บทที่ 415 ทนไม่ไหว

เขารู้สึกเสียใจ ถ้ารู้ว่ามีนาจะจำอะไรไม่ได้ ไม่ควรฉีดยาให้เธอ

“คุณขี่ม้าเองได้รึเปล่า”

“ฉัน...” มีนาจะพูดว่าได้ แต่ตอนนี้นอกจากความคัน ดวงตาของเธอเริ่มพร่ามัว โลกก็เริ่มหมุน

พลไม่สบายใจ เขาลงมาจากม้าของตัวเอง จูงม้าของเธอแล้วขึ้นไปบนหลังม้าของเธอ กอดเอวของเธอแน่น เพื่อป้องกันไม่ให้เธอตกจากหลังม้า จากนั้นก็รีบกลับบ้าน

มาถึงข้างใน พลอุ้มเธอมาวางไว้บนเตียงเบาๆ

มีนาขดตัวด้วยความเจ็บปวด คันและปวดไปทั้งตัว แล้วยังปวดหัวมาก ราวกับมีมดกินคนจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังกัดกินเธอ

ยาตัวใหม่นี้พลเคยใช้กับคนเป็นครั้งแรก เห็นมีนาเจ็บปวดแบบนี้ เขาก็ตกใจ

เขายังมียาอยู่ในมือสองสามเข็ม แต่เขาลังเลว่าจะฉีดให้เธอต่อดีหรือไม่

ถ้า ถ้าเธออดทนต่อความเจ็บปวดครั้งแรกได้... ถ้าเธอทนได้ เธอก็จะไม่ต้องพึ่งยาตัวนี้อีกต่อไป แต่การอดทนมันทรมานมาก คาดว่ามีนาน่าจะสูญเสียชีวิตไปครึ่งชีวิต

มีนาเจ็บปวด เธอดึงแขนเสื้อขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และเริ่มเกาแขนตัวเองอย่างแรง

เธอออกแรงเกาจนเป็นรอยเลือด แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บที่แขนเลยแม้แต่น้อย

ความเจ็บปวดจากการที่เธอเกาแขนตัวเอง เทียบไม่ได้กับความคันที่ทรมานไปทั้งตัว

เห็นเธอเป็นแบบนี้ พลก็ลังเลอีกครั้ง แต่เขาก็ตัดสินใจให้เธอพยายามอดทนผ่านความเจ็บปวดนี้ไปให้ได้ด้วยตัวเอง

เขารีบหาเชือกมาผูกมือเธอ เพื่อไม่ให้เธอเกาตัวเอง เขาลูบหัวเธอและพูดปลอบใจเธอเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด “อดทนหน่อยนะ คุณอาจจะถูกแมลงมีพิษอะไรกัด ผมออกไปหาดูว่ามียาอะไรที่พอจะกินได้ไหม”

พูดจบเขาก็ไปที่ห้องของตัวเอง ถือเข็มฉีดยาออกมาเข็มหนึ่ง ถ้ามีนาทนไม่ไหว ก็ต้องฉีดยาต่อไปก่อน

เมื่อเขากลับมาที่ห้องของมีนา เห็นมีนาเอาหัวกระแทกเตียงด้วยความเจ็บปวดและทรมาน ทำให้เขารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

ไม่ว่ามีนาจะทนได้รึเปล่า เขามองดูมีนาที่ใบหน้าซีดขาว เขาทนเห็นเธออดทนต่อไปไม่ได้แล้ว เขาแกะเข็มฉีดยา จากนั้นก็ฉีดเหลวเข้าไปในร่างกายของเธอ

ผ่านไปพักหนึ่ง มีนาก็ไม่ดิ้นรนเพราะความคันและความเจ็บปวดอีกแล้ว ใบหน้าของเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วหลับไปอย่างเงียบๆ

เขามองดูเธอหลับไป ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น คิดไม่ถึงว่ามีนาจะเจ็บปวดกับยาตัวนี้ขนาดนี้

เขายังอยากอยู่กับเธอตลอดไป ไม่อยากเห็นเธอเจ็บปวดแบบนี้ทุกเดือน

ตอนที่ฉีดยาตัวนี้ให้เธอ เขาคิดแค่ว่าเขาจะทำลายสิ่งที่ตัวเองไม่ได้มาครอบครอง คนอื่นก็ต้องไม่มีวันได้ไปครอบครอง

ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองจะได้อยู่กับมีนาตลอดไป ไม่อยากให้เธอถูกยาตัวนี้ควบคุม แล้วอีกอย่าง ยาในมือของเขาเหลือแค่สี่เข็ม ถึงแม้จะฉีดให้เธอทุกเดือน แต่มันก็อยู่ได้ไม่นาน

ดูเหมือนว่าเขาต้องเสี่ยงติดต่อกับหมอจอห์น เพื่อหาวิธีกำจัดการพึ่งพายาตัวนี้

เขามองดูใบหน้าที่ค่อยๆอมชมพูของเธอ เขาพูดกับมีนาที่กำลังหลับใหลว่า “ผมขอโทษ มันเป็นความผิดของผม ผมไม่ควรเสียสติแล้วทำกับคุณแบบนี้ ผมจะต้องทำให้คุณหายดี คุณจะต้องไม่เป็นอะไร”

พูดจบเขาก็จูบริมฝีปากที่ยังเย็นยะเยือกของเธอเบาๆ

......

เมื่อมีนาตื่นขึ้นมา เห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้อง ไม่รู้สึกคันหรือเจ็บปวด เธอก็อดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อขึ้นดู เห็นแขนที่ขาวสะอาด ไม่แดง ไม่บวม แล้วก็ไม่มีผื่น

เธอแปลกใจ เมื่อวานเธอถูกแมลงอะไรกัด ทำไมถึงทรมานขนาดนั้น

เธอมองดูข้างในแขนอีกครั้ง นอกจากรอยขีดข่วนเล็กน้อย ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ตัวก็ไม่คัน มีอย่างเดียวคือยังปวดหัวอยู่