บทที่ 393 ต้องห่างกันไกลอีกแล้ว

มาร์ชมองโทรศัพท์ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ห่างจากเวลาเลิกเรียนของเขาอีกหนึ่งชั่วโมง”

“งั้นฉันคงต้องรีบหน่อยแล้วค่ะ ยังต้องไปซื้อลูกอมกระต่ายที่เขาชอบอีก” นานาที่คลุมเสื้อเอาไว้แล้วก็เดินเข้าห้องอาบน้ำไป

มาร์ชเองก็ลุกขึ้นมาแล้ว เตรียมตัวที่จะไปรับอธิเลิกเรียนพร้อมกับเธอ จะคอยดูให้ได้เลยว่าลูกอมกระต่ายอะไรกัน อธิไม่เห็นเคยบอกเขาเลยว่าอยากกินลูกอมแบบนี้

หลังจากที่นานาหวีผมล้างหน้าเสร็จ ก็เห็นว่ามาร์ชแต่งตัวครบเสร็จหมดแล้ว จึงรีบถามว่า “คุณจะไปกับฉันเหรอคะ?”

“แน่นอนสิ ผมต้องอยู่เป็นกับภรรยาและลูกให้นานๆ สิ”

นานาคว้าแขนของเขาเอาไว้ หัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “ทราบแล้วค่า คุณมาร์ช”

……

หลายวันมานี้ที่นานามาถึงเมือง C ก็เจอเข้ากับวันหยุดตามกฎหมายถึงสามวัน

ครอบครัวของพวกเขาทั้งสามคนท่องเที่ยวไปทั่วจุดชมวิวจองเมือง C ถ่ายรูปเอาไว้มากมาย นานากับอธิไม่เคยที่จะมีความสุขแบบนี้มาก่อน

ในวันหยุดวันสุดท้าย พวกเขาใส่เสื้อคู่แม่ลูกที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานแล้วนั่งอยู่บนรถ

อธิเอ่ยถามด้วยใบหน้าหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นว่า “คุณพ่อ คุณพ่อครับ วันนี้พวกเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันเหรอครับ?”

มาร์ชเหยียบคันเร่งไปทีหนึ่ง หัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า “จะพาพวกเธอไปที่ที่ยังไม่เคยไปมาก่อนน่ะ”

“จะสนุกไหมครับ?” อธิถามขึ้นมาอีก “จะสนุกเท่าสะพานกระจกที่ไปมาเมื่อวานไหมครับ?”

“สนุกกว่าที่นั่นเป็นพันเป็นหมื่นเท่าเลยล่ะ” แล้วมาร์ชก็ยิ้มอย่างพิศวงให้นานาไปทีหนึ่ง

นานาไม่รู้ว่าเขาจะมอบเซอร์ไพรส์อะไรให้กับพวกเขาอีก จึงยิ้มให้เขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง มาร์ชก็พาพวกเขามาถึงพื้นที่เขตชานเมืองที่พึ่งเปิดให้เข้าชมแห่งหนึ่ง ถนนใหญ่เป็นถนนพึ่งสร้างขึ้นมาใหม่ แทบจะไม่มีรถมีลาอะไร คนบนถนนเองก็ไม่มีเหมือนกัน

ที่นี่นั้นเงียบสงบเป็นอย่างมากถ้าเทียบกับจุดชมวิวพวกนั้นที่ไปมาเมื่อสองวันก่อนซึ่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

นานาและอธิมองออกไปนอกหน้าต่างรถด้วยความสงสัยใคร่รู้ แล้วก็คิดว่าที่นี่จะมีอะไรน่าสนุกกัน

มาร์ชขับรถมาถึงสุดถนนอันโล่งกว้างด้วยความเร็ว หันมองไปด้านขวา นานาเห็นชิงช้าสวรรค์ที่โดดเด่นเป็นสง่าตั้งอยู่ ที่แท้ที่นี่มีสวนสนุกที่เปิดใหม่นี่เอง น่าจะพึ่งสร้างเสร็จ เพราะว่าไม่เห็นอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกันอยู่เลย

รถของมาร์ชขับไปถึงหน้าประตูเหล็กอัตโนมัติ แล้วหยิบบัตรออกมารูดไปทีหนึ่ง ประตูบานใหญ่ก็เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

“ว้าว นี่เป็นสวนสนุกของผมคนเดียวงั้นเหรอครับ?” อธิมองเครื่องเล่นที่ใหม่เอี่ยมอ่องพวกนั้น ดีใจจนหุบปากไม่ได้

มาร์ชจอดรถไว้อย่างดี แล้วพูดว่า “วันนี้สวนสนุกจะเป็นของครอบครัวเราครอบครัวเดียวนะ”

นานาพาอธิลงจากรถ แล้วเอ่ยถามว่า “ทำไมคุณถึงพาพวกเรามาที่สวนสนุกที่ยังเปิดบริการล่ะคะ? จะไม่มีใครว่าพวกเราใช่ไหมคะเนี่ย?”

“ใครจะกล้าว่าพวกเรากัน? นี่คือสวนสนุกของผมที่พึ่งสร้างเสร็จ เครื่องเล่นทุกอย่างถูกเซ็ทเอาไว้อย่างดี เพียงแค่ยังไม่ได้ให้เปิดบริการก็เท่านั้น” มาร์ชกอดเธอเอาไว้แล้วพูดว่า “อยากจะเล่นอะไร พวกเราทั้งครอบครัวก็จะเล่นกันให้เต็มที่ได้เลย”

อธิวิ่งไปตรงหน้าม้าหมุน ชี้แล้วพูดว่า “คุณพ่อครับ ผมอยากเล่นอันนี้ อยากเล่นอันนี้!”

“ได้สิครับ” มาร์ชพูดแล้วก็หันไปมองนานา “คุณอยากเล่นอันนี้ไหมครับ?”

นานาฉีกยิ้มแฉ่งเหมือนเด็กออกมาแล้วพูดว่า “อืม อยากเล่น” แล้วก็เห็นรายการเครื่องเล่นบนป้ายแนวตั้งด้านข้างจึงพูดว่า “ฉันอยากเล่นน่ะ”

มาร์ชเอ่ยถามว่า “คุณแน่ใจเหรอว่ากล้าเล่นพวกนี้น่ะ?”

“กล้าสิ” ใบหน้าของนานาเต็มไปด้วยความไม่กลัว คิดเพียงแค่ว่าบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอได้แล้วหรอก