บทที่ 388 มอบตัวฉันไป

เซทท์ไม่ปิดหน้าของเขาอีกต่อไป เขามองมาที่เธอแล้วพูดว่า: “ใช่ เขาไม่รู้ และคิดว่าฉันยังไม่รู้อะไรเลย”

“เขายังคงเชื่อใจนาย และขอให้นายช่วยตามหาฉันใช่ไหม”

เซทท์พยักหน้าและถามว่า: “พี่นานา เธอคิดจะทำอะไร?”

“นายสามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ บอกเขาว่านายเจอตัวฉันแล้ว และมอบตัวฉันไป”

“ไม่ได้!“

“เขาหาฉันเจอแล้วจะเชื่อใจนายมากขึ้น ฉันจะกลับไปหาเขาก่อน แล้วนายค่อยหาเหตุผลอื่น บอกว่านายอยู่ในช่วงพักร้อนและต้องการไปเที่ยวที่เขา แล้วฉันจะช่วยให้นายได้หลักฐาน”

“ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!“

“มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะไม่สงสัย และปฏิบัติต่อนายเป็นเพื่อนที่ดี พวกเราถึงจะสามารถลงโทษเขาตามกฎหมายได้ และฉันก็จะไม่เป็นอะไร” มีรอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของนานา เธอพูดแผนการที่เธอนึกออกในทันที

เซทท์ยังคงปฏิเสธอย่างหนักแน่น โดยบอกว่า: “ไม่ได้ ฉันไม่สามารถให้เธอตกอยู่ในอันตรายได้อีก!“

นานาต้องการโน้มน้าวเขาว่า: “นายคิดว่าฉันไม่ตกอยู่ในอันตรายแล้วเหรอ? อย่างที่นายพูด พลได้แจ้งข่าวปลอมให้มาร์ชแม้ว่านายจะไม่บอกเขาว่าฉันอยู่ไหน เขาก็ยังจะสืบหาด้วยตัวเอง มันจะดีกว่าถ้าพวกเราร่วมมือกัน แบบนี้ฉันสามารถช่วยนาย ส่วนนายก็สามารถปกป้องฉันได้ นอกจากนี้ไม่ว่าพลจะแย่แค่ไหน เขาก็ไม่ทำอะไรเกินไปกับฉันหรอก”

“พี่นานา เธออย่ายุ่งเรื่องนี้อีกเลย ถ้าเขาบังคับเธอและทำร้ายเธออีกครั้ง ฉันจะเป็นคนแรกที่ไม่ปล่อยเขาไว้แน่!”

เมื่อเห็นว่าเขายังดื้อรั้นมาก นานาก็พูดอย่างกังวลว่า: “ทำไมนายถึงไม่เข้าใจนะ ปล่อยให้เขาหาฉันอย่างเปล่าประโยชน์ ทำไมนายถึงไม่บอกเขาว่าฉันอยู่ที่ไหน แล้วเขาจะเชื่อใจนายมากขึ้น”

“พี่นานา หยุดพูดได้แล้ว ฉันต้องไปแล้ว” เซทท์รู้สึกว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ควรทรยศเธอเพื่อแลกกับความเชื่อใจของพล

เขารู้ดีว่าการไปต่างประเทศครั้งนี้มันอันตรายมากแค่ไหน เขาจะพึ่งพาความสามารถของตัวเองและจะไม่หลอกใช้ผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป

ครั้งก่อนนี้ที่เป็นสายลับแล้วหลอกใช้อันดา ก็ทำให้เขารู้สึกผิดจนไม่สามารถลืมได้จนถึงตอนนี้

ไม่รอให้พี่นานาพูดอะไรต่อ เขาหันกลับไปอย่างแน่วแน่และพูดว่า: “ไม่ต้องกังวล ฉันจะปลอดภัยแน่ เธอและอันดาดูแลตัวเองดีๆด้วย”

นานาไล่ตามเขาไปไม่กี่ก้าว แต่เขาเดินเร็วขึ้นเรื่อยๅ ทั้งๆที่เป็นไฟแดงก็ยังข้ามถนนไป

นานามองดูเขาขับรถออกไป โดยรู้ว่าเขาไม่รู้จักพลดีเลย

พลปล่อยข่าวปลอมหลอกลวงมาร์ชได้ อีกไม่นานก็คงหาตัวเธอเจอ

และตอนนี้คนที่เธอกังวลมากที่สุดคือมาร์ช เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและต้องการติดต่ดมาร์ชอีกครั้ง

“นานา เธอมายืนทำอะไรที่นี่ และทำไมถึงมีแค่เธอคนเดียว มาร์ชล่ะ?” อันดาเดินมาจากอีกด้านหนึ่ง และเห็นนานายืนโง่ๆอยู่คนเดียวบนถนน

นานากลับมารู้สึกตัว เธอมองไปที่อันดาแล้วถามว่า: “เธอไม่ได้อยู่บ้านเหรอ เมื่อกี้ไปไหนมา”

อันดาหยิบมือถือขึ้นมาโบกต่อหน้าเธอแล้วพูดว่า: “ฉันไปโรงพักมา พอกลับมาโรงพักก็โทรมาบอกให้ฉันไปหา บอกว่าจะให้คนชั่วพวกนั้นจ่ายค่าเสียหาย หรือจะฟ้องคดีพวกเขา? ฉันไม่อยากรบกวนเธอและมาร์ชเลยไปคนเดีย คนพวกนั้นสารภาพคนที่บงการแล้ว ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นคนที่สนิทสนมกับเรามาตลอด น่าโมโหจริงๆ และฉันให้พวกเขาชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดตามราคา เธอลองดูสิว่าเงินเข้าบัญชีแล้วหรือยัง”

พอพูดจบเธอเปิดซอฟต์แวร์รับเงินบนโทรศัพท์มือถือของเธอ นานาไม่ได้ไปตรวจสอบเงินในบัญชีอย่างละเอียด และพูดกับเธอว่า: “งั้นดีแล้ว ไปกันเถอะ กลับด้วยกัน ฉันมีอะไรจะบอกเธอ”

“อืมๆ” อันดาเห็นว่าเธอไม่มีความสุขเลยตอนเห็นเงินชดเชย แถมยังมีเรื่องหนักอกหนักใจ เลยรู้ว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่

ทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน นานาหยิบกล่องเล็กๆที่เซทท์ทิ้งไว้ออกมา และพูดว่า: “อันดา เมื่อกี้ฉันเจอพลระหว่างทาง เขาขอให้ฉันมอบสิ่งนี้ให้เธอ”

สีหน้าของอันดาเปลี่ยนไปทันที และทำสีหน้ารังเกียจกล่องเล็กๆนี้