บทที่ 392 หึงอะไรมั่วๆ

แบบนี้นานาก็ไม่กล้าจะพูดให้อธิอยู่บ้านแล้ว เธอจุ๊บเหม่งอธิไปทีหนึ่ง ได้แต่พูดว่า “เป็นเด็กดีนะครับ ยอมไปโรงเรียนอนุบาลซะดีๆ คุณแม่จะไม่ไปทำงานที่ต่างเมืองอีกแล้วครับ แล้วจะรอเราเลิกเรียนกลับบ้านตลอดไปเลย”

อธิรู้ว่าครั้งนี้คุณแม่ก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้ พูดอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า “งั้นรอผมเลิกเรียนแล้วคุณแม่มารับผมนะครับ แล้วก็เอาของกินอร่อยๆ มาให้ด้วย”

นานาถาม “เราอยากกินอะไรครับ?”

“อยากกินลูกอมครับ ลูกอมอันนั้นที่เป็นรูปกระต่ายอะครับ”

นานารีบออกปากตอบรับเขาทันทีว่า “โอเคครับ เดี๋ยวเลิกเรียนพวกเรากินด้วยกันนะครับ”

หลังกินอาหารเช้าแล้ว มาร์ชมองอธิที่ขึ้นไปนั่งบนรถที่ปาร์คเตรียมเอาไว้ แล้วรู้สึกอารมณ์ดีสุดๆ

ในตอนที่รถเคลื่อนตัวออกไป เขายังโบกมือแล้วบอกลาอธิไม่หยุด

นานามองรถคันนั้นที่ขับออกจากคฤหาสน์ตลอดจนลับสายตาไป มาร์ชกอดเธอเอาไว้แล้วพูดว่า “ในที่สุดก็ส่งเจ้าพ่อทูนหัวออกไปได้ซะที เมื่อคืนทำให้ผมต้องทนเอาไว้จนแทบจะแย่”

“มีลักษณะของคนเป็นพ่อไหมเนี่ย หึงอะไรมั่วๆ กับลูกซะได้” นานาหันหลังกลับ หัวเราะเหอะๆ แล้วผลักเขาออก

ในขณะที่กินอาหารเช้าเห็นเขาใช้ความน่าเกรงขามของคนเป็นพ่อ ข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่าอย่างลูกตัวเองให้ไปโรงเรียนอนุบาลให้ได้ เธอก็รู้สึกว่าน่าขำนัก โตขนาดนี้แล้ว ยังนิสัยเหมือนเด็กเลยจริงๆ

มุมปากของมาร์ชยกยิ้มขึ้นในองศาของรอยยิ้มจางๆ ไม่ว่าเธอจะกำลังหัวเราะเยาะเขาหรือไม่ ก็อุ้มเธอขึ้นด้วยท่าเจ้าหญิงไปซะเลย สาวเท้าด้วยความเร็วขึ้นบันไดไปยังห้องนอน

“นี่! คุณกี่ขวบกันคะ ยังนิสัยเหมือนเด็กเลยนะ มาร์ชสามขวบมั้งคะเนี่ย” นานาใช้สองแขนคล้องคอเขาเอาไว้แล้วยิ้มหวาน

“ผมจะกี่ขวบไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือในที่สุดก็ไม่มีเจ้าหมอนั่นมาเกะกะแล้ว” มาร์ชวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ ก้มหน้าลง อดไม่ได้ที่ร้องขอสิ่งที่ต้องการจากเธอ

นานายื่นมือมาบังเขาไว้ แล้วพูดว่า “ตอนบ่ายพอรออธิเลิกเรียนกลับบ้านแล้ว คุณต้องไม่อิจฉาหรือทะเลาะกับลูกอีกแล้วนะ ให้ฉันได้อยู่กับเขานานๆ หน่อย”

มาร์ชยิ้มร้ายๆ ให้เธอแล้วพูดว่า “งั้นคงต้องดูพฤติกรรมของคุณแล้วล่ะ”

“อะไรนะ?” นานาตอบสนองไม่ทันครู่หนึ่ง

เขาไม่ให้โอกาสเธอครุ่นคิด ขบปลายจมูกเธอไปมา “จะให้โอกาสคุณแสดงออกเดี๋ยวนี้แหละครับ”

เธอเข้าใจได้ทันที ทั้งหน้าแดงก่ำขึ้นทันที จูบอันแสนเร่าร้อนของเขาก็เผชิญเข้ามา

นานาถูกเขาทรมานราวกับเสือขย้ำเหยื่อซ้ำไปซ้ำมาอยู่ทั้งเช้า นอนคว่ำอยู่บนร่างกายของเขาเพราะปวดทั้งเอวปวดทั้งหลัง แม้กระทั่งแรงปีนลงจากเตียงไปห้องอาบน้ำก็ไม่มี ไม่อยากขยับแม้แต่นิดเดียว หลับตาแล้วพูดว่า “มาร์ช คุณไม่ได้เข้าใกล้ผู้หญิงนานแค่ไหนแล้ว ทรมานฉันซะไม่เหลือชิ้นดีเลย”

มาร์ชกอดเธอเอาไว้ด้วยความอิ่มเอิบใจ ยิ้มอย่างจำใจแล้วพูดว่า “พวกเราจากกันนานแค่ไหนก็เท่านั้นแหละ นอกจากคุณแล้ว ผมไม่สนใจผู้หญิงคนอื่น”

ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกแค่เพียงละอายใจ เขารักษาร่างกายตัวเองเพื่อเธอ แต่เธอ เธอกลับ……เพียงแค่นึกถึงเรื่องพวกนั้นที่พลทำกับเธอแล้ว ก็รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างกายไม่ว่าส่วนไหนก็สกปรกไปซะหมด

เธอฝืนยันร่างตัวเองขึ้นมาแล้วพูดว่า “ฉันอยากไปอาบน้ำ”

มาร์ชสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันของเธอ และคิดเพียงแค่อยากจะปลอบโยนบาดแผลอันแสนเจ็บปวดของเธอ จึงพูดว่า “ตอนนี้มีผมอยู่ข้างคุณนะ ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ให้ผมได้ปกป้องดูแลคุณเองได้ไหมครับ?”

พูดแล้วเขาก็มอบจูบให้เองอีกครั้งหนึ่ง ไม่แฝงไปด้วยความต้องการใดๆ มีเพียงแค่ความเห็นใจอันแสนอ่อนโยนก็เท่านั้นเอง

นานาคิดอยากจะอยู่กับเขาแบบนี้ตลอดไปจริงๆ จะไม่แยกจากกันไปไหนอีก แต่ด้านหน้าเหมือนกับยังมีความอันตรายที่ยิ่งใหญ่รอพวกเขาอยู่

ไม่ จะไม่ยอมให้เขาและอธิต้องได้รับบาดเจ็บใดๆเพราะเธออีกแล้ว หากมีอันตรายอะไรก็ให้เธอไปเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเองจะดีกว่า