บทที่ 404 อยู่เฉยๆ

“ช่วยผม?” เซทท์ไม่เชื่อ พูดว่า: “พี่แค่กลัวว่าคืนนั้นผมจะไปทำร้ายแผนการที่พี่จะได้กับพี่นานา สารเลว”

“ดี ดีมาก” พลโกรธจนเอามือเท้าสะเอวไว้ว่า: “นี่แกไม่คิดที่จะคืนของให้ฉันใช่ไหม”

เซทท์ปฏิเสธเสียงแข็งว่า: “ของอะไร ผมไม่รู้ว่าพี่พูดถึงอะไร”

“แกคิดว่าฉันโง่เหรอ เพื่อนร่วมงานของแกที่สมควรตายมันต้องเก็บหลักฐานอะไรไว้แน่ ไม่งั้นทำไมอยู่ดีๆแกถึงมาเที่ยว และยังมีไอ้มาร์ชคนนั้น ต่อให้โง่ยังไงก็ไม่เสียรู้ ที่อยู่ดีๆก็มาตามฉันถึงนิวยอร์ก พวกแกวางแผนกันไว้ก่อนแล้วใช่ไหม”

เซทท์ยังแกล้งโง่ต่อว่า: “พี่หมายถึงเพื่อนร่วมงานของผมคนไหน แล้วมาร์ชก็อยู่นิวยอร์กเหรอ ผมไม่รู้ เขาเป็นใครอยู่ไหนแล้วจะบอกกับผมทำไม ……”

“คิดไม่ถึงว่าแกก็จะหักหลังฉัน ทำร้ายฉัน” ในตาของพลเหมือนอยากฆ่าคนว่า: “ถ้าเป็นอย่างนี้ แกก็อย่าว่าฉันโหดร้าย”

ตอนนี้พลก็ยังไม่มีสัญญาณที่ชัดเจน ม่อนที่แอบซ่อนอยู่ก็รีบวิ่งมา “คุณพล แย่แล้ว......”

“แกพูดอะไรนะ เอามันไปก่อน เดี๋ยวฉันไปรอ นานาทางห้องน้ำ พวกแกทำอะไรให้มันเร็วๆหน่อย อย่าให้นานามาเจอ”

“คุณพล คุณมีนา มีคนจับตัวคุณมีนาไปแล้ว ตอนผมเห็นก็รีบพาคนตามไป แต่รถตู้คันนั้นก็ได้ขับออกไปแล้ว”

พลอึ้งไปพูดว่า: “ใครกล้ามาจับผู้หญิงของฉันภายใต้จมูกของฉัน”

เรื่องเกิดเร็วเกิน ม่อนไม่สามารถตอบคำถามเขาได้

เซทท์ถามอย่างเป็นกังวลว่า: “แล้วรถมันขับไปทางไหน ผมจะตามไปช่วยพี่นานา”

เขาพูดพร้อมจะตามไปจับคนที่จับตัวนานาไป แต่พลยื่นมือห้ามเขาไว้ “ผู้หญิงของฉัน ฉันจะหาทางช่วยเธอเอง เรื่องของฉันกับแกยังไม่จบ”

เซทท์ผลักเขาออก เขารีบจับข้อมือของเซทท์ไว้ แล้วล๊อคแขนของเซทท์ไว้ข้างหนึ่ง พูดกับม่อนว่า: “เอามันไปขังไว้ก่อน อย่าให้มันหนีไปล่ะ”

ม่อนรีบเข้ามาช่วยเหลือ จับแขนอีกข้างของเซทท์ไว้ จนเขาไม่สามารถต่อสู้ได้ ถามว่า: “แล้วคุณมีนาเอาไงดี”

พลพูดอย่างใจเย็นว่า: “เธออยู่ที่นี่ไร้ญาติขาดมิตร และไม่มีศัตรู คนที่จับตัวเธอไปก็มุ่งเป้ามาที่ฉันแหละ ก่อนที่คนเหล่านั้นจะบรรลุเป้าหมายคงไม่ทำร้ายเธอหรอก”

ม่อนพยักหน้า ส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่แอบอยู่ยัดปากของเซทท์ไว้ แล้วพาตัวไป

……

เวลานี้พลก็สืบไม่เจอว่าใครเป็นคนจับตัวนานาไป ก็กลับไปที่บ้านก่อน

ในขณะที่กระวนกระวายใจนั้นเดินไปที่ห้องทำงาน สังเกตเห็นมีร่องรอยความปกติในห้อง เลยเรียกคนรับใช้เข้ามาถาม

คนรับใช้ตอบว่าเมื่อคืนคุณมีนาอยู่ที่ห้องทำงานทั้งคืน และยังพูดชื่อหนังสือที่เธออ่านออกมาด้วย

พลมองไปที่ชั้นวางหนังสือสองเล่มนั้น แน่ใจว่ามีร่องรอยการจับต้อง

ทันทีที่คนรับใช้เดินออกไปเขารีบดึงลิ้นชักชั้นใต้สุดออกมา เห็นว่าสมุดบัญชีเล่มนั้นยังอยู่ ก็นึกว่าตัวเองคิดมากไป เรื่องที่เกิดในช่วงนี้ทำให้เขาเหมือนไฟรนก้น จัดการจบไปเรื่องหนึ่งก็มาอีกเรื่อง ไม่จบไม่สิ้น

เขารู้สึกเหน็ดเหนื่อย ก็อยากจะถอยออกไปอย่างปลอดภัย เพื่อความรอบคอบ เขาก็เอาสมุดเล่มนี้เปลี่ยนที่เก็บ

ที่ไม่เอาของสำคัญนี้ไว้ในตู้เซฟ ก็คิดว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อาจจะโดนคนงัดเจอในตู้เซฟ

เอาบัญชีสำคัญบันทึกจดไว้ในสมุดธรรมดาแบบนี้ เพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเจอได้ง่าย

เวลาเดียวกันม่อนโทรเข้ามา เขารับสาย ม่อนรายงานกับเขาว่า: “คุณพลครับ ผมตามเจอคาดว่าคนที่จับตัวคุณมีนาไปน่าจะเป็นมังกร ช่วงก่อนเขามานิวยอร์กว่าจะพบคุณ แต่ตอนนั้นคุณไม่ได้พบเขา”

“แกหมายถึงมังกรของแก๊งเวียดนามเหรอ มันคิดว่ามันเป็นตัวอะไร ยังกล้าที่จะมาเจอฉัน” พลคิดไม่ถึงว่าหัวหน้าแก๊งเล็กๆแบบนี้ยังกล้าจับตัวคนของเขา

ม่อนกล่าวว่า: “ก่อนหน้านั้นเขามีคนเงินฝากกับทางเราไว้ เงินส่วนที่ไม่ได้ชดใช้คืนหนึ่งในนั้นมีเขาอยู่ด้วย ที่เขาจับตัวคุณมีนาไป น่าจะต้องการทวงเงินของเขาคืน”

“ยอดเงินของเขาจำนวนเท่าไรเหรอ” พลถาม