บทที่ 420 ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น

เซทท์ที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งมองดูพี่นานาที่กำลังดูแลมาร์ชอย่างหนักโดยไม่ได้พักผ่อน เขากังวลว่าร่างกายของเธอจะรับไม่ไหว จึงพูดว่า: “พี่นานา เขาหลับไปแล้ว พี่เองก็พักสักหน่อยเถอะ หลับตาสักพักก็ได้ พี่ต้องใส่ใจสุขภาพร่างกายตัวเองด้วย”

มีนายืนขึ้น นั่งลงข้างๆเขา เหยียดแขนที่ชาของเธอออกมา แล้วพูดเบาๆว่า: “ฉันนอนไม่หลับหรอก แค่หลับตา.…..หลับตา……”

เธอลังเล เซทท์พูดอย่างเข้าใจดีว่า: “ผมเองก็เหมือนกัน ทันทีที่ผมหลับตาลง ล้วนแต่เห็นภาพที่เขากำลังเป็นบ้า และยัง ยังมีแววตาในช่วงเวลาสุดท้ายตอนที่เขาตกลงไปจากหน้าผา”

“ไม่เป็นไร ท้ายที่สุดก็จะลืมฝันร้ายเหล่านั้น พวกเราทุกคนต่างก็ต้องใช้เวลา เวลาเป็นยาที่ดีที่สุด” มีนาลดน้ำเสียงลงเพื่อปลอบเขา

เซทท์พูดอย่างไม่ค่อยสบายใจ: “ตำรวจในต่างประเทศบอกว่า พวกเขาค้นหาที่ด้านล่างของหน้าผาหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบศพของพล พี่ว่าเป็นไปได้ไหมที่เขาจะยังไม่ตาย?”

“เป็นไปไม่ได้ ใต้หน้าผาเป็นทะเล และถ้าตกลงไปในทะเลจากที่สูงขนาดนั้นกระดูกคงจะแหลกละเอียด ซากศพคงถูกน้ำทะเลพัดไปแล้ว ตำรวจจึงหาไม่เจอ” มีนาพูดด้วยความมั่นใจ

ไม่ว่าพลจะใหญ่แค่ไหน แต่ภายใต้สถานการณ์แบบนั้นก็ไม่มีทางที่เขาจะรอดไปได้

“พี่พูดถูก กระแสน้ำในท้องทะเลซับซ้อนมาก เมื่อตกลงไปในทะเลแล้ว ก็ยากที่จะหาศพเจอ” เซทท์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อทำให้ตัวเองหลุดพ้นจากเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น

ทันทีที่เขากลับมาถึงเมืองC เซทท์ก็ตรงไปที่สถานีตำรวจเพื่อรายงานตัว

มีนาพามาร์ชไปที่โรงพยาบาลเฉพาะทางกระดูกและข้อ มาร์ชเข้ารับการรักษาในวอร์ดผู้ป่วยวีไอพีตามที่เขานัดไว้ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของเขาในทันที และแก้ไขในส่วนที่ร้าวอยู่ให้เขา

มีนาเห็นว่าท่าทีที่เจ็บปวดของเขานั้นดูผ่อนคลายลงมาก มันทำให้เธอโล่งใจมาก

เธอออกมานอกวอร์ด และโทรหาอันดาเป็นอันดับแรก เพื่อถามว่าอธิเป็นอย่างไรบ้าง

อันดาที่ได้ยินเสียงของเธอ ตื่นเต้นอยู่สักพักก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก อันดาถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บหรืออะไร

“ไม่ต้องห่วง ฉันสบายดี ไม่มีเรื่องอะไรสักหน่อย” มีนาปลอบอันดาซ้ำอีกครั้ง “อีกสองวันฉันจะกลับไปที่เมืองD ถึงเวลานั้นเมื่อเธอได้เจอฉัน เธอก็จะรู้ว่าฉันไม่ได้โกหก ขอบคุณเธอด้วยที่ช่วยเราดูแลอธิในช่วงนี้”

อันดายิ้มและพูดว่า: “อธิเป็นเด็กดีมาก นอกจากนี้ยังมีแก้วกำลังดูแลเขาอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเขามากเกินไป เธอนี่ จะเกรงใจอะไรฉันขนาดนั้น”

“อันดา……” มีนาพูดอย่างตะกุกตะกัก “เซทท์เองก็กลับไปที่เมืองcอย่างปลอดภัย”

อันดาเพียงแค่ส่งเสียงอืมมาจากปลายสายของโทรศัพท์เท่านั้น มีนายังคงไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่เกี่ยวกับทัศนคติของอันดาที่มีต่อเซทท์ในตอนนี้ กลัวว่าถ้าพูดอะไรมากเกินไปจะทำให้เธอเสียใจ ดังนั้นเธอจึงวางสาย

มีนาโทรหาเทมป์เพื่อรายงานความปลอดภัยอีกครั้ง และรู้สึกลังเลที่จะบอกชาร์วีเช่นกัน

หลังจากที่มาร์ชอาเจียนเป็นเลือดที่ขอบหน้าผา เธอก็เดินติดกับมาร์ชตลอด แต่ก็ไม่เคยเห็นมาร์ชและชาร์วีติดต่อกัน

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เธอก็โทรหาชาร์วี

“คุณชาร์วี สวัสดีค่ะ ฉันคือมีนา……”

หลังจากที่โทรติดแล้วและก่อนที่เธอจะทันได้พูดจบ เสียงของผู้หญิงก็ดังขึ้นจากปลายสายที่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

“มีนา คุณอยากทำอะไรกันแน่”

มีนาที่ถือโทรศัพท์อยู่ตะลึงไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงของโรซี่ จึงถามว่า: “ทำไมถึงเป็นเธอ ฉันไม่ได้ติดต่อผิดหมายเลขนะ”

“แปลกเหรอที่ฉันกับชาร์วีจะอยู่ด้วยกัน?” โรซี่พูดอย่างเย่อหยิ่ง “อย่าคิดว่าเธอจะเป็นคนเดียวที่ผู้ชายชอบ นอกจากมาร์ชแล้ว ยังมีผู้ชายอีกหลายคนที่ชอบฉัน…...”

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น” มีนาไม่มีเวลาฟังเธอพูดพล่าม เธอจึงพูดขัดขึ้น “งั้นคุณชาร์วีอยู่หรือเปล่า ฉันมีธุระจะคุยกับเขา ถ้าเขาไม่อยู่ ฉันจะโทรหาเขาวันหลัง”

“ธุระอะไร เกี่ยวกับมาร์ชใช่ไหม?” น้ำเสียงของโรซี่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที “เกิดอะไรขึ้นกับเขา เขาตายหรือยังมีชีวิตอยู่?”