บทที่ 390 คิดถึงจนจะบ้า

เธอลังเลเพราะกลัวว่ามาร์ชจะทำอะไรหุนหันพลันแล่น

เธอรู้จักพลดีเกินไป เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปง่ายๆ และจะมาพาตัวเธอไปอย่างแน่นอน

เธอจะทำยังไงดี?

บอกเขาไป แล้วเผชิญหน้าด้วยกัน หรือยังไม่ให้เขารู้ก่อน อย่างน้อยก็แกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขไปวันๆ?

“เธอเป็นอะไรไป? จู่ๆหน้าเธอก็ดูแย่” มาร์ชสังเกตเห็นความแปลกประหลาดของเธอ

นานารีบปิดบัง แล้วพูดว่า: “ไม่มีอะไร ฉันกินเร็วไปหน่อย เลยรู้สึกติดขัดที่หัวใจเล็กน้อย”

มาร์ชรู้ว่าเธอไม่ได้พูดความจริง จึงถามว่า: “เธอทนให้เขาถูกลงโทษไม่ได้เหรอ”

ทันทีที่เขาพูดออกไป เขาก็รู้สึกผิดที่พูดออกไป และมองไปยังสีหน้าที่ขัดแย้งของเธอที่ไม่สามารถปกปิดได้ โดยคิดว่าไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือถูกบังคับก็ตาม เธอเคยอยู่กับพล และเป็นเรื่องปกติที่เธอไม่สามารถปล่อยวางได้

“ลืมมันไปเถอะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น อย่าพูดถึงคนนี้อีกเลย” มาร์ชพูดอีกครั้ง

นานาก็ไม่อยากอาหารอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี และกินของในจานอย่างเงียบๆ

จากนั้นมาร์ชก็สังเกตเห็นกระเป๋าเป๋ที่เธอวางไว้ข้างๆ และถามว่า: “ถ้าฉันไม่มา ตอนเช้าเธอเตรียมจะไปไหน?”

นานามองไปที่เขาและพูดว่า: “ฉันจะไปหานายที่เมืองC ฉันเป็นห่วงนายมาก และฉันก็อยากเจออธิมากๆ พอฉันคิดถึงเขา ฉันรู้สึกเศร้ามากจนจะสูญเสียลมหายใจ……”

มาร์ชเอื้อมมือออกไปจับมือที่วางอยู่บนโต๊ะของเธอ แล้วพูดด้วยความปวดใจว่า: “ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจดี หลังจากกินเสร็จแล้ว ฉันจะพาเธอกลับไปเจออธิที่เมืองC”

นานาพยักหน้าทั้งน้ำตา และบรรยากาศที่น่าอึดอัดใจในตอนนี้ก็หายไป

มาร์ชเรียกพนักงานมา แล้วสั่งอาหารต่างๆที่นานาชอบกิน นานาโบกมือให้เขาว่าไม่ต้องสั่งแล้ว แต่เขาไม่ฟัง

“จริงสิ มีเค้กช็อคโกแลตไหม เอาเค้กช็อกโกแลตที่หนึ่ง”

“ได้ครับ” พนักงานเขียนเพิ่มอีกเมนูหนึ่งลงบนรายการ

ทันทีที่พนักงานจากไป นานาก็รีบพูดว่า: “เยาะขนาดนี้ กินไม่หมดหรอก กินทิ้งกินขว้างมันไม่ดีนะ”

“ไม่เป็นไร เราทั้งสองกินให้เต็มที่เลย” มาร์ชแค่อยากจะปรนเปรอเธอดีๆ และถอนหายใจว่า “นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้กินข้าวด้วยกัน และขอแค่เธอมีความสุข จะอะไรก็ได้”

นานาหัวเราะ ดวงตาของเธอดูมีเสน่ห์ราวกับพระจันทร์เสี้ยว เธอมองมาที่เขาแล้วพูดว่า: “แค่ได้อยู่กับนาย จะกินอะไร กินเท่าไหร่ หรือไม่มีกินก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก”

หลังอาหารเย็น มาร์ชขับรถพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ริมทะเลในเมืองC

นานาลงจากรถและมองดูคฤหาสน์ที่อยู่ข้างหน้าเธอ ในใจรู้สึกประเดประดังเข้ามาพร้อมกันหมด และเธอก็น้ำตาเอ่อล้นที่ดวงตา

“ทำไมเศร้าอีกแล้วล่ะ” มาร์ชถาม

“ไม่ใช่เพราะเศร้า……”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ มาร์ชอุ้มเธอขึ้นมาและเดินเข้าไปในคฤหาสน์

นานาไม่ได้ดิ้นรน เพียงเอาหัวไว้ในอ้อมแขนของเขาด้วยความอับอาย

“พ่อครับ พ่ออุ้มใครเหรอครับ ใช่แม่รึเปล่า?” เสียงเด็กที่รอคอยดังขึ้น

ลมหายใจของมีนาหยุดนิ่งไป คืออธิไม่ผิดแน่ ลูกยังไม่ลืมเธอไป

มาร์ชยิ้มและวางเธอลง แล้วพูดกับอธิว่า: “ดูเอาเองว่าพ่อจับใครกลับมาแล้ว?“

นานาจ้องตรงไปยังอธิที่โตขึ้น เธออดไม่ได้ที่จะร้องไห้อีกต่อไป และเสียงของเธอก็สั่นสะท้านขณะที่เธอตะโกนว่า: “อธิ……”