บทที่ 412 ไม่มีการหลอกลวงซึ่งกันและกัน

พลนั่งบนพื้นหญ้าแล้วหัวเราะเยาะเธอ “ตัวเองขี่ไม่เป็น แล้วยังจะโทษม้า ผมว่าคุณชอบอู้ ต้องฝึกให้มากกว่านี้”

มีนาเถียง “คุณเลือกม้าให้ฉันไม่ดีต่างหาก ฉันอยากเปลี่ยนม้า”

“ม้าตัวนี้เป็นม้าที่เชื่องที่สุดแล้ว ถ้าเปลี่ยนม้าตัวอื่น คุณยิ่งควบคุมมันไม่ได้” พลหยอกล้อเธอ

มีนาพูดอย่างไม่พอใจ “คุณดูถูกฉันมากเกินไปแล้ว” พูดจบเธอก็ขึ้นไปบนหลังม้าอีกครั้ง พยายามควบคุมม้าแล้ววิ่งไปข้างหน้า

แต่ม้าก็มีนิสัยเป็นของตัวเอง มันไม่ได้เสียการควบคุม แต่ก็ไม่ยอมฟังมีนา มันกินหญ้าอย่างสบายใจ

พลตลก มีนาพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “วันนี้ถ้าฉันควบคุมมันไม่ได้ ฉันจะไม่กินข้าว”

“ได้เลย ผมจะดูว่าคุณจะควบคุมม้าที่เชื่อขนาดนี้ยังไง” พลหัวเราะ

มีนาแสร้งทำเป็นโกรธแล้วพูดว่า “คุณอย่ามองสิ ม้าตัวนี้เห็นคุณมันก็ไม่ยอมฟังฉัน ฉันจะควบคุมมันด้วยตัวเอง”

“งั้นผมไปทำอะไรอร่อยๆรอคุณดีกว่า คุณสู้ๆนะ” พลขี่ม้าออกไปด้วยความไว้วางใจ

มีนามองดูเขาจากไป เธอก็กระโดดขึ้นบนหลังม้า ดูว่าจะดูภูมิประเทศทางไหน

พระอาทิตย์ตกแล้ว มีนายังขี่ม้าอยู่บนทุ่งหญ้า เธอเดาว่า พลเห็นว่าเธอยังไม่กลับไป เขาต้องมาหาเธอแน่นอน

เธอแสร้งทำเป็นฝึกท่าขี่ม้าขั้นพื้นฐาน จากนั้นก็ยื่นมือขึ้นไปบนฟ้าเพราะรู้สึกเหนื่อย

ตอนกลางคืน ท้องฟ้าที่ราวกับผ้ากำมะหยี่สีดำเต็มไปด้วยดวงดาว ราวกับสามารถใช้มือเด็ดดวงดาวได้ตามอำเภอใจ

ทันใดนั้น ก็มีเงามาบดบังดวงดาวบนท้องฟ้าแล้วพูดว่า “ควบคุมมันได้แล้วรึยัง ถ้ายังไม่ได้พรุ่งนี้ค่อยมาฝึกอีก รีบกลับไปเร็ว กลางคืนข้างนอกหนาว”

พลเห็นว่ามันมืดแล้ว แต่ไม่เห็นเธอกลับมา เขาจึงต้องขี่ม้ามาตามเธอ เห็นเธอยังฝึกขี่ม้าอยู่ที่เดิม

“ไม่กลับไป ฉันบอกแล้วว่าถ้าฉันควบคุมมันไม่ได้ ฉันจะไม่กินข้าว” มีนายืนกราน

พลตลก “คุณจะควบคุมมันยังไงอีก มันให้คุณขี่ขนาดนี้แล้ว”

“แต่มันวิ่งช้า คุณดูสิ ไม่ว่าฉันจะดึงบังเหียนหรือฟาดมัน มันก็ไม่วิ่ง” มีนาทำหน้าเศร้า

พลส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เขาดึงบังเหียนในมือของเธอ กระโดดขึ้นไปบนหลังม้าของเธอ นั่งข้างหลังเธอแล้วดึงบังเหียน ใช้มือตบหลังม้าเบาๆ ตะโกนว่าวิ่ง ม้าก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

มีนาถูกลมพัดจนลืมตาไม่ขึ้น เธอจึงหลับตาลง สัมผัสความเร็วของการขี่ม้า จินตนาการว่าเมื่อถึงเวลาที่สมควร ตัวเองก็จะขี่ม้าด้วยความเร็วแบบนี้เหมือนกัน

ถึงตอนนั้นเธอจะกระโดดข้ามรั้ว ข้ามผ่านป่าไม้และหลบหนีไปจากที่นี่

แต่พลกลับคิดว่าเธอกลัวที่ม้าวิ่งเร็วเกินไป เขาก้มหน้าลงหัวเราะเยาะเธอ “แค่นี้ก็กลัว แล้วคุณยังอยากให้มันวิ่งเร็ว”

พูดจบเขาก็ปล่อยม้าวิ่งช้าลง

มีนาแสร้งเป็นไม่กลัวแล้วหันหน้ามองเขาอย่างไม่ยอมรับ “ทำไมช้าลง ใครบอกว่าฉันกลัว แค่นี้ก็เร็วแล้วเหรอ”

พลยิ้มแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ได้เวลากลับไปกินข้าวแล้ว ขี่ม้าทั้งวันคุณไม่รู้สึกปวดตัวเหรอ”

มีนายักไหล่แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ขมขื่น “ปวด ก็ได้ กลับไปก่อนก็ได้”

พลกอดเอวเธอแน่น จากนั้นก็เร่งความเร็วอีกครั้ง ไปถึงคอกม้าแล้วลงม้า จากนั้นก็ประคองเธอลงมาจากหลังม้า

เมื่อเขาไปผูกม้า มีนาก็วิ่งเข้าไปในบ้านด้วยท่าทีราวกับหิวเป็นอย่างมาก