บทที่ 391 ทำให้รู้สึกเย็นสบาย

คาดไม่ถึงว่ามาร์ชจะเข้าใจการสอนเด็กเล็กได้ดีขนาดนี้ เธอแอบถอนหายใจอยู่ภายในใจ เกรงว่าอนาคตอธิก็คงจะเหมือนกับมาร์ชที่ทั้งหล่อทั้งเท่แถมคูลสุดๆ

“ใครกำลังนินทาผมอยู่น่ะ?” มาร์ชเดินเข้ามาหาอย่างขบขัน คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะฟ้องนานาเลยทันทีที่เจอ

อธิที่ดื้อแพ่งอยู่ในอ้อมกอดของมีนา พูดพึมพำเสียงเบาว่า “วันนี้คุณแม่กลับมาแล้ว ผมไม่อยากไปห้องหนังสือครับ”

มีนารีบพูดปกป้องอธิว่า “ลูกยังเล็ก ไม่ต้องเคร่งขัดกับเขามากเกินไปหรอกนะ การเรียนเยอะเกินไปจะทำให้ความสุขในวัยเด็กของลูกหายไปนะ”

มาร์ชพูดอย่างจำใจว่า “วันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาไปอ่านหนังสือสักหน่อย ดูท่าทางที่พวกเธอน่าจะมีศัตรูคนเดียวกันแล้ว ผมซะเองที่กลายเป็นส่วนเกินน่ะ”

“นี่คุณกำลังหึงลูกอยู่เหรอ อายไหมเนี่ย?” นานารีบเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆ

มาร์ชเห็นแม่ลูกสองคนเจอกันหลังจากที่ห่างกันไปนาน ก็สนิทสนมกันขนาดนี้ มันก็ไม่เหลือที่ให้เขาพูดแล้ว จึงพูดอย่างเจ็บปวดว่า “ผมจะกลับไปอาบน้ำที่ห้องนะ คุณก็อยู่เล่นเป็นเพื่อนกับลูกนานๆ หน่อยแล้วกัน”

พูดแล้วก็หมุนตัวเดินไปที่ห้องนอน เขาแอบหัวเราะเยาะตัวเองที่โตขนาดนี้แล้วยังรู้สึกหึงลูกชายตัวเองขึ้นมาจริงๆ ซะได้

นานาอยู่เป็นเพื่อนอธิหลายชั่วโมง รอจนเขาเล่นจนเหนื่อยแล้วหลับไป จึงออกจากห้องเด็ก เดินทอดน่องไปยังห้องนอนห้องนั้นที่แสนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ป้าโบว์และแก้วจัดแจงเตียงที่อยู่ในห้องไว้เรียบร้อยแล้ว ปลอกหมอนและผ้าปูที่นอนล้วนถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงสดทั้งหมด ทำให้เธอนึกถึงคืนในวันแต่งงานของพวกเขาเมื่อก่อน มันก็มีสีแดงสดละลานตาเช่นนี้เหมือนกัน

เพียงแต่เพราะว่าในตอนนั้นดื่มมากเกินไป เธอเมาจนสติเลือนรางไปหมด เลยจำไม่ค่อยได้ว่าคืนในวันแต่งงานผ่านพ้นไปได้อย่างไร

หลังจากที่เธอถอนหายใจ พลันพบว่าไร้เงาของมาร์ช ในตอนที่กำลังหมุนตัวกลับไปหานั้นเอง ก็ล้มเข้าอ้อมอกของมาร์ชอย่างไม่ทันตั้งตัว

ร่างกายของเขานั้นไม่มีก้อนไขมันสะสมเลยแม้แต่น้อย เส้นมัดกล้ามเนื้อก็ชัดเจน แถมยังส่งกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำออกมาอีกด้วย

ใจของเธอเต้นตึกตักๆ รู้สึกแปลกใจ ไม่ใช่ว่าหลายชั่วโมงที่แล้วเขาบอกว่าจะไปอาบน้ำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้เหมือนกับพึ่งอาบน้ำเสร็จกันละ

“อย่าหาเรื่องน่ะ อธิพึ่งจะหลับไป ฉันก็อยากจะอาบน้ำแล้ว” เธอก้มหน้าลงอย่างลวกๆภายในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าพลันแดงขึ้นมาทันที ไม่กล้ามองอีก “ทำไมคุณไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ?”

เขาค้อมตัวลงพูดแล้วหัวเราะว่า “ผมรอจนอาบน้ำไปตั้งหลายรอบแล้ว ใส่แล้วเดี๋ยวก็ต้องถอด ไม่ใส่ดีกว่า”

นานายันต้านเขาเอาไว้อย่างยากลำบาก “รีบร้อนอะไรกัน ให้ฉันไปอาบน้ำเถอะ”

แต่เขารอไม่ไหวแล้วจริงๆ งดเรื่องอย่างว่าไปซะนาน เพียงแค่เจอหน้าเธอ เขาก็ควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่

เรือนร่างของเธอ รสชาติและกลิ่นกายของเธอ มันล้วนทำให้เขาเสพติดในการริมรสชาติ

“ไม่เป็นไรน่ะ เดี๋ยวค่อยอาบก็ไม่สายหรอกนะ” พูดแล้วเขาก็จูบเธออย่างดุดัน

เธอก็อดที่จะเอาใจเขาไม่ไว้ เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยภายในพริบตาเดียว ต่างฝ่ายต่างพัวพันหมุนกันไปมาหลายรอบ แล้วล้มลงบนเตียง

ในตอนนั้นเอง ด้านนอกประตูพลันมีเสียร้องไห้ของอธิดังขึ้น “คุณแม่ ผมจะเอาคุณแม่……”

“ลูกตื่นแล้ว” นานพลันหยุดชะงักลง แล้วจ้องไปที่มาร์ช

มาร์ชอยากจะทำต่อจึงพูดว่า “ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก ยังมีป้าโบว์กับแก้วอยู่”

แต่อธิที่อยู่ด้านนอกประตูเหมือนกับกำลังลองผลักประตูห้องนอนของพวกเขาให้เปิดออก และร้องว่า “คุณแม่ คุณแม่ครับ คุณแม่อยู่ไหน……”

นานารีบผลักมาร์ชออกพรวด แล้วก็รีบเอาผ้าห่มคลุมบนตัวของเขา พูดว่า “ตอนที่ฉันเข้ามาลืมล็อกประตู เดี๋ยวลูกจะมาเห็นเอา”

เธอจัดแจงเสื้อผ้าให้ดีอย่างรีบร้อน ทิ้งมาร์ชเอาไว้แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง รวบอธิขึ้นมาอุ้มไว้ และเอ่ยปลอบเขาว่า “ไม่ร้องน่ะ ไม่ร้องนะครับ แม่ไม่ได้ไปนะ แม่อยู่นี่ครับ อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนลูกไง”

มาร์ชที่ผ้าห่มห่อเอาไว้ กัดฟันหาเสื้อผ้าด้วยความแค้น อยากจะคุกเข่าขอร้องเจ้าพ่อทูนหัวนี่ อย่ามาเกะกะเลยน่ะ

ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรก เขาก็ไม่น่ารีบพานานากลับมาเจอลูกเลย