บทที่ 419 สิ่งเดียวที่คิดถึง

มาร์ชไม่ได้ปกป้องศีรษะของเขาแต่อย่างใด ในขณะที่พลโจมตีเขา เขาก็ดึงขาข้างหนึ่งของพล

พลที่ยืนแทบไม่อยู่ต้องปล่อยมีนา มาร์ชลุกขึ้นทันทีและแย่งอาวุธจากในมือของเขา

มาร์ชเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และต้องการเอาชนะเขาอย่างแรง!

ทั้งสองทะเลาะกัน และต่างก็ไม่มีใครยอมใคร มีนาไม่ได้ปล่อยให้มาร์ชไว้แล้ววิ่งหนีไป แต่เธอต้องการช่วยมาร์ช

เธอรีบไปหาพวกเขา และตะโกนใส่พลว่า: “พล หยุดนะ! ไม่ต้องสู้แล้ว ยกมือทั้งสองขึ้นแล้วไปมอบตัวกับตำรวจได้แล้ว หยุดเถอะ! อย่าทำผิดอีกต่อไปเลย ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะกลับตัว…...”

พลพยายามกำจัดมาร์ชด้วยหมัดของเขา และหัวเราะอย่างสิ้นหวังกับมีนา “มีนา พวกเราต้องตายไปด้วยกัน! บนโลกนี้ คุณคือคนเดียวที่ผมคิดถึง!"

เขาปรารถนาอย่างมากที่จะได้รักและถูกรัก เขาถูกพ่อแม่ทอดทิ้งตั้งแต่เกิดมา และเขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เขาพยายามที่จะไล่ตามความรักและความอบอุ่นบนโลกนี้มาโดยตลอด แต่ความเป็นจริงนั้นมันโหดร้ายสำหรับเขามาก

และท้ายที่สุดเขาถูกบังคับให้อยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง ดูถูกทุกอย่าง สูญเสียความรู้สึก เรียนรู้ความเย็นชา และความโหดเหี้ยม มีนาเป็นสิ่งเดียวที่เขาคิดถึง เขาต้องการความอบอุ่นและความรักจากเธอ

แต่พระเจ้ายังคงทำลายความหวังและแสงสุดท้ายของเขา สิ่งที่เขาไม่ได้ คนอื่นก็จะต้องไม่ได้ และไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการให้มีนากับเขาถูกทำลายไปพร้อมกัน!

เขารีบวิ่งไปหามีนา คว้าแขนเธอไว้ เตรียมจะกระโดดลงจากหน้าผาไปพร้อมกับเธอ

นักแม่นปืนระยะไกลฉวยโอกาสในตอนที่เขาไม่ได้ต่อสู้กับมาร์ช และกำลังดึงมีนาอยู่นั้น เหนี่ยวไกไปที่หัวของเขา

ในขณะที่มีนากำลังจะตกลงมาจากหน้าผาพร้อมกับเขา มาร์ชก็จับมืออีกข้างหนึ่งของเธอไว้

มาร์ชตะโกน “พลปล่อยเธอ! อย่า! อย่า……”

พลถูกยิงเข้าที่กลางศีรษะ และเขาตัดสินใจที่จะพามีนาลงนรกไปด้วยกัน แต่เมื่อเขาถูกยิง เขาก็ไม่สามารถใช้กำลังของเขาได้อีก เขาคลายมือออก และตกลงไปสู่ขุมนรกเพียงลำพัง…...

มาร์ชจับมือมีนาเอาไว้แน่น แล้วดึงเธอขึ้น หัวใจของเขาแทบหลุด

มีนามองไปยังพลที่ตกลงไปในหน้าผา และคิดว่าจุดจบอันแตกสลายของเขาคือสิ่งที่เขาควรจะได้รับ

ในที่สุดเธอก็กำจัดปีศาจตัวนี้ได้ เธอยื่นมืออีกข้างที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศมาจับมือของมาร์ชเอาไว้แน่น และรู้สึกแค่ว่าเธอได้กลับสู่โลกมนุษย์แล้ว

พวกเขาจ้องตากัน ไม่ว่าโลกจะบ้าสักแค่ไหน อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ด้วยความรักของกันและกัน

ทันทีที่มาร์ชดึงเธอขึ้น เขาก็จูบเธอที่ริมฝีปากอย่างดุเดือด

สัมผัสของเธอ ลมหายใจของเธอ อุณหภูมิของเธอ…... ทั้งหมดยังคงมีอยู่จริง ถ้าพลาดไปนิดเดียว เขาคงจะต้องสูญเสียเธอตลอดไป

โชคดี โชคดีที่เขาจับเธอเอาไว้ได้ และเธอก็ยังมีชีวิตอยู่

หลังหนีจากความตาย มีนาก็ร้องไห้และตอบสนองต่อการจูบของเขา คิดว่า คิดว่าจะไม่มีชีวิตอยู่เจอเขาอีกแล้ว

ตำรวจที่ดักซุ่มตัวอยู่ที่บริเวณรอบๆ พร้อมกับนักแม่นปืนที่ซ่อนตัวอยู่ ต่างก็มองมาที่พวกเขา ส่งเสียงเชียร์และปรบมือให้พวกเขาราวกับผู้ชม

เซทท์เห็นทั้งหมดนี้จากบนหลังม้า ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าผา เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพลจะถูกยิงที่ศีรษะ และตกลงไปในหน้าผาแล้ว

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของพลก็แวบเข้ามาในความคิดของเขาเมื่อตอนที่เขายังเด็ก และพลที่สดใสคนนั้นได้ตกลงไปสู่เหวแห่งความพินาศแล้ว

หลังจากที่เขาได้รู้ความจริง เขาก็เกลียดพลที่ทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แต่เมื่อพลถูกกำจัดจริงๆ เขาก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี

สรุปแล้วอะไรกันทำให้พลกลายเป็นปีศาจร้ายที่น่ากลัวมากขนาดนี้?

เขายังคงสงบสติอารมณ์ไม่ได้เป็นเวลาสักพัก…...