บทที่ 417 คุณเป็นคนโกหก

มีนาไม่หยุด เธอควบม้าตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งรุ่งสางที่ท้องฟ้าเริ่มสว่าง และดวงอาทิตย์ค่อยๆขึ้นช้าๆ เธอก็ยังไม่เห็นสถานที่ที่มีผู้คน มีเพียงภูเขาที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

เซทท์นอนอยู่บนหลังม้า มือทั้งสองข้างของเขากอดคอม้าเอาไว้แน่น สติเลอะเลือน จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

มีนาดึงบังเหียน เพื่อให้ม้าหยุด และพูดให้กำลังใจเขา: “เซทท์ดูสิ มีภูเขาอยู่ข้างหน้า หากเราไปต่อ หลังจากที่ข้ามภูเขาลูกนี้ไปแล้วเราน่าจะเจอกับเมืองหรือชุมชนนะ”

เซทท์ตอบรับอืมเบาๆ และทรงตัวแทบมอยู่จนเกือบจะตกจากหลังม้า

มีนาประคองเขา ลงจากหลังม้าก่อน พลางพูดว่า: “หนีมาทั้งคืนแล้ว พวกเราเองก็พักผ่อนกันหน่อยเถอะ นายก็กินยาแก้ไข้อีกรอบ ทางที่ดีคือทำให้เหงื่อออก ร่างกายจะดีขึ้นเร็วๆ”

เซทท์ไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้ ปล่อยให้มีนาช่วยประคองเขาลงจากหลังม้า และนั่งลงบนหญ้าเพื่อพักผ่อน

มีนาให้เขากินยาแก้ไข้อีกครั้ง และเหนื่อยเกินกว่าจะทนไหว จึงหยิบอาหารแห้งและน้ำออกมาเพื่อเติมพลังงาน

เธอไม่เคยขี่ม้าเป็นเวลานานขนาดนี้มาก่อน ต้นขาด้านในของเธอถูกเสียดสีจนเป็นแผล แม้จะเจ็บมาก แต่เธอก็ยังทนความเจ็บปวดต่อไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

แม้ว่าเธอจะหนีมาทั้งคืนแล้ว และยังไม่เห็นเมืองที่มีผู้คนพลุกพล่านเลย แต่เธอก็บอกกับตัวเองว่าอย่าท้อ ทันทีที่ข้ามภูเขาลูกนี้ไปได้ก็จะไม่เป็นอะไรแล้ว

หลังจากที่เซทท์กินยาแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะนอนลงไปบนพื้นหญ้าและหลับตาลง เขาเพียงแค่อยากจะนอนซักพัก

มีนามองไปตามทางที่พวกเขาจากมา แต่ก็ไม่เห็นมีใครไล่ตามพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะพักผ่อน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำให้เซทท์ดีขึ้น

เธอเองก็นอนหงายอย่างเหนื่อยล้าลงบนพื้นหญ้า มองดูท้องฟ้าที่สดใส ราวกับว่ามีแสงแห่งอิสรภาพกำลังกวักมือเรียกเธออยู่

ทันใดนั้น เธอก็เห็นเหมือนกับว่ามีร่มบานใหญ่อยู่บนท้องฟ้า ลอยตามลมมาทางหญ้าที่พวกเขาพักอยู่

เธอคิดว่าเธอตาพร่า ขยี้ตาแล้วเปิดดูอีกครั้ง

ร่มชูชีพ มันคือร่มชูชีพ!

ความรู้สึกเตือนให้มีนาลุกขึ้นนั่ง ตบไปที่เซทท์ซึ่งยังคงหลับตาอยู่เบาๆ และพูดว่า: “เซทท์ ตื่นๆ มีร่มชูชีพอยู่บนท้องฟ้า ไม่รู้ว่าเป็นใคร พวกเราต้องหาที่ซ่อน”

แม้ว่าเซทท์จะลืมตาขึ้นแล้ว แต่ประสิทธิภาพของยาแก้ไข้มันทำให้เขาเวียนหัวเป็นอย่างมาก จนไม่สามารถที่จะลุกขึ้นได้ เขาพูดอย่างแผ่วเบาว่า: “พี่นานา พี่รีบไปซ่อนก่อนเถอะ ผม ผมไม่มีเรี่ยวแรงจริงๆ”

มีนาที่เห็นว่าเขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้น แล้วนับประสาอะไรที่เขาจะตามเธอข้ามภูเขาที่อยู่ตรงหน้า

ไม่ว่าคนที่ลอยลงมาจากร่มชูชีพจะเป็นมิตรหรือศัตรู เธอก็ไม่เคยทิ้งเซทท์ไว้ข้างหลังและวิ่งหนีไปตามลำพัง

เธอใช้แรงประคองหัวของเซทท์ขึ้น และป้อนน้ำให้เขา พลางพูดว่า: “โอเค ไม่เป็นไรนะ บางทีเพื่อนร่วมงานของนายอาจมาช่วยพวกเราแล้ว”

“พี่นานา…...”

“ไม่ต้องพูดอะไร ดื่มน้ำเสร็จนายก็พักอยู่ที่นี่ก่อน ฉันจะไปดูว่าคนที่เอาร่มชูชีพลงเป็นใคร”

เธอพูดพลางวางกระเป๋าเป้สะพายหลังไว้ข้างๆเซทท์ และเดินไปทางที่ร่มชูชีพตกลง อย่างมากก็แค่ถูกพลจับกลับไป

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะจับเธอมัดไว้อย่างไร แต่ตราบใดที่เธอยังมีลมหายใจ เธอก็จะไม่ยอมแพ้ที่จะหนีจากเขา

มีนาเงยหน้าขึ้น ไล่ตามร่มชูชีพที่กำลังจะตกลงมา และยังไม่ทันที่จะเห็นได้ชัดเจนเธอก็โบกมือให้กับคนที่ผูกติดอยู่กับมันพลางตะโกน: “คุณเป็นใคร? ฉันอยู่นี่ อยู่ตรงนี้!"