บทที่ 416 ไม่อยากเป็นภาระ

เธอเปลี่ยนเป็นชุดกีฬา ถือกระเป๋าเป้ที่เตรียมไว้ และดูเวลาในห้องพลางรอสักครู่ คาดว่าพลน่าจะหลับไปแล้วในเวลานี้

เธอค่อยๆ วิ่งไปที่หน้าประตูของพลอย่างเงียบเชียบ เคาะประตูซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่ก็ไม่มีใครตอบ

เธอค่อยๆ ผลักประตูห้องของพลเปิดออก และเห็นว่าเขากำลังนอนหลับอยู่บนเตียง โดยไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ

“พล พล…...” เธอพยายามเรียกเขาสองสามครั้งที่ข้างเตียง แต่เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ตอนนี้มีนาโล่งใจแล้ว เธอรีบออกจากบ้าน และไปที่คอกม้าเพื่อตามหาเซทท์

หลังจากที่เธอมาถึงคอกม้า เธอก็หยิบไฟฉายในกระเป๋าออกมา และมองไปรอบๆ เพื่อหาเซทท์ เธอเรียกด้วยเสียงเบาๆ “เซทท์ เซทท์……”

ไม่ทันที่เซทท์จะได้ตอบ ไฟฉายก็ส่องไปทางเซทท์ซึ่งนอนขดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของคอกม้า

มีนารีบเดินไปและคุกเข่าลง พลางผลักเขา “เซทท์ ตื่น”

เซทท์ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง และเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเขาคือมีนา เขาจึงพูดด้วยความประหลาดใจว่า “พี่นานา พี่มาที่นี่ทำไม?”

มีนาทำท่าทางบอกให้เขาเงียบๆ และยื่นเสื้อผ้าสะอาดๆ ให้เขาหนึ่งชุด “เปลี่ยนนี่ก่อนสิ มันจะช่วยให้สบายและอุ่นขึ้นหน่อย”

เซทท์รู้สึกเวียนหัวมาก แต่เขาก็ยังคงเชื่อฟังมีนาโดยการเปลี่ยนเสื้อผ้าขาดๆ บนร่างกายของเขา

ในขณะที่เขาเปลี่ยนเสื้อผ้า มีนาก็หันหลังให้เขา และเมื่อเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็หยิบกล่องอาหารกลางวันในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้กับเขา: “ตอนค่ำนายยังไม่ได้กินข้าวเลย กินข้าวสักหน่อยนะ”

เซทท์ส่ายหัวอย่างไม่อยากกินและพูดว่า: “ผมไม่หิว พี่นานา พี่มาหาผมแบบนี้ พี่ไม่กลัวว่าพลจะรู้เข้าเหรอ?”

“ใครบอกว่าฉันมาหานาย” มีนาพูดโต้กลับ “ฉันมาเพื่อจะพานายหนีออกไปด้วยกัน”

เซทท์ตื่นขึ้นในทันที และพูดว่า: “ไม่ได้ นี่มันอันตรายเกินไป ผมให้พี่เสี่ยงไม่ได้”

“มีเรื่องอะไรที่อันตรายไปกว่าการที่เราสองคนอยู่ที่นี่อีก?” มีนาอย่างโกรธเคือง “ป่านนี้นายยังจะมาพูดเรื่องอันตรายกับเรื่องเสี่ยงอีกเหรอ นายเป็นตำรวจโง่หรือไง!”

“พี่นานา พี่ฟังผมนะ บนตัวผมมีอุปกรณ์ติดตาม ทางตำรวจจะได้ตำแหน่งของผม และจะรีบมาช่วยพวกเรา”

มีนาที่รู้จักพลเป็นอย่างดี จึงเกลี้ยกล่อมเขา: “สถานการณ์ของพวกเราในตอนนี้ ไม่สามารถรออยู่ที่นี่เพื่อให้ตำรวจมาช่วยพวกเราได้ แม้ว่าตำรวจจะพบพวกเรา พวกเราก็จะกลายเป็นตัวต่อรองในมือของพล ถึงเวลานั้นพวกเราก็จะยิ่งตกอยู่ในอันตราย ตอนนี้พวกเรามีโอกาสหนีแล้ว พวกเราก็ต้องรีบหนี”

เซทท์พยักหน้าเบาๆ และพูดอย่างไม่ค่อยมีแรง: “พี่พูดถูก ผมจะหนีไปกับพี่”

“ฉันใส่ยานอนหลับลงไปในนมที่เขาดื่ม เกรงว่าคืนนี้เขาจะไม่ตื่นขึ้นมา” มีนาเห็นสีหน้าของเขาไม่ค่อยดี และถามว่า “นายโอเคไหม นายไม่สบายหรือเปล่า?”

เซทท์ที่ยังคงยืนกรานพูดว่า: “ผมสบายดี ถ้าพรุ่งนี้เขาตื่นเช้ามาแล้วรู้เข้า เขาจะจับพวกเรากลับไหม……”

“มีเวลาตลอดทั้งคืน พวกเราน่าจะหนีไปได้ไกลแล้ว พอไปถึงที่ที่คนพลุกพล่านพวกเราก็รีบไปขอความช่วยเหลือที่สถานีตำรวจ เขาก็จะจับพวกเราไม่ได้อีก” มีนาหยิบไฟฉายออกจากกระเป๋าของเธอสองอัน อันหนึ่งให้เซทท์ ส่วนอีกอันสำหรับเธอเอง

เซทท์พิงกำแพงและพยุงตัวขึ้นพลางพูดว่า: “พี่นานา ผมจะฟังพี่ พี่รู้จักพลดีกว่าผม”

“งั้นพวกเราไปกันเถอะ” มีนารู้สึกว่ามันยังไม่สาย ที่จะฉวยโอกาสในตอนที่ม่อนยังไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะหนี “นายขี่ม้าเป็นไหม เลือกม้ามาสักตัว ตอนนี้พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว”

มีนากำลังจะขึ้นบนหลังม้าที่เธอมักจะขี่ แต่เซทท์ที่ดูกระตือรือร้น กำลังพยามมองหาว่าม้าตัวไหนที่เขาควรจะขี่ แต่เขาแทบจะยืนไม่ไหวแล้ว

มีนาขึ้นม้าเรียบร้อยแล้ว และเมื่อเธอหันกลับไป เธอเห็นว่าเซทท์เกือบจะล้มลงแล้ว เธอจึงรีบไปประคองเขา และถามว่า: “เซทท์ เกิดอะไรขึ้นกับนาย?"