บทที่ 396 ดูแลอย่างอ่อนโยน

หรือเป็นเพราะชาติที่แล้วพวกเราจะรักกันมาก ดังนั้นชาตินี้ถึงตัดกันไม่ขาด เพราะคุณทำให้ผมเข้าใจความรักคืออะไร เดิมหัวใจที่เป็นดั่งน้ำแข็งกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง และทำให้เข้าใจการที่จะรักใครสักคน

คุณสูญเสียความทรงจำ ช่วงที่อยู่กับพล ผมเข้าใจว่าคุณรักเขา และคิดที่จะปล่อยมือให้คุณลงเอยกับเขา ให้คุณอยู่กับคนที่คุณรัก ขอแค่ให้คุณมีความสุขก็พอ

แต่ผมคิดไม่ถึง ความจริงกับตรงกันข้ามกัน เพื่อได้ครอบครองคุณมันทำได้ทุกอย่างแม้กระทั่งทำร้ายคุณ แบบนี้ทำให้ผมทนไม่ได้

ไม่สนใจว่าเขาทำเพื่อจุดประสงค์ใด ลูกผู้ชายควรปฏิบัติกับคนที่ตัวเองรักอย่างอ่อนโยน

เมื่อก่อนพวกเราพลาดมาก และผมก็ไม่เคยปฏิบัติต่อคุณอย่างอ่อนโยน

พวกเราทำร้ายกันเพราะเข้าใจผิด และผมยังจำคำสัญญาในพิธีแต่งงาน จะดูแลคุณ จะปกป้องคุณ จนกว่าชีวิตจะหาไม่

เรื่องทั้งหมดปล่อยให้ผมเป็นคนไปจัดการนะ คุณอยู่เมือง D ดูแลอธิดีดีนะ ผมได้สั่งป้าโบว์กลับไปอยู่บ้านเก่าสักพัก

ก่อนที่พลจะหาคุณเจอ ฉันกับเซทท์จะร่วมมือกันจัดการมันเอง

คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ หากชาตินี้วาสนาของเรายังไม่สิ้น รอผมกลับมา ชีวิตที่เหลืออยู่เราจะจับมือเดินไปด้วยกัน เวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

มือถือที่อยู่ในมือของนานาตกลงกับพื้นดังป๊อก ทำให้อธิตกใจ เอามือดึงชายเสื้อของเธอ “แม่ แม่.....”

เธอเหมือน ไม่ได้ยินเสียงเรียกของอธิ วิ่งออกจากห้องนอนตัวเอง แล้วตามหาอันดาถามว่า: “ทำไมเธอถึงมีจดหมายนี้ มาร์ชเอาจดหมายฉบับนี้ให้เธอเมื่อไร แล้วทำไมเมื่อคืนพึ่งส่งเข้ามือถือฉัน”

อันดาฟังน้ำเสียงของนานาแล้วรู้ว่าเธอเสียใจมาก ถามยังงงๆว่า: “จดหมายฉบับนี้มันอยู่ในUSBที่เธอเอาให้ฉันเมื่อคืน ฉันก็พึ่งเห็นเมื่อคืน ในจดหมายเขียนว่าอะไรบ้าง ฉันไม่ได้อ่านก็ส่งให้เธอเลย”

นานาตัวแข็งไปทันที ตอนที่เขาพาเธอและอธิออกจากคฤหาสน์ริมทะเลนั้นเป็นการร่ำลากับเธอตลอดกาล

เขารู้แล้ว รู้ทุกอย่างแล้ว และยังลงมือก่อนเธออีกด้วย

ปรากฏว่าเขาและเซทท์ออกไปเสี่ยงภัยด้วยกัน ทั้ง ๆที่เซทท์ไม่เห็นด้วยกับแผนการของเธอ แล้วทำไมถึงยอมให้มาร์ชไปด้วย

นานาคิดไม่ถึง

อันดาเห็นสีหน้านานา แล้วรู้สึกเป็นกังวล เหมือนจะเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้น

“นานา แล้วนี่เป็นอะไร ในจดหมายที่มาร์ชเขียนถึงเธอว่ายังไงบ้าง?”

นานาเหมือนวิญญาณออกจากร่าง พูดอย่างคอตก: “เธอดูเองก็แล้วกัน”

อันดามองไปหน้าจอมือถือที่ตกแตกกับพื้น ก้มลงไปเก็บขึ้นมา อ่านจดหมายที่มาร์ชเขียนถึงนานา ถามอย่างเร็วว่า: “หมายความว่าไงที่เขากับเซทท์ไปจัดการพล ที่ต่างประเทศ พวกเขาจะเป็นอันตรายไหม แล้วพวกเขาจะทำอะไร?”

นานาตกอยู่ในภวังค์ ทำเหมือนมองไม่เห็นอธิที่อยู่ข้างๆ ปากพูดแต่: “ทำไมเป็นอย่างนี้ เพราะอะไรถึงเป็นอย่างนี้?”

“แม่ แม่อุ้มผมหน่อย” อธิยื่นมือทั้งสองไปหา เกาะเธอไว้อยากให้เธออุ้ม

นานาจ้องเขม็งไปที่อธิ ถาม: “คุณเป็นเด็กบ้านไหน อย่าขวางทางฉัน ฉันจะออกไป”

แก้วทำอาหารเช้าอยู่ในครัวออกมา เห็นตาเหมอลอยคู่นั้นของนานา ตกใจถามว่า: “คุณอันดา คุณมีนาเป็นอะไรคะ?”

“ความจำเสื่อมชั่วขณะกำเริบ”

อธิไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้ ก็ร้องไห้งอแง ร้องแต่จะให้อุ้ม

นานาผลักลูกออก มองไปทางประตู คิดจะออกไป แต่ก็ลืมว่าจะออกไปทำอะไร

แก้วกลัวจนรีบคว้าอธิเข้าไปกอด แล้วพูดกับนานาว่า: “คุณนานา คุณยังใส่รองเท้าแตะอยู่เลย แล้วจะไปไหนคะ ทานอาหารเช้าก่อนนะคะ”