้าบอกนาย เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีก นายช่วยสงบสติอารมณ์และอย่าทำร้ายตัวเองได้ไหม”

ส่วนเรื่องน่ากลัวที่พลทำเพื่อให้ได้เธอมา เธอไม่กล้าบอกเขาอีก

มาร์ชสงบสติลงเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็ปล่อยแก้วในมือลง แก้วที่แตกเป็นแผ่นๆล้นลงกับพื้น

แต่เศษแก้วเล็กๆยังคงทิ่มแทงอยู่บนฝ่ามือของเขาอย่างน่าตกใจ นานารีบไปที่ห้องและหยิบกล่องยาออกมา