บทที่ 418 ผมรักคุณมากแค่ไหน

ในสถานการณ์ปัจจุบัน มีเพียงให้เซทท์ที่กำลังป่วยนั่งบนหลังม้าได้เท่านั้น และพวกเขาก็จูงม้า เดินข้ามภูเขา

วันนี้อากาศดี ลมอุ่นๆจากภูเขาพัดปะทะใบหน้า และทัศนียภาพระหว่างทางขึ้นเขาก็มีไม่ขาด ถ้าไม่ใช่ว่ากำลังหนีเอาชีวิตรอดละก็ คงจะให้ความรู้สึกเหมือนกับกำลังเที่ยวชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิ

ตั้งแต่ตีนเขาจนถึงกลางภูเขานั้นเงียบสงบมาก มาร์ชกับมีนาเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย และทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกีบม้าอันวุ่นวายซึ่งอยู่ไม่ไกลจากภูเขา

มีนาที่รู้สึกไม่ค่อยดีพูดขึ้น: “พวกเรารีบไปกันเถอะ น่าจะเป็นพลกับคนของเขาที่กำลังไล่ตามมา”

ในทางกลับกัน มาร์ชหยุดเดิน และหันกลับไปมองที่ตีนเขาอย่างเย็นชา คิดที่จะมองหาพล

“มาร์ช อย่าสู้กับเขาเลย มันไม่คุ้ม” มีนาพูดโน้มน้าวเขา “แม้ว่าคุณจะไม่กลัวเขา และสามารถเอาชนะเขาได้ แล้วเซทท์ล่ะจะทำยังไง? เขาไข้แบบนี้ ถ้าถูกพลจับกลับไป เขาตายแน่ พวกเรารีบไปจากทีนี่กันเถอะ ตำรวจจะไม่มีวันปล่อยเขาไปแน่”

เซทท์พูดอย่างแผ่วเบา: “พี่นานาพูดถูก ในเมื่อคุณยังหาเขาเจอ ตำรวจเองก็คงจะหาเขาเจอแน่ๆ โดยอาศัยการวางกำลังพลและคอยเฝ้าติดตาม”

แต่มาร์ชยืนนิ่งไม่ขยับ ไม่พูด และยังคงทำท่าทีที่น่ากลัว

มีนาคว้ามาร์ช และลากเขาเดินไปข้างหน้าต่อ “มาร์ช ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาต่อสู้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ฉันเองก็จะไม่มีวันรอด”

มาร์ชเหลือบมองเธอด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน และในที่สุดก็เดินไปด้านหน้าม้าเพื่อจูงมันอีกครั้ง พยายามเดินเข้าไปในพุ่มไม้ใหญ่ เพื่อให้ต้นไม้คอยกำบังพวกเขา

แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาหลบแบบนี้ ก็ยังไม่สามารถหนีจากพลและม่อนพ้น

และไม่ว่าพวกเขาจะหนีไปที่ใด พลก็กับม่อนก็ยังขี่ม้าไล่ล่าพวกเขาอย่างไม่หยุด

ความเร็วในการปีนเขาของมีนาและคนอื่นๆ นั้นข้ากว่าพลมาก ไม่ว่าพวกเขาจะหลีกเลี่ยงอย่างไร และพวกเขาก็จะถูกบังคับให้ไปที่ขอบหน้าผาโดยพลอยู่ดี

มีนาจูงม้าไปซ่อนไว้ที่ด้านหลังมาร์ช และสั่งให้เซทท์นอนลงบนหลังม้าดีๆ

ทั้งพลและมาร์ชต่างถืออาวุธเพื่อเผชิญหน้ากัน มีนาพยายามพูดเกลี้ยกล่อมพล: “คุณไม่ควรตามมาที่นี่ ปล่อยพวกเราไปเถอะ เลิกหมกมุ่นสักที……”

“มีนา คุณมานี่ ออกมานี่!” พลใช้น้ำเสียงในการออกคำสั่ง ราวกับว่ามีนาเป็นของเขา

มาร์ชโกรธ เขาพูดอย่างเย็นชาและน่ากลัว: “แกมันกล้ามาพูดแบบนี้กับภรรยาของฉันได้ยังไง เชื่อหรือไม่ว่าฉันสามารถระเบิดหัวแกได้ตอนนี้เลย?"

“มาร์ช พวกคุณสองคนหย่าร้างกันมานานแล้ว ภรรยาของคุณนี่พูดเล่นเก่งจริงๆ” พลยิ้มเยาะ และบอกกับม่อนเป็นนัยๆว่าให้หาโอกาสในการไปแย่งตัวมีนามา และฆ่ามาร์ชทิ้ง

“ถ้าอย่างนั้นแกคงจะยังไม่รู้สินะ ว่าพวกเราแต่งงานกันใหม่แล้ว และได้รับทะเบียนจากเมืองDด้วย”

“นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง มีนา เขาโกหกผมใช่ไหม?” พลถามเธอตรงๆ

ม่อนใช้โอกาสนี้ในการอ้อมไปอีกทาง และกระโจนเข้าใส่มาร์ช ล้มอาวุธในมือของเขา พยายามที่จะควบคุมเขาเอาไว้ให้ได้

พลและม่อนร่วมมือกัน เขาคว้าแขนของมีนาไว้ แล้วดึงเธอไปอยู่ข้างๆตัวเอง พลางใช้อาวุธชี้ไปทางมาร์ช และพูดด้วยความเกลียดชังว่า: “แกไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ ถ้าไม่มีแก มีนาก็คงจะไม่ทำแบบนี้กับฉัน ไม่ทรยศฉัน! แต่เดิมเธอเป็นของฉัน ส่วนแกมันไม่ได้อยู่ในสายตา”