บทที่ 413 ฉันจัดให้

พลไม่ปฎิเสธ เขาพูดว่า “ม่อนเป็นผู้ช่วยของผม เขาจงรักภักดีกับผม คุณเชื่อใจเขาได้”

มีนายิ้มให้เขาแล้วพูดว่า “ฉันรู้แล้วค่ะ”

พลเดินไปต้อนรับม่อนหน้าประตูใหญ่ มีนาเดินตามหลังเขาไป ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าที่นี่ไม่มีถนน หรือว่ามีแค่เฮลิคอปเตอร์เท่านั้นที่สามารถเข้าออกไร่นี้ได้

แล้วถ้าเธอขี่ม้าเข้าไปในป่า มันคือที่ไหน เธอจะหนีออกไปได้รึเปล่า?

ทันใดนั้นเธอก็เริ่มไม่แน่ใจในแผนการหลบหนีที่เธอคิดเอาไว้

ทันทีที่พวกเขาเจอม่อนและเซทท์ พลก็ต่อยเซทท์ทันที

มีนาหลบอยู่หลังพล แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเซทท์ แต่ก็กรี๊ดเพราะเห็นพลต่อยเขา

เซทท์แค่ถูกต่อยหมัดเดียวก็ล้มลงกับพื้นแล้วไม่มีแรงลุกขึ้นมา

พลเตะเขาด้วยความเกลียดชังอีกครั้ง มีนากรี๊ด จากนั้นก็จับพลด้วยท่าทีไม่รู้เรื่องแล้วพูดว่า “ถึงแม้เขาจะเคยทำเรื่องไม่ดี ก็ปล่อยให้กฎหมายลงโทษเขา คุณอย่าวู่วามเลยค่ะ ถ้าเขาเป็นอะไรไปคุณอาจจะติดคุกได้”

พลหยุดเตะแล้วถามม่อน “ทำไมเขาถึงไม่มีเรี่ยวแรงแบบนี้?”

ม่อนเหลือบมองมีนา เธอมีท่าทีเหมือนตอนที่เธอเริ่มความจำเสื่อมเมื่อก่อน เขาจึงไม่แน่ใจว่าควรพูดต่อหน้ามีนาหรื ไม่

พลเข้าใจเขา เขาพูด “ไม่เป็นไร มีอะไรก็พูดได้”

“ระหว่างทางที่มา ไอ่หมอนี่ดื่มน้ำไปแค่นิดเดียว ไม่ได้กินอะไร เลยไม่มีแรงครับ” เพื่อป้องกันไม่ให้เซทท์หนี ม่อนจึงไม่ให้เขากินอะไร

เพราะเขาเป็นตำรวจ และหลังจากที่จับตัวเขา ม่อนตั้งใจปล่อยให้เขาหิวโหย ตอนนี้เขาอ่อนแอ จึงไม่มีแรงต่อสู้

พลเข้าใจ เขาพูดกับม่อน “พาเขาไปที่คอกม้า ป้อนฉี่ม้าให้เขาดื่ม เขาจะได้มีแรง”

มีนารีบห้ามม่อน เธอพูดกับพลด้วยความเห็นอกเห็นใจ “เขาเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ไม่สู้ให้เขากินอะไรสักหน่อย ถ้าเขาตายไปจะทำยังไงคะ”

เธอเห็นเซทท์ถูกต่อยจนหน้าบวม หายใจเหมือนใกล้จะหมดลมหายใจ ไม่เหมือนคนเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้จะแสร้งทำเป็นจำอะไรไม่ได้และไม่รู้จักเขา แต่เธอก็ห้ามตามความเห็นอกเห็นใจพื้นฐานของการเป็นคน คงจะไม่ทำให้พลสงสัยใช่ไหม

เห็นว่าเธอจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ม่อนก็อธิบายให้เธอฟัง “คุณมีนาครับ คุณพลเห็นเขาเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด แต่เขากลับหักหลังคุณพล คนแบบนี้ตายไปก็ไม่สมควรได้รับความเห็นใจ”

มีนาประคองแขนข้างหนึ่งของเซทท์ มองไปที่พลแล้วพูดว่า “ในเมื่อเมื่อก่อนคุณเห็นเขาเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด พวกคุณคงมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน ไม่สู้ให้เขาได้ดื่มน้ำกินอะไรสักหน่อย อย่างน้อยก็ให้เขาได้หายใจ ถ้าคุณจะลงโทษเขา ให้เขาตายมันไม่ใช่เรื่องยาก แต่ให้เขาตายทั้งเป็นคือวิธีแก้แค้นที่ดีที่สุด”

พลมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง เขาเงียบอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เปลี่ยนใจแล้วพูดกับม่อน “นายไปพักผ่อนเถอะ ฉันพาเขาไปหาอะไรกินเอง”

ม่อนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่พลสะบัดมือให้เขา “ลำบากนายแล้ว ไปพักผ่อนที่ห้องรับแขกเถอะ มีอะไรฉันจะเรียกนายเอง”

ม่อนจึงไปที่ห้องรับแขก ปล่อยให้มีนาประคองเซทท์อยู่คนเดียว

เธอมองไปที่พลแล้วถามว่า “เขาทรยศคุณยังไง ฉันจำเรื่องที่ม่อนพูดไม่ได้”

“ช่างมันเถอะ จำไม่ได้ก็ดีเหมือนกัน” พลเดินเข้าไปประคองแขนอีกข้างหนึ่งของเซทท์

เซทท์รู้สึกตัว เขามองหน้ามีนาแล้วเรียกเธออย่างไร้เรี่ยวแรง “พี่มีนา พี่มีนา...”

มีนาถามเขาด้วยสีหน้าแปลกใจ “คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ พี่? ฉันเป็นพี่คุณเหรอ ทำไมฉันถึงจำไม่ได้”