บทที่ 389 กลัวว่าเกิดเรื่องขึ้นกับนาย

นานาไม่ได้คิดจะเอากล่องเล็กๆไปจริง และพูดว่า: “ถ้าอย่างนั้นเธอเก็บไว้เป็นที่ระลึกเองดีกว่า เพราะยังไงก็เคยรักกันมาก่อน”

อันดาเงียบไป และพูดอะไรไม่ออกอยู่สักพัก

นานาอธิบายกับเธอว่า: “ถ้าฉันไม่สามารถกลับมาได้สักพัก เธอก็สามารถติดต่อโรงงานได้โดยตรงได้เลย และฉันสนใจร้านค้าที่อยู่ข้างซอย ค่าเช่าก็เกือบจะต่อรองได้แล้ว และเบอร์โทรติดต่อต่างๆฉันได้เขียนไว้ในสมุดแล้ว ถ้าเธอสามารถคว้าร้านนั้นมาได้ อีกหน่อยร้านของเราจะได้ย้ายไปอยู่ในรพื้นที่ร้านที่ใหญ่ขึ้น แบบนี้เราจะได้ทำแฟชั่นของเราเอง และไม่มีใครมาตาแดงอิจฉา……”

“เดี๋ยวก่อนนานา เธอทั้งคู่วางแผนที่จะไม่เจอฉันอีกเลยหรือ” อีนดามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

นานายิ้มแล้วพูดว่า: “ฉันจะจากไปแค่สองสามวัน แต่ฉันกลัวว่าช่วงนี้จะมีคนมาหาฉัน และเธอก็สามารถช่วยฉันจัดการกับเรื่องพวกนี้ได้ด้วย แต่แค่เธอต้องลำบากหน่อย”

“ลำบงลำบากอะไรกัน มีแค่นี้เองเหรอ?” อันดารู้สึกอย่างไม่เชื่อ

“จะมีอะไรซับซ้อนอีก”

อันดาถามว่า: “เธอและมาร์ชได้คืนดีแล้ว จะไม่อยู่กับเขาที่เมืองC ตลอดไป และจะกลับมาที่นี่อีก? มีเขาปกป้องเธออยู่ จะไปกลัวพลอะไรนั่นอีกทำไม?”

ทันทีที่เธอได้ยินคำว่าพล นานาก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วพูดว่า: “ถึงฉันจะคืนดีกับเขาแล้ว ฉันก็ไม่อยากอยู่ในเมืองC ฉันชอบอยู่สถานที่เล็กๆอย่างเมืองD มากกว่า

“โอเค ฉันจะรอเธอกลับมา” อันดารู้ว่าเธอไม่ใช่คนประเภทที่ชอบหยิ่งยะโส และชอบอยู่ในเมืองใหญ่เท่านั้น

“งั้นดูแลตัวเองด้วย ฉันไปก่อนนะ” นานาพูดแล้วสะพายกระเป๋า และเปิดประตู

ทันทีที่เธอออกไป เธอเห็นมาร์ชยืนอยู่หน้าประตูในชุดสูทที่เรียบร้อยพร้อมช่อดอกไม้ในมือของเขา

นานาอึ้งและมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง พอรู้สึกตัวอีกครั้ง เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาและเตะเขาสองสามครั้ง กัดฟันพูดด้วยความโกรธว่า: “เมื่อวานนายโทรหาไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ ฉันเป็นห่วงและตกใจจะตายอยู่แล้ว!”

มาร์ชไม่ได้หลบหนี เขาปล่อยให้เธอเตะและทุบตีเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “พระเจ้าช่วย ฉันไม่นึกเลยว่าแค่คืนเดียว เธอจะโทรหาฉันหลายสายและส่งข้อความถึงฉันมากมาย นี่รักฉันมากขนาดไหนกัน ฉันเข้าใจดี”

“ปากดี นายยังจะพูดอีก!” นานาโกรธมากจนจะไปแย่งดอกไม้ในมือของเขา

มาร์ชเดินถอยหลังไปสองก้าว หยิบสมุดทะเบียนบ้านออกมาแล้วพูดว่า: “ฉันอยากเซอร์ไพรส์เธอ เธอดูสมุดทะเบียนบ้านของเราสิ อันที่จริงเมื่อคืนฉันจะกลับมา แต่ฉันหามันตั้งนานเลย”

“นายเอาทะเบียนบ้านมาทำไม” นานาถามอย่างโง่เขลา โดยไม่สามารถตอบสนองได้ซักพัก

อันดาที่ได้ยินเสียงในห้อง เธอออกมาผลักนานาและพูดว่า: “นี่ยังไม่เข้าใจอีก ต้องการไปจดทะเบียนสมรสกับเธอนะสิ”

มีนาตื่นตระหนกและต้องการปฏิเสธ แต่มาร์ชคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างไม่ลังเล เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มและพูดว่า: “แต่งงานกับฉันนะ เราไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน แล้วฉันจะจัดงานแต่งงานของเราให้ทีหลัง”

“ตอบตกลง!” อันดาพูดอย่างตื่นเต้น

นานาต้องการบอกเขาว่าอันที่จริงเขาถูกพลหลอก และวิกฤตการณ์ที่น่ากลัวกำลังใกล้เข้ามา

แต่เมื่อเธอเห็นประกายไฟในดวงตาของเขา เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับเขา และถามเขาว่า: “มาร์ช นายสบายดีไหม เมื่อวานนายก็รู้แล้วนิว่าฉัน…… ร่างกายของฉัน…… อาจลบหายไปตลอดชีวิตไม่ได้……”

“ฉันกำลังขอเธอแต่งงานอย่างจริงจัง คราวนี้ไม่มีอะไรแยกเราได้อีก!” น้ำเสียงของมาร์ชหนักแน่นมาก

ดวงตาของนานาเป็นประกายเหมือนกับเขาในตอนนี้ และเธอก็ทุ่มสุดตัวแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะเจออะไร แม้จะเป็นเพียงวันเดียว เธอก็จะรักษามันไว้

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่า เรื่องบางเรื่องพลาดไปแล้ว อาจไม่มีวันได้กลับคืนมาได้