บทที่ 397 สิ่งที่จะเจอยังไงก็ต้องเจอ

แก้วมองเธอว่า: “คุณชายให้คุณคิดถึงคุณชายน้อย ให้รออยู่ที่นี่คุณชายกลับมาจะมารับคุณกับคุณชายน้อยที่นี่ และพูดว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน”

นานาล้มนั่งกับเตียง ถึงแม้จะเป็นห่วงมากแค่ไหน แต่ก็ต้องทำให้ตัวเองใจเย็นลง

เธอต้องเชื่อใจมาร์ช ถ้าเธอก็บุกไปหาพลเอง แล้วอธิจะทำยังไง

เธอต้องเชื่อฟังมาร์ช รอเขาอยู่ตรงนี้กลับมาอย่างปลอดภัย และภารกิจครั้งนี้ของเซทท์เขาไม่ใช่ไปคนเดียว ยังได้รับความร่วมมือจากตำรวจของต่างประเทศด้วย

“ได้ ฉันและอธิจะรอเขาอยู่ที่นี่”

……

นานาและอันดาได้เปิดร้านอยู่ที่เมือง Dอย่างเป็นทางการได้1เดือน ลูกค้าเข้ามาเลือกซื้อสินค้าอย่างไม่ขาดสาย

มีลูกค้าประจำที่รู้จักกันตั้งแต่ตอนเปิดร้านริมทาง และก็มีที่ลูกค้าประจำแนะนำกันมา และยังมีพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาดค้าส่งก็มาสั่งสินค้าที่นี่

นานาทำออกแบบทุกวัน เฝ้าร้าน และดูแลอธิเพื่อให้ตัวเองยุ่งอยู่ตลอดเวลา ไม่กล้าให้ตัวเองได้หยุดพัก ถ้าหยุดพักในใจก็จะกังวล เป็นห่วงมาร์ช

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวของพวกเขา หรือการที่ไม่มีข่าวถือเป็นข่าวดี

อันดาดูของที่พ่อเธอเหลือไว้ให้แล้ว ความเกลียดที่มีต่อเซทท์ก็ลดลง พอรู้จากนานาว่าเซทท์ไปต่างประเทศครั้งนี้ มีภารกิจที่อันตรายมาก

แต่คนที่เซทท์จะไปจับคือพลคนที่เธอนับถือเหมือนพี่ชาย ทำให้อันดาเป็นห่วงเขาอยู่ตลอดเวลา

นานาได้ลองติดต่อกับชาร์วี แต่ชาร์วีก็บอกว่าช่วงที่มาร์ชไม่อยู่บริษัท เขายุ่งจนหัวหมุน และก็รอมาร์ชกลับมาเร็ววัน

ดูท่าแล้วไม่สามารถได้ข่าวของมาร์ชและเซทท์แน่นอน ได้แต่นั่งรอกันต่อไป

ความรู้สึกของอันดาก็เหมือนนานา แค่ว่าเธอซ่อนความรู้สึกไว้ในใจ บางครั้งนานาทนไม่ไหวก็จะแสดงออกให้เห็นบ้าง

เธอปลอบใจนานาบ่อยๆ แต่ก็ปลอบตัวเองด้วย ต้องเชื่อว่ามาร์ชไม่ใช่คนธรรมดา เขากล้าที่จะไปกับเซทท์ เชื่อว่าได้มีการวางแผนไว้อย่างดีแล้ว ทำให้นานารู้สึกดีขึ้นบ้าง

เธอก็ภาวนาอยู่ในใจให้เซทท์ตลอดเวลา ไม่ว่ายังไง เธอไม่หวังให้เขาเกิดเรื่อง

เพื่อไม่ให้ตัวเองพลาดการติดต่อจากพวกเขา นานาเปิดมือถือไว้ตลอด24ชั่วโมง ไม่เคยห่างกาย ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้ยินมาร์ชโทรรายงานความปลอดภัย

แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเรียกเข้า หยิบมือถือขึ้น ก็เป็นความสิ้นหวังที่ไม่สิ้นสุด

ตั้งแต่แยกจากกัน มาร์ชไม่เคยโทรหาเธอเลย ไม่มีแม้แต่ข้อความ

เธอรู้ว่าเขาทำอย่างนี้เพราะปกป้องเธอ ถึงไม่ติดต่อกับเธอ กลัวจะทำให้ร่องรอยเธอถูกเปิดเผย

แต่การรอคอยที่ไม่มีกำหนด สำหรับเธอคือความทรมาน

วันนี้นานาออกจากร้านเร็วกว่าปรกติ เตรียมตัวไปโรงงานดูการผลิตสินค้าของชุดต่อไป

เธอพึ่งเดินถึงป้ายรถเมล์ที่ไม่ห่างจากร้านเท่าไร ระหว่างที่รอรถเมล์ ได้มีรถสีเทาคันหนึ่งมาจอดข้างหลังเธอ

กระจกหน้าต่างค่อยๆลดลงมา คนที่นั่งอยู่ในรถถอนแว่นกันแดดออก หันมาพูดกับนานาว่า: “คุณมีนา ไม่เจอกันนานแล้ว คุณสบายดีไหม”

นานาได้ยินเสียงของอีกฝ่าย รู้สึกตกใจมาก จนเกือบหยุดหายใจ มองม่อนอย่างตกตะลึง อยากหันหลังวิ่งหนี